ตือดือดึ๊ง…
เสียงข้อความเข้าทำให้คุณหมอตัวสูงที่อยู่ระหว่างพักหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“หมูบินหมูกระทะ”
“โอ๊ะ”
คนตัวเล็กส่งโลเคชั่นร้านหมูกระทะมาให้ผมครับ
“เจอกันที่ร้านเลยนะคะ”
เธอพิมพ์ต่อมา
“โอเคครับ”
ผมตอบกลับไปให้เธอรู้ว่าผมรับรู้ละ
วันนี้เรา 4คนนัดกินหมูกระทะ หลังจากเล่นเกมส์เตะบอลไปเมื่อเดือนที่แล้วและตามที่ทุกคนรู้ ผมเป็เ้าภาพเพราะแพ้ราบคาบครับ
ตือดือดึ๊ง…
“โอ๊ะ!”
มีเสียงข้อความดังอีกละแต่ไม่ใช่จากคนตัวเล็กเป็เพื่อนผมต่างหาก หนึ่งส่งรูปอะไรมา ผมลองกดเข้าไปดู
“เฮ้ย!!”
ผมต้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นรูปที่เพื่อนตัวดีส่งมาให้ผมดูเป็รูปผมกับคนตัวเล็กที่สนามแบดเมื่อวันก่อนที่กำลังะโกอดกันตอนที่เราเล่นแบดชนะน่ะครับ
“ไงมึง!”
เพื่อนที่ทำตัวเป็ปาปารัซซี่ทักต่อ
“ก็ตามที่เห็นนั่นแหละ”
ผมตอบไป
“กูว่าแล้ว…”
“กูจับสังเกตมึงั้แ่งานแต่งกูละ”
“ยิ่งชัดวันกินเลี้ยง”
เพื่อนผมมันว่างี้ครับ
“แล้วเป็แฟนกันยัง...”
ยัง ยัง มันยังไม่เลิกวุ่นวายกับชีวิตผม
“มึงยุ่งไรกับชีวิตกูนักหนา”
คุณหมอตอบไป
“แหม…”
“ชีวิตมึงกูก็ต้องเป็ห่วงซิ”
“เคยเจ็บหนักมา”
“กูเป็ห่วงว่ามึงจะเลือกผิดอีก”
“ขอบใจ”
“ครั้งนี้ไม่ผิดแน่”
“กูว่ากูเลือกถูก”
“เป็แฟนแล้วชัวร์”
“พิมพ์มาซะขนาดนี้”
“อืมม”
ตอบกลับสั้นๆ
“กี๊ดดด้ดวสวหกเหกเสหกเกห”
“พิมพ์ภาษาอะไรของมึง”
คุณหมอถาม เมื่อจู่ๆก็งงกับข้อความของเพื่อนที่แปลกไป
“เมียกูดีใจจนมือลั่นว่ะ”
“โทษๆ”
“แพมอ่านแชทกูกับมึงหรอ”
คุณหมอถามกลับ
“เออ…ก็นั่งอยู่ด้วยกันเนี่ย”
“กรี๊ดลั่นเลย”
“ที่รู้ว่ามึงกับน้องแคทเป็แฟนกัน”
“แต่มึงนี่ก็น่านะ”
“ปกปิดกู”
“ไม่บอกกันบ้าง”
“กูอุตส่าห์เป็พ่อสื่อให้”
เพื่อนผมมันน้อยใจหรอครับ?
“เออๆขอบใจมาก”
“ไว้นัดกินข้าวกัน”
ผมตอบไปเอาใจมันหน่อย
“กูไปทำงานต่อละ”
เป็ผมที่ตัดบทสนทนาเพราะถึงเวลาทำงานต่อเออ…แต่ผมก็ลืมถามไปเลยครับว่ามันเอารูปผมกับน้องแคทมาจากไหน ตอนนั้นมันอยู่สนามแบดหรอถ้าอยู่มันต้องเข้ามาหาผมแล้วซิ ผมเริ่มสงสัยละ
.
