จอมทัพมองกลีบกุหลาบชุ่มฉ่ำที่ตอดอากาศเบาด้วยความรู้สึกวูบวาบในอก แก่นกายที่ตั้ฃชันกระตุกเบาด้วยความตื่นเต้นที่อธิบายไม่ถูก
ร่างสูงขยับเข้าใกล้สะโพกมนที่กำลังแอ่นเข้าหาด้วยแววตาเป็ประกาย นิ้วยาวสอดเข้าไปในโพรงถ้ำช้าไปด้วยอารมณ์ที่อธิบายไม่ถูก ยิ่งเสียงครางหวานดังขึ้นทุกครั้งที่นิ้วคว้านลึกััผนังถ้ำรอดๆอย่างสำรวจ หัวใจของจอมทัพก็ยิ่งสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น
"ใช้อันนั่นสิ มันทั้งใหญ่ทั้งยาวกว่าลิ้นนะ"เพียงฟ้ากล่าวเสียงกระเส่า ใบหน้าแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์
จอมทัพพยักหน้าอย่างเหม่อลอย ขณะจ้องมองช่องทางสีหวานที่กำลังกลืนกินตอดรัดนิ้วของเขาอย่างตะกละตะกราม
"โอเค"จอมทัพกล่าวเสียงพร่า แก่นกายยาวจ่อที่ช่องทางรัก เพียงแค่ส่วนหัวััจอมทัพก็ััได้ถึงเนื้อกลับนุ่มที่ขยับติดเขาอย่างกระตือรือร้น
จอมทัพกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว แต่ขณะที่กำลังจะดันแก่นกายเข้าไปในโพรงอุ่นร้อน จู่ๆก็เกิดความคิดก็ขัดแย้งขึ้นมาชั่วขณะ เป็ความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและต่อต้าน หัวใจมีทั้งความอิ่มเอมและรู้สึกผิดผสมปนเปกันจนเขาต้องขมวดคิ้ว
ในฐานะผู้ชายที่เติบโตมาโดยได้รับการปลูกฝังให้มีทัศคติต่อผู้หญิงในการให้เกียรติและไม่ล่วงเกินเอาเปรียบ
แต่สถานการณ์ตอนนี้ จอมทัพกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ราวกับกำลังทำผิดต่อคำสอนและเอาเปรียบเพียงฟ้าที่เขาวิ่งเล่นด้วยกันและคอยดูแลปกป้องมาั้แ่เด็ก
ภาพของเด็กสาวตัวเองที่ถูกผลักจนล้มลงโดนกลุ่มเด็กชายฉายวาวในความทรงจำ ใบหน้าน่ารักที่กำลังร้องไห้ทำให้จอมทัพรู้สึกใจหาย
ร่างกายที่กำลังขยับหยุดชะงักลงในทันที ใบหน้าคมเปลี่ยนไปมาระหว่างความเฉยเมยและสับสน ใและตื่นตระหนก ในชั่วขณะหนึ่งความคิดคล้ายจะชัดเจนขึ้นเหมือนพึ่งตื่นจากภวังค์ฝัน
ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความใก่อนจะถอยออกห่างจากร่างที่เปลือยเปล่าเย้ายวนของเพียงฟ้าด้วยความตื่นตระหนก ยกมือปิดปากอย่างเหลือเชื่อกับสถานการณ์อันไม่คาดฝันนี้
"นี่มัน! เกิด...เกิดอะไรขึ้น?!"
