[ระลอกที่ 3 สิ้นสุด มีเวลาเตรียมตัวสำหรับระลอกที่ 4 เป็เวลา 3 ชั่วโมง ]
เสียงการแจ้งเตือนที่เหมือนกับเสียงจาก์ดังขึ้นในหูของทุกคน
“ในที่สุด มันก็หยุดลงสักที”
“ไม่ไหว ฉันไม่ไหวแล้ว ให้สู้แบบนี้ต่อไปร่างกายของฉันได้พังแน่”
“หมอนั้นมันไม่เหนื่อยบ้างหรือไงกัน สู้ติดต่อกันมาเกือบ 3 ชั่วโมงแล้ว ฉันไม่เห็นเขาพักเลย”
“อย่าเอาตัวเองไปเทียบกับปีศาจแบบนั้นดีกว่า หมอนั้นมันเกินคำว่ามนุษย์ไปไกลแล้ว ไม่เห็นหรือไงว่าเขาฆ่าทหารไปมากแค่ไหน นับไม่ถ้วน! ซากศพของทหารพวกนั้นกองเป็ูเาขนาดเล็กได้เลย”
“จริง อย่าเอาตัวเองไปเทียบกับคนแบบนั้นเลย ยิ่งมองยิ่งรู้สึกกลัวคนอะไรจะบ้าเืได้ขนาดนั้น แถมความแข็งแกร่งและความเร็วอันเกินมนุษย์นั้นอีก ตอนนี้เขาไม่ต่างจากพวกฮีโร่ในหนังแล้ว”
ทั้งหมดจ้องมองไปยังกองซากศพที่ค่อยหายไปในอากาศ มีชายคนหนึ่งยื่นอย่างโดดเดียวท่ามกลางกองซากศพเ่าั้ ผ้าคลุมสีดำสนิทตอนนี้เปื้อนไปด้วยคราบเืเต็มไปหมด
เคียวสำดำขนาดใหญ่ในมือสะบัดเืออก แรงจากการเหวี่ยงทำให้เกิดเสียงฉีกอากาศ
พื้นตรงที่เขาเหวี่ยงเคียวปรากฏร่องยาวขึ้นเกือบเมตร
ภายใต้ผ้าคลุมสีดำนั้นหน้ากากโครงกระดูกสีขาวถูกย้อมไปด้วยเืสีแดง และภายใต้ดวงตาทั้งสองข้างของหน้ากกาโครงกระดูก ั์ตาสีแดงสดส่องสว่างก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไป
แน่นอนคนไม่ใช่ใครอื่นนอกจากริปเปอร์
หลังจากที่เหล่าผู้เล่นไม่อาจรับมือไหว ริปเปอร์ก็เป็ฝ่ายออกหน้า ลงมือทหารทั้งหมดเพียงลำพัง
พวกผู้เล่นทำได้เพียงแต่ยืนมองจากรอบนอก ไม่มีใครกล้าเข้าไปในการต่อสู้นั้น
พวกเขากลัว กลัวว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย เนื่องจากหลายคนยังคิดว่าริปเปอร์นั้นเป็พวกไม่ปกติ
ตอนสู้ก็มักจะผิวปากกับฮัมเพลงไปด้วย ราวกับกำลังสนุกกับการฆ่า และเพลิดเพลินไปกับมัน
ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปสุ่มสีสุ่มห้า
ริปเปอร์คู่ควรกับที่ 1 เขานั้นแข็งแกร่งเกินไป เกินกว่าที่พวกเขาจะจิตนาการ
ตอนนั้นเองที่ริปเปอร์พลันเงยหน้าขึ้น จ้องมองไปยังเหล่าผู้เล่นตรงหน้า
หลายคนที่เห็นฉากนี้กลืนน้ำลาย มีความกลัวอยู่ภายในใจเล็กๆ
‘อะไร? ทำไมเขามองมาทางนี้ คงไม่จะฆ่าพวกเราไปด้วยหรอกนะ’ นี้คือความคิดของทุกคนเมื่อเห็นการกระทำก่อนหน้านี้ของริปเปอร์
ดวงตาสีแดงภายใต้หน้ากากโครงกระดูกนั้นยากจะคาดเดา เหล่าผู้เล่นได้แต่ก้าวถอยหลังโดยสันชาตญาณ
พวเขากลัว ถึงแม้จะผ่านการต่อสู้มาอย่างยาวนาน แต่ริปเปอร์ไม่ได้มีท่าทางเหนื่อยแม้แต่น้อย
พวกเขาจึงรู้สึกกังวล ‘ริปเปอร์คงจะไม่ทำอะไรหรอกใช่ไหม?’