.
“คุณหมอคะ”
“คนไข้รายต่อไป”
“มีปัญหาเื่คางนะคะ”
แอดมินสาวเข้ามาแจ้งคิวคนไข้รายต่อไปที่จะเข้ามาปรึกษา
“อ่อครับ”
“เชิญคนไข้ได้เลยครับ”
ทันทีที่คนไข้เข้ามาในห้องConsult
“...”
“...”
เกิดอาการช็อตฟีลระหว่างหมอหนุ่มกับคนไข้ที่ก้าวเข้ามา
“เชิญ…”
“เชิญนั่งครับ”
เป็คุณหมอเอ่ย
“ขอบคุณค่ะ”
คนไข้สาวตอบกลับไปและนั่งลงตรงข้ามคุณหมอ
“วันนี้มีปัญหาอะไรมาปรึกษาครับ”
คุณหมอถาม
“คางน่ะค่ะ”
“คางที่หมอเคยฉีดให้”
“รู้สึกว่ามันไม่เต็มเหมือนเดิมแล้ว”
“เลยจะมาฉีดเพิ่ม”
คนไข้สาวตอบกลับนิ่งๆสายตามองคนตรงข้าม
“อืม…”
คุณหมอใช้สายตาเพ่งและคิดอยู่ชั่วครู่
“จริงๆแล้วคางยังได้รูป”
“โอเคอยู่นะครับ”
ตอบกลับไปเมื่อพิจารณาแล้วว่าปัญหาของคนไข้ไม่น่ากังวล
“แต่จะฉีดเพิ่มก็ได้ครับ”
“หมอจะเพิ่มให้1 cc”
“ได้ค่ะ”
คนไข้สาวสวนกลับทันควันในความ้าของเธอ
“อ่อครับ”
“งั้นเชิญรอที่ห้องรักษานะครับ”
“แอดมิน”
“ช่วยพาคนไข้ไปหน่อยนะครับ”
คุณหมอเอ่ยบอกแอดมินสาวที่ยืนอยู่
.
.
ภายในห้องรักษา...
คุณหมอตัวสูงยังคงทำหน้าที่ตามปกติอธิบายสรรพคุณของฟิลเลอร์และแสดงฉลาก อย. ว่าเป็ของจริงปลอดภัย
“ขออนุญาตนะครับ”
เอ่ยบอกคนไข้ก่อนจะลงเข็มที่ปลายคางคนไข้สาวซึ่งการทำงานของคุณหมอนั้น คนไข้สาวมองดูไม่วางตา
จับๆ บีบๆ อยู่ที่ปลายคางเพื่อทำให้เข้ารูปประมาณ 15 นาที งานชิ้นนี้ก็เสร็จเรียบร้อย
“เรียบร้อยแล้วนะครับ”
“มีอะไรอยากสอบถามหมอเพิ่มเติมมั้ยครับ”
“…”
“…”
“ทำตัวห่างเหินจังนะจอม”
คนไข้สาวทักขึ้นเมื่อเห็นคุณหมอดูมีท่าทีท่าทางเรียบเฉยพูดคุยกับเธอแบบสงวนคำซะเหลือเกิน
“เอ่อ…”
“หมอรักษาให้คนไข้เรียบร้อยแล้ว”
“และถ้าคนไข้ไม่มีคำถาม”
“สามารถกลับบ้านได้เลยนะครับ”
“หมอขอตัวก่อน…”
พูดจบแล้วเดินออกจากห้องรักษากลับไปที่ห้องพักแพทย์พร้อมถอนหายใจออกมายาวๆ
“เฮ้ออออ...”
“นี่มันอะไรกัน”
.
.
“กลับก่อนนะครับ”
คุณหมอตัวสูงกล่าวลาแอดมินและเดินออกมาจากคลินิก
ตือดือดึ้ง…
โอ๊ะ! ข้อความเข้าใครส่งมา คุณหมอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“3นาฬิกา”
น้องแคทส่งมาครับ คุณแฟนเล่นอะไรเนี่ย
“ครับ?”
