กำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง]

เมื่อชาญตื่นขึ้นมาก็พบว่า ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ในซุ้มนักกีฬา ที่สนามบอลแห่งหนึ่ง พอกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็พลันเปลี่ยนเป็นมึนงงในทันที "ที่ไหนอีกว่ะเนี่ย" ชาญได้แต่สบถในใจ ก่อนจะมีเสียงชายชราวัยกลางคนดังออกมา
"เจ้าน็อก แกรีบไปวอร์มร่างกายเดี๋ยวนี้เลยนะ"
ชาญที่กำลังมึนงงก่อนจะหันไปมองตามต้นเสียง ในตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจอะไรคร่าวๆบ้างแล้ว อย่างแรกคือเขามาอยู่ในร่างคนอื่น อย่างที่สองคือเขาจะต้องลงไปเตะบอล ชาญได้แต่เบ๊ะปาก ถึงเขาจะไม่เก่งเรื่องต่อยตี จีบสาว แต่เขาก็เคยเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลที่มีฝีมือ หากไม่ใช่เพราะเขาถูกกลั่นแกล้งแล้ว ชีวิตก่อนเขาคงติดทีมชาติล่ะ แล้วอยู่ๆจะให้มาเล่นกับเด็กๆแบบนี้ แม้ชาญจะคิดไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็ทำการวอร์มร่างกายทันที ก่อนจะเริ่มนึกอะไรบางอย่างได้
"น็อก! น็อก! น็อก! นี่มันชื่อคนที่ฆ่าตรูนิหว่า??"
"ว้ากกกกก ไอ้เวรตระไล ให้ตรูมาเกิดใหม่ในร่างไอ้หมอนี่เนี่ยน่ะ ตรูแค่สงสารมันไม่ได้ยอมรับเรื่องที่มันฆ่าตรูนะเฟ้ยยยย" ชาญได้แต่สบถอย่างหัวเสียก่อนจะได้ยินเสียง
"ติ๊ง!!"ภารกิจ พาทีมคว้าแชมป์รางวัล แต้มสีขาว 100 แต้ม , 50 Point
"เฮ้ยย!!? อะไรอีกฟร่ะเนี่ย" แต่ว่าเสียงแบบนี้มัน.....คงไม่ใช่หรอกมั้ง อืมมม "สเตตัส"
"...!!?
หรือจะเป็น "ค่าสถานะ" พอชาญพูดจบก็มีหน้าต่างข้อมูลปรากฏขึ้นมาอยู่ในระดับสายตา
ข้อมูลส่วนตัวชื่อ นนท์ธวัช ทรัพย์ทวีชื่อเล่น น็อกอายุ 17อาชีพ นักเรียนฉายา ไอ้ขี้แพ้สถานะ สับสนพรสวรรค์ ตีสีหน้าระดับสูงค่าสถานะพลังกาย 8ความเร็ว 10สติปัญญา 30โชค 3เสน่ห์ -100ทักษะฟุตบอลระดับกลาง 1/1,000แฮกเกอร์ระดับต่ำ 1/100ภาษาโลก [พิเศษ] 3/100Point 0แต้มสีดำ 0แต้มสีขาว 0
"นี่มันอะไรว่ะเนี่ยยยยย หรือจะทำงานแฮกเกอร์นานไปเลยเห็นภาพหลอนวะ" ชาญได้คิดอย่างจนใจ
ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง "เจ้าน็อกวอร์มพอแล้ว เตรียมเปลี่ยนตัวได้ล่ะ" ชาญจึงต้องพักเรื่องระบบไว้ก่อน แล้วรีบทำการค้นความทรงจำของน็อกทันที ทำให้พบว่า ตอนนี้ตัวเขาไม่เพียงอยู่ในร่างของคนที่ฆ่าเขา แต่ยังย้อนวัยมาอีกต่างหาก สรุปคือ ตอนนี้เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 อายุ 17 