………..
ด้านเซโน่เขาจ้องมองหน้าต่างระบบตรงหน้าของเขา เพราะตอนนี้มันมีการแจ้งเตือนบางอย่างดึงดูดเขา
[คุณเป็คนแรกที่เก็บเกี่ยวิญญาสิ่งมีชีวิตมากกว่า 5,000 ชีวิตภายในเวลา 10 ชั่วโมง]
[ได้รับฉายาใหม่ ผู้เสพความตาย]
ประเภท : ฉายา
เอฟเฟค : เมื่อสังหารสิ่งมีชีวิตหรือเก็บเกี่ยวิญญามีโอกาสได้รับค่าสเตตัสเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่ตัวรอบคุณจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย สิ่งมีชีวิตทั่วไปที่มีเลวเลต่ำกว่าคุณจะหลีกเลี่ยงคุณโดยอัตโนมัติ
รายละเอียด : เป็ฉายาที่จะมอบให้กับผู้ที่ชื่นชอบการฆ่าสิ่งมีชีวิตและเก็บเกี่ยวิญญาเอาไว้
“ผู้เสพความตาย?” เซโน่พูดขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ
แต่เสียงของเขาดังพอจะทำให้เหล่าผู้เล่นที่ตอนนี้กำลังเพ่งความสนใจมายังตัวเขาพอดี ดังนั้นผู้เล่นโดยรอบจึงได้ยินสิ่งที่เซโน่พูดชัดเจน
“ผู้เสพความตาย? เขาหมายถึงอะไร?”
“ริปเปอร์อาจหมายถึงทหารพวกนี้ก็ได้ ก็พวกมันไม่ทำอย่างอื่นนอกจาก้าฆ่าพวกเราและยึดเมืองนี้ไม่ใช่เหรอ ฉันว่ามันต้องเป็อย่างนั้นแน่”
“ไม่ๆ ฉันคิดว่าเขาหมายถึงตัวเขาเองมากกว่า ผู้เสพความตายกับริปเปอร์ ดูสิเหมือนเชื่อมโยงกัน เหมือนเขา้าให้เราเรียกเขาว่าผู้เสพความตายมากกว่า”
เหล่าผู้เล่นต่างคิดกันไปต่างๆ นาๆ หลังจากฟังคำพูดครั้งแรกของริปเปอร์ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่มีใครได้ยินเขาพูดอะไรมากก่อนเลย และนี้เป็คำพูดแรกที่เขาพูด
แต่มันก็ทำให้หลายคนงุนงง ผู้เสพความตาย ในความหมายของริปเปอร์คืออะไร? แต่ผู้เล่นเหล่านี้ก็จะจำคำพูดของริปเปอร์เอาไว้ในใจ
ด้านเซโน่หลังจากอ่านข้อมูลของฉายาใหม่ที่ได้มา ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความดีใจ
ใช่แล้ว ฉายา นี้จะช่วยให้เขามีโอกาสได้รับค่าสเตตัสจากการฆ่าเพิ่มมากขึ้น
แล้วจะไม่ให้ดีใจได้ยังไง ดังนั้นเขาจึงค่อยเปิดใช้งานของผ้าคลุมอีกครั้งและหายไปภายใต้สายตาของทุกคน
เขา้าพื้นที่สงบเพิ่อตรวจสอบอีกครั้ง แถมจะเป็การพักไปในตัวด้วย
“ริปเปอร์หายไปแล้ว เขาพูดว่า ผู้เสพความตายและหายไปเลย เขา้าจะสื่ออะไรกันแน่”
“ไม่รู้ละ แต่ที่แน่ๆ เลยอย่าไปยุ่งกับเขาจะดีกว่า เมื่อกี้ทุกคนก็๋เห็นแล้วว่าพวกเราจ้องมองเขาตลอดเวลา แต่อยู่ๆ เขาก็หายไปในสายตาพวกเรา ถ้าเกิดพวกเรามีปัญหากับเขาขึ้นมาคงจบไม่สวยแน่”
หลังจากที่ริปเปอร์หายไปแรงกดดันมากมายหายไปด้วย ผู้เล่นต่างพูดคุยกันอย่างออกรส
………..