“ขวามือๆ”
เมื่อคุณหมออ่านข้อความคนตัวเล็กแล้วทำตามในข้อความที่เธอบอก
“โอ๊ะ!”
“ :D ”
เธอยืนยิ้มกว้างโบกมือให้ผมอยู่น่ะครับผมส่งยิ้มและโบกมือตอบไป พร้อมๆ กับเดินไปหาเธอ
“ไหนบอกว่าเจอกันที่ร้านไงครับ”
ผมสงสัยจึงถามเธอไปที่ก่อนหน้านี้เรานัดเจอกันที่ร้านหมูกระทะเลย
“อยากไปพร้อมหมอค่ะ”
พูดแล้วลอยหน้าลอยตาใส่ผม
“ไปพร้อมพี่!!”ผมทัก
“อ่อ…”
“ไปพร้อมพี่...”
“ไปพร้อมพี่หมออ!!”
เธอเน้นคำว่า “หมอ” อีกแหน่ะ หมั่นเขี้ยวครับเลยดึงแก้มยุ้ยๆไปที
“โอ๊ะ!!”
เธอร้องขึ้น
“ไปครับ”
“ ^_^ ”
พร้อมผายมือกว้างไปตรงหน้าคนตัวเล็กเธอยิ้มก่อนจะส่งมือเล็กๆ นุ่มๆ มาให้ผมจับซึ่งการกระทำหยอกล้อของคู่รักนี้ได้อยู่ในสายตาของใครคนหนึ่ง
“เป็แฟนกันจริงๆซินะ”
“หึ…”
.
.
“แคททางนี้”
เป็พี่เคนโบกมือเรียกน้องสาวและคุณหมอตัวสูงที่กำลังเดินเข้ามาในร้านหมูกระทะ
“มาๆนั่งๆ” พี่ว่า
“เต็มที่เลยนะครับ”
เ้าภาพเอ่ยขึ้น
“แน่นอน…”
“1 ชั่วโมงครึ่ง”
“ผมจะกินให้อิ่มไปถึงพรุ่งนี้เลย”
พี่ดิฉันพูดไปด้วยคีบหมูลงกระทะไปด้วย
“ไง… เรา”
ฉันเอ่ยทักเด็กตัวสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“เรื่อยๆ”
ตอบสั้นๆ แล้วเคี้ยวหมูตุ้ยๆ
“อ่านหนังสือหมดยัง”
“จะสอบแล้วไม่ใช่หรอ”
ิญญาติวเตอร์เข้าสิง
“ใกล้ละ”
หงับๆๆๆ
“พ่อถามหา”
เ้าเด็กตัวสูงเอ่ยต่อ
“คุณลุงอ่ะหรอ”
“ถามหาเพราะคิดถึงพี่หรือข้าวโพด”
ฉันแซวเด็กเล่น 555
“คิดถึงพี่”
เด็กว่าแล้วมองหน้าฉัน
“ห้ะ!…”
“…”
“…”
“น้องแคท”
“หมูครับ”
คนตัวสูงข้างๆ แทรกบทสนทนาระหว่างฉันกับเด็กโดยการคีบหมูมาวางไว้ที่จาน
“โอ๊ะขอบคุณค่ะ”
“เอาอีกมั้ยครับ”
“เอาค่ะ”
“เอากุ้งๆ”
ชี้ไปที่กุ้งตัวโตที่กำลังถูกปิ้งอยู่ในเตา2 3 ตัว
“นี่ครับ!!”
“อ่ะนี่!!”
จู่ๆ ก็มีกุ้งลอยมาอยู่ที่จานฉัน2 ตัว พร้อมๆ กัน จากคนตัวสูงข้างๆ กับเด็กตัวสูงตรงหน้า
“เอ่อะๆ”
คนตัวเล็กเงอะงะนิดหน่อย
“โหหหห…”
“พูดทีเดียวมา 2 ตัวเลย”
“ดีจัง!”
