เลือกของเสร็จเอกวรินทร์พาเธอเดินกลับคอนโดของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกล ชายหนุ่มเป็คนถือของ เธอพยายามจะช่วยถือเขาไม่ยอม เธอก็เลยเดินตัวเปล่า
ประตูบานสูงปิดลงอย่างเงียบงัน เสียงคลิกเบา ๆ นั้นเหมือนตัดโลกภายนอกออกไปในทันที
ห้องรับแขกเปิดออกตรงหน้าน้ำหวานกว้างเกินกว่าที่เธอคาดไว้ พื้นไม้โอ๊กสีอ่อนขัดด้านทอดยาวสุดสายตา โอบล้อมด้วยผนังกระจกใสจากพื้นจรดเพดาน เผยให้เห็นวิวของเมืองหลวง
โซฟาหนังแท้สีเทาเข้มทรงยาววางอยู่กลางห้อง ดีไซน์เรียบคมแต่สง่างาม หมอนอิงผ้าลินินโทนครีมวางพิงอย่างเป็ระเบียบ หน้าโซฟาเป็โต๊ะกลางหินอ่อนสีขาวลายเทา วางเพียงแจกันแก้วใสดอกไม้สีอ่อนกับหนังสือปกแข็งสองสามเล่ม—ไม่มีของฟุ่มเฟือย ไม่มีของวางเกะกะ ทุกอย่างเหมือนถูกคิดมาแล้วว่าจะอยู่ตรงไหน
ผนังฝั่งหนึ่งเป็ชั้นบิลท์อินไม้สีเข้มสูงจรดเพดาน ไฟซ่อนแสงสีทองนวลส่องลงบนรูปถ่ายขาวดำในกรอบบาง เครื่องแก้วคริสตัล และไวน์เก่าที่ดูเหมือนมีไว้เก็บมากกว่าดื่ม พรมผืนใหญ่สีเทาอ่อนปูอยู่ใต้โซฟา ทำให้ทั้งห้องเงียบสงบจนน้ำหวานรู้สึกเหมือนต้องเดินเบาลงโดยไม่รู้ตัว
ปลายห้องรับแขกเป็โต๊ะอาหารไม้จริงยาว วางเก้าอี้หุ้มหนังสีเบจหกตัว โคมไฟดีไซน์เหนือโต๊ะส่องแสงอุ่นลงมา เหมือนโต๊ะนี้ถูกจัดไว้เพื่อรอใครสักคน…ไม่ใช่แค่แขก แต่เป็คนที่จะนั่งอยู่นาน ๆ
เอกวรินทร์เดินนำผ่านโต๊ะอาหารไปอย่างเงียบ ๆ
“ครัวอยู่นี่” เขาพูดเหมือนเป็เื่ธรรมดา ทั้งที่น้ำหวานรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง
ครัวแบบเปิดปรากฏตรงหน้า เคาน์เตอร์หินอ่อนสีดำด้านทอดยาวเป็เส้นตรง แยกพื้นที่ครัวออกจากห้องรับแขกอย่างสง่างาม ตู้บิลท์อินสีดำตัดขอบทองบาง ๆ เรียงแนบผนัง เครื่องใช้ไฟฟ้าทุกชิ้นฝังเรียบสนิท ไม่มีหม้อ ไม่มีคราบ ไม่มีร่องรอยของการใช้งานมาก่อน
“ครัวสวยมากค่ะ…” น้ำหวานพูดเบา ๆ อย่างเกรงใจ
“สวยสะอาดจนเธอไม่กล้าทำกับข้าว”
เอกวรินทร์หันมายิ้มบาง ๆ มุมปากยกขึ้นนิดเดียว
“เราเริ่มกันเลยนะครับ”
เขาเอ่ยพลางยื่นผ้ากันเปื้อนสีเทาอ่อนให้เธอ นิ้วของทั้งคู่แตะกันเพียงชั่ววินาที แต่หัวใจน้ำหวานกลับสะดุดเหมือนโดนแตะตรงกลางอก
เธอเริ่มวางเครื่องแกงบนเคาน์เตอร์ กลิ่นสมุนไพรสดค่อย ๆ ลอยออกมา เป็กลิ่นที่ไม่เคยอยู่ในห้องหรูแบบนี้มาก่อน และมันทำให้พื้นที่เย็นเรียบค่อย ๆ มีลมหายใจ
“เดี๋ยวต้องผัดพริกแกงก่อนนะคะ ไฟกลาง”
“แบบนี้?” เอกวรินทร์ถาม เขาก้มลงมามองใกล้เกินไป จนไหล่ทั้งสองเกือบชนกัน
น้ำหวานเผลอชะงัก
“ค่ะ…แต่—เดี๋ยวค่ะ ไฟแรงไปนิดนึง”
เธอเอื้อมมือไปหมุนเตา มือของเธอผ่านหน้าอกเขาไปเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเอกวรินทร์ลอยเข้ามาใกล้จนหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ
เธอหันกลับไปคนแกงเขียวหวาน แก้เขิน
เอกรินทร์ซ่อนยิ้มเ้าเล่ห์