เสียงร้องของจอมทัพทำให้หัวใจของเพียงฟ้าดิ่งลงเหว ใบหน้าหวานแทบจะบิดเบี้ยวด้วยความกลัวและโกรธที่แล่นพล่านั้แ่หัวจรดเท้า เธอรีบหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับความสับสนบนใบหน้าของจอมทัพด้วยสีหน้าสงบที่แสร้งทำ
"ทัพ เป็อะไร"เธอถามอย่างหยั่งเชิง
จอมทัพเงยหน้ามองเธอด้วยความสับสน เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่แน่ใจ ก่อนจะต้องหลบตาด้วยความละอายใจเมื่อดวงตาเผลอมองหน้าอกเปลือยที่เต็มไปด้วยรอยขบกัด
ภาพความทรงจำอันเรืองรางพร่ามัวแต่ก็แจ่มชัดปรากฏขึ้นในหัวราวกับภาพฉาย เรือนร่างเพรียวบางที่นอนอยู่บนเตียง ลำตัวที่บิดไปมาของเธอถูกเขาลงลิ้นดูดเลียไปตามร่างกายขณะนอนหลับ เสียงครวญครางแหลมสูงที่เกิดขึ้นขณะที่เขาซุกใบหน้าลงตรงหว่างขาของเธอ ลิ้มลองรสชาติหวานละมุนของร่างกายเธออย่างจาบจ้วง
"ฉัน!..."จอมทัพนิ่งค้างไปราวกับถูกไฟช็อต ภาพความทรงจำที่สับสนแต่ก็แจ่มชัดทำให้เขารู้สึกเหมือนฟ้ากำลังถล่ม ความรู้สึกผิดหวังในตัวเองทำให้เขาต้องยกมือขึ้นปิดหน้าไม่กล้าสบตากับหญิงสาวที่ยืนอยู่ต่อหน้า
"ขอโทษ...ฉัน ฉัน ทำอะไรลงไป..."จอมทัพคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวัง รู้สึกเกลียดตัวเองจนแทบทนไม่ไหว
แม้เขาจะจำไม่ได้ว่าทำไมถึงทำเช่นนี้ แต่ภาพในความทรงจำก็เป็เื่ชัดเจนว่าเขาได้ลงมือล่วงเกินเพียงฟ้าอย่างอุกอาจและหยาบคายเพียงใด
เขาช่างเป็ผู้ชายที่ไร้ยางอายสิ้นดี....
จอมทัพจมอยู่กับความรู้สึกผิด สับสน และตื่นตระหนก พร่ำพูดแต่คำว่าขอโทษซ้ำๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองเพียงฟ้าที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขาอย่างเงียบงัน ทำได้เพียงพยายามหนีความละอายด้วยการหันหลังเพื่อเปิดประตู
เขาจึงไม่ได้สังเกตุเห็นแววตาและสีหน้าโล่งใจและเปี่ยมสุข ต่างจากความหวาดกลัวรังเกียจหรือผิดหวังอย่างที่เขาจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง
เพียงฟ้าแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความปิติยินดี ดูเหมือนว่าแม้จะหลุดจากการสะกดจิตอย่างคาดไม่ถึง แต่ความทรงจำก็ไม่ได้กลับมาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์อย่างที่นึกกลัว
มองดูท่าทางที่เต็มไปด้วยความละอายใจของเขาแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม บางทีเขาคงกำลังคิดว่าตัวเองเป็ฝ่ายล่วงละเมิดเธอเข้าก็ได้
เพียงฟ้าแทบจะปกปิดความยินดีบนสีหน้าไม่ได้ จนได้แต่กัดริมฝีปากเพื่อตั้งสติ มือบางรีบคว้าแขนจอมทัพที่เกือบจะวิ่งออกจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแสร้งทำน้ำเสียงทุกข์ใจปนปลอบโยน
"จอมทัพ...ใจเย็นก่อนนะ"เธอกล่าวพลางทำเสียงกลั้นสะอื้น บีบแขนของจอมทัพแน่นบังคับให้เขาต้องหันมาเผชิญหน้ากับเธอ
ทันทีที่จอมทัพเงยหน้าขึ้นมองเพียงฟ้าอย่างเต็มตา เขาก็ใจหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม มองใบหน้าทุกข์ตรมและดวงตาที่แดงก่ำกลั้นน้ำตาด้วยความรู้สึกละอายใจที่ทวีความรุนแรงขึ้น
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็ผู้ชายเลวๆที่หลอกฟันผู้หญิงเพื่อความสนุก ความคิดตีกันวุ่นวายสับสนจนไม่สังเกตุถึงความผิดปกติกับความทรงจำที่เห็น
ยิ่งสบตากับเพียงฟ้านานขึ้นก็ยิ่งรู้สึกร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกผิดปนเปกับความลนลานจนสมองรวนคิดอะไรไม่ถูก
เขาต้องรับผิดชอบ...
ใช่ รับผิดชอบ...
รับผิดชอบ...
สมองที่กำลังตื่นตระหนกจนคิดวิเคราะห์สับสนเหมือนเครื่องคอมที่ใกล้จะพัง ความคิดมากมายที่ผสมกันมั่วจนแยกแยะไม่ถูกทำให้จอมทัพไม่รู้จะพูดอย่างไร
ยิ่งพยายามเค้นคำพูด เร่่งความคิดเพื่อหาทางแก้ปัญหา สมองกลับยิ่งตีรวนจนคิดอะไรไม่ออก
สุดท้ายจอมทัพก็ได้แต่หลับตาละล่ำละลักพูดประโยคหนึ่งออกไปอย่างไม่ทันคิด "ฉันขอโทษ ฉัน ฉัน จะรับผิดชอบเธอเอง แต่งงานกับฉันนะ!!!"