และนี่เป็นการแข่งขันระดับจังหวัด ซึ่งน็อกเป็นตัวสำรอง เดิมทีเขาควรจะถูกไล่ออกจากชมรมฟุตบอลแล้ว หากไม่ได้เพื่อนเขาที่ชื่อนพ ขอร้องโค้ชไว้ เพราะถ้าหากโค้ชให้น็อกออกจากชมรม นพก็จะออกด้วยเช่นกัน โค้ชจึงให้น็อกเป็นตัวสำรองกองหน้าปีกขวา เพราะนพเล่นตำแหน่งกองหน้าปีกซ้าย โค้ชไม่เคยคิดที่จะให้น็อกลงเล่น แต่วันนี้กลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน กับเด็กหนุ่มที่ชื่อต้นเล่นตำแหน่งกองหน้าปีกขวา โค้ชจึงจำใจให้น็อกลงไปแทน
"เฮ้อออ!! ยิ่งดูประวัติของเจ้านี่ก็ยิ่งน่าสงสารแฮะ เอาเถอะในเมื่อเคยรับปากไปแล้วก็ ฉันจะทำให้เต็มที่ละกัน ถือว่าชดเชยร่างที่ให้เราอาศัยอยู่ก็ละกัน" ชาญตั้งเป้าหมายในทันที เมื่อเห็นประวัติที่น่าสงสารของน็อก
ก่อนจะเหลือบตาไปมองเด็กหนุ่มที่ชื่อต้น ที่ตอนนี้นั้นถูกหามออกมา โดยมีแววตาดูถูกเขาชัดเจนมาก ในชีวิตก่อนของน็อก เหตุผลที่ต้นบาดเจ็บเพราะอายที่ไม่สามารถทำประตูได้เมื่อเจอกับทีมแชมป์ จึงแกล้งบาดเจ็บในครึ่งหลัง และให้น็อกออกไปเป็นตัวตลกแทน จะได้ไม่มีใครพูดถึงต้นในทางเสียๆหายๆได้ และเพื่อให้หญิงสาวที่ต้นแอบชอบอย่าง พรีม เห็นสภาพทุเรศๆของน็อกด้วย จะได้เลิกยุ่งเกี่ยวกับน็อก
"หึ!! แล้วจะได้เห็นดีกันไอ้หนู" ชาญสบถในใจเมื่อเห็นแววตาของต้นในขณะที่น็อกเดินลงสนามด้วยท่าทางสบายๆ [จากนี้จะแทนชื่อพระเอกว่าน็อกแล้วนะ] ก่อนที่น็อกวิ่งไปตรงจุดยิงฟรีคิก ระยะ 37 หลา นพที่ตอนนี้กำลังหน้าซีดเหงื่อแตกพลั่ก เพราะไม่มีความมั่นใจในการยิงแม้แต่น้อย พอน็อกไปกระซิบกับนพเพียงครู่เดียว นพก็เริ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้นทันที ก่อนจะสลับตำแหน่งในการยิงลูกฟรีคิก โดยมีโค้ชตะโกนด่าออกมาเป็นระยะ เพราะเขารู้ว่าน็อกมีฝีมือในการเล่นที่ห่วยมาก แต่ถึงจะตะโกนอย่างไรไปก็ไร้ผล เพราะนพนั้นเชื่อใจน็อกที่เป็นเพื่อนสนิทมาตลอดอยู่แล้ว และไม่เคยสนใจชมรมฟุตบอลด้วย และคนในทีมคนอื่นๆ ก็ไม่มีใครกล้ามายิงแทน เพราะถ้าพลาดนั่นหมายถึงความอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนีเลยทีเดียว แต่กับน็อกนั้นต่างไปเพราะเขามีฉายาคุ้มครองตัวเองอยู่แล้วคือ "ไอ้ขี้แพ้"
"ปี๊ดดดด"
เมื่อเสียงนกหวีดดังขึ้น น็อกที่ยืนอยู่ตรงจุดยิงฟรีคิกระยะ 37 หลา ค่อยๆวิ่งเข้าไปเปิดปลายเท้า เตะบอลลอยไซด์โค้งข้ามผ่านกำแพง 5 คนที่ยืนเรียงรายกันอยู่ ก่อนจะพุ่งเข้าไปตุงตาข่ายทันที โดยที่ผู้รักษาประตูอีกฝั่งไม่แม้แต่จะกระโดดปัดถึง
"........!!!?"
เวลาผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ ทุกคนทั้งในและนอกสนาม ต่างตกตะลึงกับผลลัพธ์ และนิ่งเงียบไปตามๆกัน ถ้าหากในตอนนี้มีเข็มหล่นกระทบพื้น ก็คงได้ยินเสียงกันทั่วเป็นแน่
"เยี่ยม ไปเลยไอ้น็อกเจ้าเพื่อนยาก ฮ่า ฮ่า!!" เสียงของนพที่ดีใจวิ่งเข้าหาน็อกเพื่อแท็กมือกันทั้งสนามมีเพียงคนเดียวที่รู้สึกดีใจ ก่อนที่ทุกคนจะได้สติ บ้างก็มีเสียงโห่ บ้างก็มีเสียงชื่นชมยินดี แต่กระนั้นคนที่อึ้งมากที่สุดกลับมี 3 คน คนแรกเป็นโค้ชทีมของน็อก เพราะเขาเคยทดสอบน็อกหลายต่อหลายครั้ง ไม่ว่าจะการเลี้ยงลูก เปิดลูก ยิง แม้แต่ผู้รักษาประตู ก็ทำได้ไม่ดีสักอย่าง แต่จู่ๆกลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน คนที่สองคือต้น คนที่แกล้งเจ็บหนักเพื่อไม่ให้ตนขายหน้าและส่งน็อกออกไปเป็นตัวตลกแทน คนสุดท้ายคือโค้ชทีมฝ่ายตรงข้าม เพราะการยิงลูกฟรีคิกนั้นดวงไม่ส่วนเกี่ยวข้อง มันอยู่ที่ฝีมือล้วนๆ ซึ่งมันผิดคาดมาก เพราะเขาไม่เคยรู้จักเด็กคนนี้มาก่อน [ก็ไม่ได้ลงแข่งเลยสักนัดนี่เนาะ] และที่สำคัญความเฉียบคมในการยิงฟรีคิกนั้น เทียบเท่าได้กับทีมชาติเลยทีเดียว
ในตอนนี้เหลือเวลาอีก ราว 20 นาทีกว่าๆ จะหมดเวลา สกอร์ตอนนี้ทีมของน็อกโดนนำอยู่ 2-1 เพราะการที่จู่ๆ น็อกยิงฟรีคิกเข้าอย่างสวยงาม ทำให้โค้ชทีมฝ่ายตรงข้ามตัดสินใจรีบเปลี่ยนตัว และปรับรูปแบบทีมเป็น 4-5-1 [ป้องกัน] ทันที แทนที่น็อกจะเคร่งเครียดกับแผนป้องกันของอีกฝ่าย แต่กับยิ้มราวกับกำลังเจอของเล่นชิ้นใหม่ก็ไม่ปาน
"สนุกล่ะสิ!!"