เซโน่ปลีกตัวกลับมาบ้านหลังเดิมที่เขาอยู่ตอนแรก ตอนนี้เขากำลังนับผลประโยชน์ที่เขาได้อยู่
“ฮ่า ฮ่า กำไร กำไรอย่างงามเลย” ครั้งนี้เขาโชคดีได้ค่าสเตตัสเพิ่มเติมมาถึง 20 แต้ม
แถมทั้งสอบแต้มนั้นยังไปลงค่าโชคทั้งหมด นั้นทำให้เขาดีใจเข้าไปใหญ่ เพราะค่าโชคนั้นไม่ใช่ค่าที่หาเพิ่มได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้เขาได้เพิ่มมาอีกตั้ง 20 แต้ม
“หรือว่าค่าโชคของฉันจะทำงานอีกรอบกันนะ ไม่เพียงแต่ได้แต้มสเตตัสฟรีมา 10 แต้ม ยังได้ฉายาใหม่มาอีก”
เซโน่อ่านฉายาใหม่ด้วยความตื่นเต้น โดยรวมแล้วฉายานี้จะช่วยทำให้เขาได้ค่าสเตตัสเพิ่มขึ้นอย่างมาก ถึงจะไม่บอกเปอร์เช็น แต่การที่บอกว่าอย่างมากมันต้องไม่น้อยแน่นอน ดังนั้นเขาจึงคาดหวังมาก
ส่วนผลเสียอย่างสิ่งมีชีวิตเลเวลต่ำกว่าจะหนีทันทีนั้นไม่ใช่ปัญหา เนื่องจากผ้าคลุมยมทูตสามารถปกปิดกลิ่นอายพวกนั้นได้ เหมือนกับว่าเขาสามารถควบคุมกลิ่นอายความตายรอบตัวได้ดั่งใจก็ว่าได้
ถ้าเขาขี้เกียวสู้ เขาก็ปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งความตายพวกนี้ออกมาก็จบเื่
โดยรวมแล้ว ครั้งนี้เขากำไรเืสาดเลยก็ว่าได้
“รอรอบต่อไปไม่ไหวแล้วสิ อยากจะลองทดสอบว่าฉายานี้จะแสดงประสิทธิภาพขนาดไหนกัน” เซโน่มองดูเวลาที่เหลืออีกตั้ง 2 ชั่วโมงกว่าจะเริ่มระลอกถัดไป
“สงสัยต้องเติมพลังเตรียมพร้อมให้มากที่สุดสักหน่อย” เซโน่ตัดสินใจซื้อโพชั่นฟื้นฟูพลังกายระดับกลางอีกขวดสำรองไว้ จากนั้นก็ทานอาหารและนอนพักเอาแรง
เขาต้องเตรียมร่างกายให้พร้อมที่สุด เพราะครั้งนี้เขามั่นใจว่าระลอกที่ 4 นี้จะแตกต่างจาก 3 รอบที่ผ่านมาแน่อน
………..
ไม่นานเวลาก็ล่วงเลยผ่านไป 3 ชั่วโมงเต็ม
ตอนนี้ท้องฟ้าถูกปลุกคลุมไปด้วยความมืด มีเพียงพระจันทร์สามดวงบนท้องฟ้าและดวงดาวระยิบระยับเท่านั้นที่ให้แสงสว่าง ซึ่งมันมากพอจะทำให้เห็นระยะ 10 เมตร ไม่ได้มืดสนิทไปทั้งหมด
เซโน่ลุกจากเตียง จ้อมองการแจ้งเตือนตรงหน้า
[ระลอกที่ 4 ทำการอัญเชิญ มือสังหารจำนวน 2,986 คน]
“มือสังหาร?” เซโน่จ้องมองการแจ้งเตือนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
ก่อนเขาจะมองออกไปยังนอนหน้าต่าง ซึ่งแสดงจำนวนของคนที่ยังรอด
[ผู้เล่นทั้งหมดในพื้นที่ 2,986 คน]
น่าแปลกที่มือสังหารมีเท่ากับจำนวนของผู้เล่นพอดี
เขาไม่คิดว่าระบบจะอัญเชิญอะไรแบบนี้ออกมา
มือสังหารเชี่ยวชาญในการลอบสังหารโดยเฉพาะ
มันจะต้องแตกต่างจากที่ผ่านลิบลับ เพราะตอนนี้เป็เวลากลางคืนด้วย
่เวลาแบบนี้มันไม่ต่างจากสนามหลังบ้านของเหล่ามือสังหารเลย