คนตัวเล็กพูดขึ้น ^^”
(จะเกิดาแบบในร้านอาหารคราวที่แล้วอีกมั้ยนะ)
เธอคิด
ส่วนหมอตัวสูงกับเด็กตัวสูงได้แต่ส่งสายตาหยั่งเชิงกันไปมากินหมูกระทะครั้งนี้ของฉัน รู้สึกว่าฉันมานั่งกินซะมากกว่าค่ะเพราะนั่งเฉยๆ ก็มีคนปิ้งหมูปิ้งกุ้งส่งให้ถึงจานมาจากด้านข้างและด้านหน้าจนล้นและในที่สุดฉันต้องบอกให้หยุดปิ้งมาให้ฉันได้แล้ว ฉันกินไม่หมด
“น้องแคท”
“กินน้ำอะไรครับ”
“เดี๋ยวพี่ไปกดให้”
คนตัวสูงเสนอตัว
“เอาชาเขียวค่ะ”
“ไม่ต้องเต็มแก้วนะ”
“หนูจะชิมน้ำอื่นด้วย”
บอกไปและจัดการเ้าหมูเ้ากุ้งในจานต่อ
“เคครับ”
แล้วลุกไปจากโต๊ะ
พรึ่บ!! จู่ๆ คนตรงหน้าก็ลุกขึ้นบ้าง
“เอ้าไปไหน”
คนตัวเล็กถาม
“ไปเอาน้ำ”
“น้ำผมก็หมดเหมือนกัน”
“ครู่ดๆๆๆ”
“ครู่ดดดดดดดดดด!!”
ดูดเสียงดังโชว์ว่าน้ำมันหมดแล้วจริงๆฉันเลยโบกมือปัดๆ ให้รู้ว่าอยากไปไหนก็ไป กวนตีนเสมอต้นเสมอปลาย
“2คนนั้นเค้าเป็อะไรกันป่ะ”
เป็พี่ชายที่ถามขึ้นคงสังเกตอาการในโต๊ะอาหารมาได้สักพัก
“เค้าเคยทะเลาะกันแย่งหนู”
คนตัวเล็กพูดไปเคี้ยวไปหน้าตาเฉย
“แค่กๆๆ”
พี่สำลักน้ำ
“ว่าไงนะ”
“5555”
“ล้อเล่น”
“เค้า2 คนเคยจะพาหนูกลับมาส่งที่บ้าน”
“แต่หนูอ่ะ…”
“เลือกมากับหมอ”
“แล้วให้จ็อบกลับมาก่อน”
“ก็เลยยังเคืองๆกันอยู่มั้ง”
เล่าเหตุการณ์บาดหมางในอดีตให้พี่ชายฟัง
“โอ้วว”
“น้องพี่เสน่ห์แรงเหมือนกันนะ”
“มาเสน่ห์แรงเอาตอน30 อีก”
พี่ชายเอ่ย
“โอ๊ะ!”
ตวัดสายตาไปที่คุณพี่ชายบังเกิดเกล้า 30 แล้วทำไมคะ
“แล้วใครมาวินอ่ะ”
“อืมม…”
“แต่พี่ว่า...”
“พี่พอเดาได้ว่ะ”
ถามเองแล้วก็ตอบเองพี่ชายฉันฉันก็เลยได้แต่ส่งรอยยิ้มมีเลศนัยให้ ;)
.
.
