(จบบริบูรณ์)ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย พร้อมระบบบังคับทำภารกิจ เอาชีวิตรอดจาก Death Flag

บทที่ 44 อาหารกลางวันแบบเดลิเวอรี่ของคุณเหลียง

จริงๆ แล้ว ซือหลินอยากให้เซี่ยเสี่ยวเล่ยกินข้าวเที่ยงกับเขาที่บ้าน 

แต่ถ้าเซี่ยเสี่ยวเล่ยเอาข้าวไปให้เหลียงเฉินไม่ทันเวลา อาจทำให้เหลียงเฉินหิวจนอารมณ์เสียอีก ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่างนี้ ซือหลินเลยกลั้นใจยอมกินคนเดียว

เทียบกันแล้ว ระหว่างตัวเองทนเหงากับการไม่ทำให้พี่เฉินอารมณ์เสีย อย่างหลังย่อมสำคัญกว่า

ใช่แล้ว เขาคิดแบบนี้จริงๆ ไม่ได้เป็นห่วงว่าเซี่ยเสี่ยวเล่ยจะโดนหักเงินเดือน ถ้าเซี่ยเสี่ยวเล่ยรู้ว่าเทพบุตรคิดแบบนี้ เธอคงต้องแอบบ่นแน่ๆ 

เห็นว่าเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง ซือหลินเลยให้เซี่ยเสี่ยวเล่ยยืมรถ ซึ่งก็คือรถ Pagani สีน้ำเงินคันนั้นที่เคยจอดอยู่หน้าร้านของโทนี่ 

"น้ำลายเธอจะไหลแล้วนะ! เฮ้ตั้งสติหน่อย!" ซือหลินดีดนิ้วตรงหน้าเซี่ยเสี่ยวเล่ย "ไม่ต้องมองรถของฉันตาเป็นประกายขนาดนั้นก็ได้มั้ง? มันไม่ได้หล่อเท่าฉันซักหน่อย" 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยละสายตาจากรถ มองซือหลินแบบยิ้มๆ "เพิ่งเคยเห็นคนเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับรถ เทพบุตรนี่นายจริงจังใช่ไหม?" 

ซือหลินเกิดอาการพูดไม่ออก เขาผลักเซี่ยเสี่ยวเล่ยเบาๆ "ไปเร็วๆ เดี๋ยวอาหารกลางวันของพี่เฉินจะไม่ทันเวลา! เขาให้ความสำคัญกับการตรงเวลามาก ไปช้าระวังโดนหักเงินเดือน!" 

พอได้ยินคำว่าโดนหักเงินเดือน เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็กลายเป็นจริงจังขึ้นมาทันที เธอรู้ว่าด้วยนิสัยของพระเอก มีโอกาส 99.99% ที่เธอจะต้องโดนหักเงินเดือนแน่ๆ

เซี่ยเสี่ยวเล่ยรีบขึ้นรถ 

"เทพบุตรฉันไปแล้วนะ กินข้าวให้อร่อยล่ะ!" พูดจบเธอก็สตาร์ทรถ 

ซือหลินมองรถที่แล่นออกไปพร้อมกับเซี่ยเสี่ยวเล่ย แล้วหันกลับมามองบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้ว่างเปล่า เขาเกาหัวอย่างหงุดหงิด 

ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว เหงานิดหน่อยแฮะ

นึกถึงตอนเช้าที่ทะเลาะกับเฉินลั่วลั่ว และตอนสายๆที่เล่นเกมกับเซี่ยเสี่ยวเล่ย พอตอนนี้ทุกคนออกไปทำงาน เหลือเขาอยู่คนเดียวเลยไม่รู้จะทำอะไร 

สองวันนี้เขาเพิ่งโดนพ่อเรียกกลับมาจากกองทัพ ยังไม่รู้ว่าตาแก่นั่นจะทำอะไร แต่ดูแล้วคงไม่ใช่เรื่องที่เขาชอบ 

เขาชอบอะไรนะ? เขาอยากทำอะไร? 

ซือหลินพบว่าตัวเองไม่เคยคิดถึงคำถามนี้อย่างจริงจังเลย

ด้วยความสับสนและไม่พอใจ ซือหลินได้แต่ส่ายหัวแล้วเดินเข้าบ้านปิดประตู 

ส่วนเซี่ยเสี่ยวเล่ย เธอขับรถตาม GPS ไปถึงบริษัทเหลียงตรงเวลา 

Pagani สีน้ำเงินสุดเท่จอดอยู่ข้างล่าง ทำให้คนเดินผ่านไปมาหันมามอง คนที่รู้จักรถจำได้ว่าเป็นรถของใคร ต่างมองเซี่ยเสี่ยวเล่ยด้วยสายตาเหลือเชื่อ

เซี่ยเสี่ยวเล่ยถือกล่องข้าวเดินเข้าไปในบริษัทเหลียง เธอสังเกตเห็นสายตาของคนรอบข้างและเสียงซุบซิบนินทา 

"หืม แค่ฉันได้ขับรถของเทพบุตรมันน่าประหลาดขนาดนี้เชียวเหรอ?" เธอแอบบ่นกับระบบ 666 ในใจ 

"ก็เขาเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟ็กต์รองจากพระเอกในนิยายนี่นา" ระบบ 666 ตอบ 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยพยักหน้าเห็นด้วย 

เธอโชว์บัตรพนักงานที่ซือหลินหาให้จากบ้านของเหลียงเฉินให้ลุงรปภ.ดู เซี่ยเสี่ยวเล่ยจึงสามารถเข้าไปในบริษัทเหลียงได้สำเร็จ 

เธอเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ ยิ้มทักทายพนักงานต้อนรับ แม้ว่าอีกฝ่ายจะทำหน้าไม่ค่อยเป็นมิตรก็ตาม

เซี่ยเสี่ยวเล่ยวางกล่องข้าวไว้บนเคาน์เตอร์ "นี่อาหารกลางวันแบบเดลิเวอรี่ของคุณเหลียงเฉินค่ะ รบกวนติดต่อให้เขาลงมารับด้วยนะคะ" 

พนักงานต้อนรับทำหน้าตกใจ "คุณพูดถึงใครนะคะ?" 

"เหลียง-เฉิน" เซี่ยเสี่ยวเล่ยพูดซ้ำอย่างใจเย็น "เขาบอกว่าให้มาส่งก่อนเที่ยง รบกวนติดต่อให้เขาด้วยค่ะ" 

สายตาของพนักงานต้อนรับมองไปที่กล่องข้าวเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เธอมองเซี่ยเสี่ยวเล่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ่งดูก็ยิ่งไม่อยากจะเชื่อเข้าไปใหญ่