แต่เซโน่ไม่ได้มีกลัวเลย แววตาของเขาฉายแววความคาดหวังเอาไว้เสี่ยงหนึ่ง “หวังว่ามือสังหารพวกนี้จะให้ค่าประสบการณ์นะ” เขาสวมผ้าคลุมและหายตัวไปจากในห้อง ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่
ด้านผู้เล่น เมื่อเห็นการแจ้งเตือนของระบบใบหน้าของพวกเขาก็ย่ำแย่ลงทันที
มือสังหารคือประเภทที่รับมือได้ยากมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ ทุกอย่างรอบตัวล้วนแต่มืดไปหมด
ไม่รู้ว่าศัตรูจะโผล่มาจากตรงไหน แถมระบบก็ไม่แสดงการวาร์ปเหมือนทุกที
ดังนั้นผู้เล่นจึงมีสีหน้าเคร่งเครียดกันมาก
“มือสังหาร ให้ตายสิระบบเวรนี้มันต้องใจแกล้งเราใช่ไหม? พวกเราต้องรับศึกหนักตลอดทั้งหมดแถมตอนนี้ยังต้องมาระวังช่วยกลางคืนแบบนี้อีก”
“โชคยังดีที่มีแค่ 2,000 กว่าคน”
“อยู่ใกล้กันเอาไว้ พยายามอย่าแยกกัน ถ้าไม่อยากตาย”
หลายคนต่างก็แผนรับมือของตน พวกเขาต้องรีบปรับตัว ไม่งั้นก็มีแต่ความตายที่รออยู่
ผู้เล่นต่างจับกลุ่มกันเป็กลุ่มใหญ่ พยายามอยู่รวมกันเอาไว้ เพราะจุดอ่อนสำคัญของมือสังหารคือจัดการได้ทีละเป้าหมาย ดังนั้นถ้ารวมตัวกันเอาไว้และรอจนกว่าจะเช้าพวกเขาก็จะกลับมาได้เปรียบแน่นอน
แต่คิดว่าเหล่ามือสังหารจะโง่งั้นเหรอ?
มีผู้เล่นกลุ่มหนึ่งแยกตัวจากกลุ่มใหญ่ พวกเขามีสมาชิกราว 15 คน แต่ละคนล้วนเป็ชายหน้าตาดุดัน
พวกเขาไม่มีความกลัวอยู่ในแววตาแม้แต่น้อย “มาสิไอ้พวกเวร” ผู้เล่นกลุ่มนี้กลับท้าทาย
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ โดยรอบมีแต่ความเงียบเท่านั้น
“หึนีกว่าจะแน่” คนที่ะโเย้ยหยัน
แต่เมื่อเขาหันกลับไปมองด้านหลังเขาก็ต้องใ เพราะพรรคพวกของเขากำลังนอนจมกองเือยู่ ตรงคอมีาแจากของมีคมชัดเจน เืยังไหลไม่หยุด
ใบหน้าของแต่ละคนล้วนแสดงออกถึงความใกลัว
คนที่ะโมีเหยื่อเย็นไหลท่วมหลัง เขากำลังจะหันหลังวิ่ง
แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ มีมีดเล่มหนึ่งมาจอที่คอของเขา ก่อนจะที่เขาจะรู้สึกเจ็บที่คออย่างแรง
เืกระฉุดออกจากคอของเขาทันที เขาพยายามใช้มือปิดาแ
ก่อนจะเหลือบไปมองด้านหลังด้วยสติที่ค่อยๆ หายไป
ที่นั้นเขาพบกับกลุ่มคนสวมชุดดำเหมือนกับนินจา ในมือของแต่ละคนล้วนถือมีดเปื้อนเื
เขาหันมองด้านข้างของตัวเอง ซึ่งมีมือสังหารอีกคนแทงมีดตรงมาทางเขา และทะลวงทะลุลำคอทันที
เืสาดกระจาย ร่างของเขาล้มลง
ตายคาที่
จากนั้นกลุ่มมือสังหารเหล่านี้ก็กระจายตัวหลบไปตามมุมมืดของเมืองอีกครั้ง
ไร้ร่องรอย ราวกับว่าพวกเขาไม่เคยปรากฏที่นี้