“กิมฮวย! กิมฮวย…โว๊ย!!”เสียงยายผินะโลั่นมาแต่ไกลทำให้เธอมั่นใจได้ในทันทีว่าวันนี้มีโชคใหญ่แน่แล้ว
“ว่าไงล้าว…เข้าบ้านมากินน้ำก่อนสิ!” ยายพูดช้า ๆ ตามประสาคนใจเย็นแล้วเอาขันใบน้อยตักน้ำในกระติกยื่นให้เพื่อนบ้านคนสนิทเมื่อเห็นหญิงชราเดินกระหืดกระหอบมาถึงแล้วนั่งแหมะที่แคร่ไม้ไผ่
“เมื่อคืนแกฝันดีอะไรวะ ? รู้มั้ย ?งวดนี้แกถูกทั้งสามตัวตรง สามตัวโต๊ด สองตัวบน สองตัวล่าง เอ้านี่…ข้าหอบเงินล้านมาให้ แกลองนับดู!” ยายผินวางขันน้ำก่อนล้วงมือหยิบถุงก็อบแก็บใส ออกมาจากย่ามวางลงตรงหน้าเมื่อมองเห็นว่าภายในถุงนั้นเต็มไปด้วยแบงค์ห้าร้อยสีม่วงปึกใหญ่ยายกิมฮวยถึงกับอึ้งนั่งนิ่งไป…
ในปี 2532 แบงค์ใหญ่สุดที่มีใช้ในประเทศไทยคือ‘แบงค์ห้าร้อย’ ส่วน ‘แบงค์พัน’ ได้มีการผลิตออกมาใช้เมื่อปี 2535
“มา…หนูช่วยยายนับเงินให้เอง!” ปิยะลักษณ์วางกระดาษปากกาบนแคร่พลางหยิบเงินปึกใหญ่ในถุงมารีดเป็แนวยาวแล้วเริ่มกรีดแบงค์นับเงินอย่างชำนาญแน่ล่ะสิ! ก่อนหน้าที่จะย้อนเวลากลับมาเธอทำงานสายบริการมาตั้งยี่สิบกว่าปีเื่เงินเื่เช็คจัดว่ามีทักษะในระดับหนึ่งเลยเชียวล่ะ
“โห้…หลานเอ็งนับเงินคล่องขนาดนี้เชียวขนาดข้ายังนับไม่เร็วเท่ามันเลยนะ” ยายผินกล่าว อย่างทึ่ง ๆเมื่อเห็นทักษะในการนับเงินบวกเลขบนกระดาษของปิยะลักษณ์
“ครบจ้ะยาย…อันนี้หนูให้ค่าเหนื่อยพันนึง”เด็กหญิงดึงแบงค์ห้าร้อยออกมาสองใบยื่นให้เพื่อตอบแทนในความซื่อสัตย์เพราะหลังจากผลออกไม่ถึงชั่วโมงยายผินก็รีบหอบเงินล้านมาให้ทันที
“โอ๊ย! ไม่ต้อง ๆหรอกนังหนูเพราะเมื่อเช้าเอ็งทักให้ข้าซื้อตามข้าเลยถูกสามตัวตรงโต๊ดอย่างละห้าร้อยได้เงินมาแสนกว่าบาทฮ่า ฮ่า ฮ่า!”ยายผินหัวเราะเสียงดังจนน้ำหมากกระเด็นต้องหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปาก
“ขอบใจแกมากนะยายผิน”เสียงหัวเราะของเพื่อนบ้านปลุกให้ยายเริ่มได้สติ
หญิงชราตบบ่าเพื่อนสนิทแล้วบอกอย่างอารมณ์ดีว่า… “ไม่เป็ไร ๆ งวดหน้าถ้ามีเลขเด็ด ๆ แบบนี้อีกก็มากระซิบบอกข้าบ้างแล้วกันข้าไปล่ะ…จะกลับไปนั่งนับเงินของตัวเองบ้าง!” เมื่อกล่าวจบยายผินก็รีบเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี
ยายสะกิดหลานสาวเบา ๆส่งสัญญาณให้เดินขึ้นไปคุยบนบ้านเมื่อเข้าไปในห้องที่มีอยู่เพียงหนึ่งเดียวของบ้านก็พบว่าทุกคนต่างมานั่งรอกันอย่างพร้อมหน้าั้แ่ได้ยินว่าถูกหวยแล้ว
“ใจถึงจริง ๆเลยนะนังหนูกล้าซื้อหวยเป็พันเนี่ยะ ยายก็นึกว่าเอ็งซื้อแค่ห้าบาทสิบบาท” ยายเปิดฉากบ่น
“เมื่อคืนหนูฝันดีน่ะยายมีเทวดามาบอกเลขถ้าถูกเขาให้ไปทำบุญเลี้ยงพระที่วัดแต่ห้ามบอกใครไม่งั้นเลขจะเคลื่อนแล้วหนูก็จะไม่ถูก หนูเลยไม่กล้าพูดอะไรมาก” ปิยะลักษณ์พูดเป็ตุเป็ตะ
“เอ็งนี่มันโชคดีจริง ๆข้าซื้อหวยมาทั้งชีวิตไม่เคยถูกเลยสักครั้ง” ตาส่งเสียงโอดครวญอย่างท้อแท้
“ไม่ต้องห่วงนะตา หนูจะแบ่งโชคลาภให้ทุกคนให้ตากับยายคนละห้าหมื่น ส่วนน้ากับน้องหนูให้คนละสองหมื่น” สิ้นเสียงเด็กหญิงทุกคนก็เฮลั่นบ้าน
“วันโกนเราปิดบ้านเอาเงินไปฝากธนาคารในตัวเมืองกันเถอะขากลับค่อยเข้าตลาดแวะซื้อของมาทำบุญเลี้ยงพระระหว่างนี้เราก็ช่วยกันคิดรายการอาหาร เตรียมจ้างคน วางแผนกันก่อน”บุญภาลูกสาวคนที่ห้าของบ้านเสนอความคิด
“อีกแค่สี่วัน…เอาตามที่นังภาว่าก็ดีเหมือนกัน” ตาสนับสนุน
“งั้นตาไปหาจ้างรถมาสักคันขับพาพวกเราเข้าตัวเมืองดีไหม? เหมาเขาเลยวันนึง เติมน้ำมันให้เต็มถัง ค่าเหนื่อยต่างหากจะได้สะดวกสบายกันหน่อย” ปิยะลักษณ์ไม่อยากให้ทุกคนต้องยืนโหนรถประจำทางจนตัวโยนกว่าจะถึงจุดหมายปลายทางจะพานล้ากันไปเสียก่อน
“น้าทองสุกไงเตี่ย แกมีรถกะบะขนพวกเราได้หมดพอดี น่าจะว่าง…” บุญชัยน้องชายคนสุดท้องของแม่รีบบอก
“ถ้าได้รถ…เรากะเวลาไปถึงตัวเมืองตอนธนาคารเปิดจากนั้นไปเดินห้างแฮปปี้พลาซ่าหาของอร่อยกินกัน ซื้อกล้องถ่ายรูปด้วยแล้วใครอยากซื้ออะไรก็ซื้อ ไปเที่ยวหรือไหว้พระสักสองสามแห่งพอกินข้าวเที่ยงเสร็จแวะตลาดซื้อของมาทำบุญเลี้ยงพระแล้วค่อยกลับบ้านกันดีไหมคะ” ปิยะลักษณ์ร่ายความคิดในหัวออกมาให้ทุกคนฟัง
“ดีครับพี่เอิง”เอกน้องชายคนเล็กส่งเสียงถูกใจ
“งั้นก็เอาตามที่นังหนูมันว่า…” ยายชี้ขาด