เสียงของจอมทัพสะท้อนดังก้องไปทั่วห้องน้ำคับแคบ ฉับพลันทุกอย่างก็ตกสู่ความเงียบงัน
เพียงฟ้านิ่งอึ้งไปกับการขอแต่งงานอย่างไม่ทันตั้งตัวจนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ในหูได้ยินแต่เสียงของจอมทัพดังก้องไปมาซ้ำๆจนหูอื้อตาลาย
หือ?!...
แต่งงาน!...
จอมทัพเองเมื่อตั้งสติได้ก็รู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบจะมุดดินหนี ใบหน้าคมแดงก่ำจนเหมือนมะเขือเทศ ริมฝีปากอ้าราวกับจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร สุดท้ายก็ได้แต่ยืนอ้าปากพะงาบๆราวกับปลาอยู่แบบนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก
สภาพเปลือยเปล่าของสองหนุ่มสาวที่ยืนจ้องตากันในห้องน้ำแคบๆดูอย่างไรก็ไม่น่าจะใช่สถานการณ์ในการขอแต่งงานทำให้บรรยากาศยิ่งเงียบงันและน่าอับอายเข้าไปอีก
"ไม่ใช่!...เอ่อ ที่จริงก็ใช่ เอ้ยไม่!"จอมทัพตื่นตระหนกจนพูดอะไรไม่ถูก เดี๋ยวก็ส่ายหน้าเดี๋ยวก็โบกมืออย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่ต่อหน้าเพียงฟ้า
"เอ่อ! เอ่อ...ค่อยตอบก็ได้ เธออาบน้ำไปก่อน เดี๋ยวฉันออกไปรอข้างนอก"จอมทัพพูดเร็วจนฟังแทบไม่ทัน ก่อนจะพุ่งตัวไปกระชากประตูวิ่งออกจากห้องน้ำไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ
"ไอ้บ้าเอ้ย! แกพูดอะไรออกไป..."จอมทัพทรุดลงกับพื้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ คร่ำครวญกับคำพูดของตัวเองด้วยความอับอาย "ไอ้ทัพ ไอ้บ้า แกข้ามขั้นไปเลยจริงๆเหรอเนี่ย?!...."
จอมทัพได้แต่นั่งคุกเข่ากรีดร้องอยู่ภายในใจด้วยสีหน้าแดงก่ำ รู้สึกอับอายกับคำพูดและสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจนหน้าร้อนผ่าว
ไม่ขอเป็แฟน...
ไม่ขอหมั้น...
แต่เล่นข้ามขั้นไปขอแต่งงานเลยเนี่ยนะ?!...
ในขณะเดียวกันภายในห้องน้ำแคบๆร่างของเพียงฟ้ายังคงยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม แต่ใบหน้าของเธอกลับค่อยๆแดงขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกทั้งเขินอายทั้งดีใจจนตัวลอยทำให้เธอยิ้มกว้างออกมาเหมือนเด็ก
จอมทัพขอเธอแต่งงาน!...
เพียงฟ้ารีบยกมือปิดปากกั้นเสียงร้องที่เกือบจะหลุดออกจากริมฝีปากด้วยความรู้สึกท่วมท้นในอก แม้จะรู้ว่าเขาเผลอพูดด้วยความใสับสน แต่การถูกคนที่ชอบขอแต่งงานก็เป็ฝันอันแสนวิเศษอยู่ดี
เพียงฟ้าใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะตั้งสติตัวเองได้ เธอรีบคลุมผ้าเช็ดตัวเดินออกจากห้องน้ำ "จอมทัพ-"
เสียงที่กำลังจะหลุดออกมาจากปากขาดห้วงไปทันที เพราะตรงหน้าคือร่างสูงโปร่งที่กำลังนั่งพับขาเหมือนเด็กรอถูกดุด้วยท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมอยู่กลางห้อง ทำเอาเพียงฟ้าที่รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
อารมณ์ตื่นเต้นเมื่อครู่กลายเป็ความรู้สึกไม่รู้จะขำหรือร้องไห้ดีในชั่วพริบตาจนเธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดีไปชั่วขณะ
4K