“พี่…”
“ผมขอคุยด้วยหน่อย”
เด็กตัวสูงเอ่ยขึ้นในขณะที่ยืนกดน้ำอยู่ข้างๆ คุณหมอ เด็กตัวสูงเดินนำหน้าคุณหมอมาหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน
“ผมชอบพี่แคท”
เอ่ยขึ้นบอกคนตรงหน้าในความรู้สึกของตัวเองที่มีให้กับแฟนของคนตรงหน้าแต่คุณหมอก็ยืนฟังนิ่งๆ
“พี่เลิกยุ่งกับพี่แคทได้แล้ว”
เด็กเอ่ยต่อ
“ทำไมพี่ต้องเลิกยุ่งด้วย”
คุณหมอลองถามหาเหตุผล
“ชีวิตของพี่มันต่างจากพี่แคท”
“ผมพอรู้มาว่า…”
“พี่เป็หมออยู่คลินิกความงาม”
“วันๆพี่ก็คงต้องเจอกับคนไข้สาวๆ”
“ตัวพี่นั่นแหละจะทำให้พี่แคทต้องกังวลและเสียใจ”
“แถมเป็หมอ…”
“ก็น่าจะไม่มีเวลามากนักไม่ใช่หรอ”
เด็กตัวสูงพูดในสิ่งที่ตัวเองคิด
“อึหึ”
คุณหมอตัวสูงขำในลำคอให้กับความคิดของเด็กตรงหน้า
“พี่ขำอะไร”
“ผมบอกพี่ไว้ให้รู้...”
“ผมไม่อยากเห็นพี่แคทเสียใจ”
“พี่ห้ามมาล้อเล่นกับความรู้สึกของพี่แคท”
พูดจบเด็กตัวสูงก็เดินดุ่มๆจะกลับไปที่โต๊ะ
“พี่เลิกยุ่งกับพี่แคทของนายไม่ได้หรอก”
“เพราะเราเป็แฟนกัน”
พูดเื่จริงให้เด็กตัวสูงเข้าใจถูกแผ่นหลังสูงหยุดชะงักพร้อมไหล่สั่นไหว เมื่อได้ฟังประโยคจากคู่สนทนา
ค่อยๆ หันหลังกลับมาแล้วสาวเท้าเดินตรงเข้ามาหารุ่นพี่คนตัวสูงพร้อมยืนประจันหน้า
“…”
“…”
“เป็แฟนได้”
“แล้วเลิกไม่ได้หรอ”
พูดออกไปแล้วยักคิ้วให้1 ที ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะ ทำเอาคุณหมอตัวสูงขมวดคิ้วแทบไม่ทัน
.
.
Part จ็อบ
ผมรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยที่เห็นพี่แคทกับพี่หมอเดินเข้าร้านหมูกระทะมาพร้อมกันต้องมาด้วยกันแน่ๆ มิน่าล่ะตอนผมโทรไปบอกว่าผมจะมารับ เธอบอกว่ารับแค่พี่ชายของเธอก็พอเธอไปธุระ ธุระของเธอคงจะเป็ผู้ชายตัวสูงคนนั้นซินะ
พอนั่งโต๊ะเธอชวนผมคุยและถามผมเื่สอบด้วยครับ ก็ว่าจะเล่นตัวไม่พูดด้วยซะหน่อย แต่หัวใจไม่ฟังกันบ้างเลยอยากคุยด้วย ผมก็เลยตอบเธอไปแต่โดยดี แต่ผู้ชายตัวสูงข้างๆ อีกแหละชอบขัดจังหวะผมอยู่เรื่อย
ผมเลยตัดสินใจเปิดอกคุยแบบแมนๆไปเลยครับ แต่ผิดคาดผมกะว่าผมจะกำจัดคู่แข่งหัวใจของผมได้ สุดท้ายผมตายเสียเอง
ก็คุณเค้าเอ่ยประโยคบาดหัวใจผมว่าเค้ากับพี่แคทเป็แฟนกันแล้ว ผมรู้สึกตัวสั่นไปเลยครับ แต่ผมต้องแกล้งทำเป็เข้มแข็งเดินไปยืนจ้องหน้ากับผู้ชายคนนั้นแล้วพูดไปว่าเป็แฟนได้แล้วเลิกไม่ได้หรอแล้วผมจะทำยังไงต่อละทีนี้TT
.
.