บรรพบุรษของยายกิมฮวยและตาบ้วนลี่หอบเสื่อผืนหมอนใบข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากเมืองจีนเมื่อเข้ามาตั้งรกรากในประเทศไทยจึงตั้งชื่อให้มีความเป็ไทยลูกทั้งเจ็ดคนล้วนมีชื่อขึ้นต้นด้วยคำว่า ‘บุญ’บุญงาม บุญเลิศ บุญริน บุญส่ง บุญภา บุญมา และบุญชัย
ในรุ่นแม่ของปิยะลักษณ์ยังใช้คำเรียกขานบิดามารดาเป็ภาษาจีนมีการสืบทอดประเพณีการไหว้เ้าเพราะตาบ้วนลี่กับยายกิมฮวยเป็จีนแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ในรุ่นหลานเรียกขานเป็คำไทยและไม่ได้สืบทอดพิธีไหว้เ้าแล้ว
“พี่เอิงวันที่เข้าตัวเมืองนอกจากเอาเงินไปซื้ออาหารมาเลี้ยงพระแล้ว ซื้อของเล่นให้ออยกับเอกด้วยได้ไหมครับ?”น้องชายคนกลางส่งเสียงออดอ้อน หลังจากแยกออกมานั่งเล่นเปลญวนที่ใต้ถุนบ้านกันอยู่สามคน
“ได้ชุดหล่อ ๆ ด้วยก็ดีนะครับ!” น้องชายคนเล็กรีบร้องบอก
“ได้สิ! แต่มีข้อแม้นะออย กับ เอก ต้องรักษาศีลห้า โดยเฉพาะ เอก ห้ามฆ่าสัตว์หรือทำร้ายสัตว์เข้าใจไหม?”
“ได้ครับ!”น้องชายทั้งสองตอบรับอย่างพร้อมเพรียงกัน
“งั้นพรุ่งนี้พี่จะให้เงินทุกคนติดตัวไว้ใครอยากได้อะไรก็ซื้อกันเอาเอง”
“เย้!...”น้องชายทั้งสองชูมือขึ้นสุดแขนร้องประสานเสียงออกมาอย่างดีใจ
ที่ต้องเน้นย้ำน้องชายคนเล็กมากเป็พิเศษสืบเนื่องมาจากญาณวิเศษทำให้ปิยะลักษณ์สามารถหยั่งรู้ได้ว่า…ในชาติที่แล้วน้องชายเคยไปตกปลากับเพื่อนเมื่อจับปลาได้ก็ใช้ลวดร้อยตรงตาปลาเป็พวงแขวนไว้ตรงหูกางเกงนักเรียนที่ใส่ไปด้วยผลแห่งวิบากกรรมนั้นจึงส่งผลให้ในอนาคตน้องชายคนเล็กของเธอต้องประสบอุบัติเหตุกลายเป็คนพิกลพิการตาบอดกระโหลกซีกขวาหายไปทั้งแถบแถมยังเป็อัมพาตทางด้านซ้ายแต่ตอนนี้บ่วงกรรมนั้นยังไม่ได้เริ่มต้นขึ้นเธอจึงต้องรีบตัดไฟเสียั้แ่ต้นลม
แม้นว่าญาณวิเศษจะสามารถทำให้เธอหยั่งรู้ทุกสรรพสิ่งแต่ก็ใช่ว่าจะสามารถเข้าถึงความรู้สึกนึกคิดหรืออ่านจิตใจของใครได้ญาณวิเศษนั้นล่วงรู้เพียงเหตุการณ์และความรู้ต่าง ๆ ที่มีอยู่บนโลกเท่านั้น
คืนนี้เด็กหญิงครุ่นคิดทั้งคืนว่าพรุ่งนี้จะเขียนคำขออะไรลงไปในสมุดสมปรารถนาดีแต่ที่แน่ ๆ เธอต้องรีบเข้านอนแต่หัวค่ำเพื่อจะได้ตื่นแต่เช้าใส่บาตร
•✡°・*.☆° .:*❅❀❅*:. °☆. *・°✡•
ฟินจิกหมอนก่อนใครไม่ต้องรอนาน!
กับ E-BOOK ที่ Meb
494