พอเริ่มเขี่ยบอล ฝั่งตรงข้ามแทบจะไม่เน้นการบุกเลย แต่กลับเน้นการครองบอล เพื่อถ่วงเวลา ทำให้ทีมของน็อกมีโอกาสไล่บอลถี่ขึ้น จนเมื่อฝ่ายตรงข้ามพลาด ชลหนึ่งในทีมน็อก ที่ตัดบอลได้ เปิดบอลยาวข้ามมาให้น็อกทันที เพราะตอนนี้ทุกคนในทีมเริ่มที่จะเชื่อใจน็อกขึ้นมาบ้างแล้ว จากการที่เห็นจังหวะการเลี้ยงบอล เปิดบอล พักบอล คล่องตัวจนน่าแปลกแใจ ส่วนน็อกที่รับบอลมาก็เลี้ยงหลบผ่าน สองสามคนได้อย่างพริ้วไหว ก่อนจะซัดประตูตีเสมอให้กับทีม จนทำให้โค้ชทีมทั้งสองฝ่ายถึงกับนั่งไม่ติดเลยทีเดียว
เมื่อเริ่มเขี่ยบอลอีกครั้ง คราวนี้ฝ่ายตรงข้ามเริ่มที่จะบุกอย่างหนักหน่วงเพื่อทำประตูชัยให้กับทีม การต่อสู้ในสนามเป็นไปอย่างดุเดือด จนกระทั่งฝ่ายตรงข้ามได้ลูกคอร์นเนอร์ จากการโหมกระหน่ำบุก น็อกเลยต้องลงไปช่วยเกมส์รับ พร้อมกับไปพูดคุยในทีมเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ทุกคนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ โดยมีสีหน้าเคร่งเครียดของนพ แต่น็อกก็เพียงพูดคุยด้วยเล็กน้อยก่อนจะ ทำตามแผนที่วางไว้ เมื่อฝ่ายตรงข้ามเปิดลูกมุมมา ทีมของน็อกมีขนาดตัวไม่สูงใหญ่เทียบเท่าฝ่ายตรงข้ามทำให้พลาดพลั้งในการโหม่งสะกัดบอล และฝ่ายตรงข้ามสะบัดหัวโหม่งบอลอย่างรุนแรงจนบอลพุ่งผ่านมือผู้รักษาประตูทีมน็อกทันที แต่ทว่ากลับถูกหยุดด้วยหน้าอกของน็อก ที่ยืนซ้อนผู้รักษาประตู
ก่อนที่พักบอลลงเท้าและเปิดบอลยาวไปทางนพที่ห้อยหน้าไว้เพียงคนเดียวทันที ก่อนจะเร่งฝีเท้าตามขึ้นมาจากหน้าประตูตัวเอง นพเมื่อรับบอลมาก็เลี้ยงบอลยาววิ่งล็อกหลบไปมา ดึงจังหวะรอเพื่อนในทีมขึ้นมาเติม ก่อนจะส่งบอลให้น็อกที่วิ่งตามมาอีกด้าน ส่วนน็อกที่รับบอลเพียงจังหวะเดียวและส่งต่อ ให้นพยิงทำประตูชัยสำเร็จ โดยที่ผู้รักษาประตูของอีกฝั่งพุ่งไปอีกทางเพราะคิดว่าน็อกจะยิง
สกอร์จบลงที่ 3-2 ทีมน็อกชนะและคว้าแชมป์มาเป็นปีแรกได้สำเร็จภายใต้ความยินดีของทุกคนในทีม ยกเว้นต้นที่มองมาทางน็อกด้วยแววตาที่เคียดแค้นกว่าเดิม
ตอนนี้ทุกคนต่างลงมาแสดงความยินดีกับทีมแชมป์ แม้กระทั่งฝ่ายตรงข้าม ส่วนโค้ชทีมทั้งสองฝ่ายพูดคุยอย่างเป็นกันเอง จะมีก็แต่น็อกที่รู้สึกเบื่อๆเท่านั้น
"น่าเบื่อชะมัด เหมือนให้ลงมาแกล้งเด็กเรยแฮะ"
"ติ๊ง!!"ภารกิจ พาทีมคว้าแชมป์ สำเร็จท่านได้รับ แต้มสีขาว 100 แต้ม , 50 Point
"จะมีดีก็คงเป็นรางวัลล่ะมั้ง เฮ้ออ!! ว่าแต่เมื่อไหร่จะได้กลับบ้านว่ะเนี่ย"
---------------------------------------------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.1 ไอ้ขี้แพ้

นิยายแนะนำ

กำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.1 ไอ้ขี้แพ้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้