“เอ้า! ไปกดน้ำนานจัง”
ผู้หญิงคนเดียวในโต๊ะทักเมื่อเห็นเด็กหนุ่มเดินกลับมานั่ง
“กินกุ้งอีกมั้ย”
“ผมปิ้งให้”
ถามกลับคุณผู้หญิงตรงหน้า
“อืมก็ได้”
“เอาอีก2 ตัว”
“ชาเขียวได้แล้วครับ”
คนตัวสูงวางชาเขียวตามที่สั่งไว้ข้างๆแล้วนั่งลง
“หนูนึกว่าพี่ไปเก็บชา”
“แล้วไปนั่งชงเองซะอีก”
“ไปนานมากกกกก...”
“ทั้งคู่เลย”
เอาตะเกียบชี้ไปที่ผู้ชาย2 คนที่หายไปเมื่อสักครู่
“พี่กดน้ำอยู่”
“แล้วมีคนมาชวนคุยด้วยน่ะครับ”
พูดแล้วเปรยตามองเด็กหนุ่มตรงข้ามพร้อมยักคิ้ว
“เจอคนรู้จักหรอ”
คนตัวเล็กถามต่อ
“ประมาณนั้นครับ”
“น้องแคท”
“เอากุ้งอีกมั้ย”
“พี่ปิ้งให้”
คุณหมอยังคงบริการคุณแฟนต่อ
“ยังค่ะ”
“จ็อบเพิ่งปิ้งให้เนี่ย”
“ยังไม่ได้กินเลย”
พูดไปตามความจริง เด็กจ็อบได้ทีเลยยักคิ้วใส่กลับคุณหมอไป1 ที ว่าทีใครทีมัน
.
.
“โอ่ยย!!!…”
“อิ่ม!!!…”
พี่ชายว่าขึ้นเมื่อพวกเราทั้ง4 กินกันมาได้ชั่วโมงกว่า
“คุ้มเลยเนี่ย”
“พรุ่งนี้ไม่ต้องกินข้าว”
“ไว้วันหลังหมอมาเล่นเกมส์ด้วยกันอีกนะ”
พี่ชายว่าพลางลูบพุงไปมา
“55555”
“ได้เลยคุณ”
“แต่คราวหน้าผมไม่เลี้ยงนะ”
“เพราะผมจะชนะบ้าง”
คุณหมอเอ่ย
“ถ้าคุณจะชนะ”
“คุณอย่าอยู่ทีมเดียวกับบ…”
ชี้นิ้วมาที่คุณผู้หญิงหนึ่งเดียวในโต๊ะ
“ถ้ายังอยู่ทีมเดียวกันละก็…”
“คุณก็คงจะต้องเป็เ้าภาพไปเรื่อยๆ”
“555555”
“55555555”
คุณผู้ชายหัวเราะกันไปมา
ฉันเลยเบะปากไปให้1 ที ^(
“งั้นวันนี้แยกย้ายเถอะ”
“อิ่มแล้วก็ง่วง”
พี่ชายฉันหนังท้องตึงหนังตาก็จะหย่อนลงทันที
“ขอบคุณนะเ้าภาพ”พี่ว่า
“ขอบคุณนะคะ”
ฉันกระซิบข้างๆ หูแล้วส่งยิ้มให้1 กรุบ ถึงอยู่ทีมแพ้แต่ดันได้กินฟรีก็สุภาพบุรุษอย่างคุณแฟนเค้าบอกว่าเดี๋ยวเค้าจัดการค่าอาหารมื้อนี้เอง อิอิอิ
“ขอบคุณครับ”
พึมพำเบาๆ เด็กจ็อบถึงจะทำาทางสายตาตลอดเวลาที่กินอาหารแต่ก็ขอบคุณเ้าภาพที่เลี้ยงอาหารในครั้งนี้
“เดี๋ยวหนูไปกับพี่เคนกับจ็อบเลยนะคะ”
“หมอ… เอ้ย! พี่ไม่ต้องไปส่ง”
“ย้อนไปย้อนมา”
“เดี๋ยวแชทหา”
พูดๆๆ พร้อมเก็บกระเป๋าลุกขึ้น
“โอเคครับ”
คุณหมอตกลงตามนั้น
319