กลิ่นกะทิเริ่มแตกมัน ไอร้อนจากหม้อแกงเขียวหวานยังลอยอ้อยอิ่ง กลิ่นกะทิผสมใบโหระพาอบอวลไปทั้งครัวหรูที่เพิ่งมีชีวิตเป็ครั้งแรก น้ำหวานยืนถือช้อนชิมอยู่ข้างเคาน์เตอร์ มืออีกข้างจับขอบหินอ่อนแน่นนิด ๆ เหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่าง
“ชิมอีกนิดไหมคะ” เธอพูดเสียงเบา
เอกวรินทร์พยักหน้า เขาเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ น้ำหวานตักแกงขึ้นมานิดเดียว เป่าเบา ๆ ก่อนยื่นช้อนให้เขาโดยไม่ทันคิด
ช้อนค้างอยู่กลางอากาศ
ทั้งคู่ชะงักพร้อมกัน
มันใกล้เกินไป…ใกล้กว่าที่ควรเป็
เอกวรินทร์มองช้อนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงชิมจากมือเธอโดยไม่หลบสายตา ริมฝีปากเขาแตะปลายช้อนเบา ๆ และนิ้วของน้ำหวานสั่นน้อย ๆ โดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว
“อร่อย” เขาพูดช้า ๆ เสียงต่ำ
น้ำหวานรีบดึงช้อนกลับ แก้มร้อนวูบ
“เดี๋ยว…เดี๋ยวหนูขอชิมเองค่ะ”
เธอตักจากช้อนเดิมโดยไม่คิดอีกครั้ง ปลายลิ้นแตะรสแกงที่ยังอุ่น
และในเสี้ยววินาทีนั้น เธอรู้สึกได้ถึงสายตาเขาที่ไม่ละไปไหน
“รสพอดีแล้วค่ะ” เธอพูดเบา ๆ แต่เสียงไม่มั่นคงเท่าเดิม
เอกวรินทร์ยื่นมือมารับช้อนจากเธอ
“งั้นผมชิมอีกรอบ”
เขาใช้ช้อนเดียวกันโดยไม่พูดอะไรเพิ่ม
ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจ
ไออุ่นจากหม้อแกง
ไออุ่นจากร่างกายเขา
และความเงียบที่เต็มไปด้วยบางสิ่งซึ่งไม่มีใครกล้าพูดออกมา
น้ำหวานหลบสายตาเป็ฝ่ายแรก
“เอาไปตักใส่ชามเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเย็น”
เอกวรินทร์พยักหน้า แต่ก่อนจะถอยออก เขาพูดเบา ๆ ใกล้หูเธอ
“ถ้าทุกมื้อ…ต้องชิมด้วยกันแบบนี้
ผมคิดว่าผมอยากหัดทำกับข้าวทุกวันแล้วล่ะ”
น้ำหวานเงียบ แต่เสียงหัวใจเต้นดังเกินจะปิดบัง
หลังจากชิมด้วยกันเงียบ ๆ ช้อนคันเดียวถูกวางลงบนเคาน์เตอร์เหมือน้าพักหายใจ น้ำหวานหันไปตักแกงเขียวหวานใส่ชามอย่างพยายามทำให้ตัวเองดูปกติ ทั้งที่หัวใจยังเต้นไม่เป็จังหวะ
หลังจากชิมว่าแกงเขียวหวานได้ที่แล้ว น้ำหวานจึงเอ่ยขอตัว
"อาหารเรียบร้อยแล้วหนูขอตัวนะคะ"
"ทานอาหารเป็เพื่อนผมก่อนค่อยกลับ ได้มั๊ยครับ
ยังพอเหลือเวลาอยู่ไม่ใช่เหรอ"
"แต่ว่าหนู..." เธอยังหาเหตุผลปฏิเสธไม่ได้เขาก็รีบตัดบททันที
"นะครับขอร้อง...ถือว่าเป็การฉลองย้ายห้องใหม่เป็เพื่อนผมนะครับ"
"ก็ได้ค่ะ" น้ำหวานตอบรับเสียงแ่
เมื่อน้ำหวานรับปากตกลง
เอกวรินทร์ก็จัดจานข้าวอย่างเงียบๆ ท่าทางของเขาไม่รีบร้อน เหมือนกำลังตั้งใจทำทุกอย่างให้ช้าลง—หรืออาจเป็เพราะเขาไม่อยากให้่เวลานี้จบเร็วเกินไป
ทั้งคู่นั่งตรงข้ามกันที่โต๊ะอาหารไม้ยาว แสงโคมไฟสีทองอ่อนส่องลงบนจานข้าวธรรมดา แต่กลับทำให้มันดูพิเศษราวกับมื้อสำคัญ
เสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ ดังขึ้นเป็ครั้งคราว
ไม่มีใครพูด
แต่ความเงียบไม่อึดอัด
“อร่อยจริง ๆ” เอกวรินทร์พูดขึ้นหลังจากกินไปครึ่งจาน
“ผมไม่คิดว่าอาหารบ้าน ๆ จะทำออกมาได้อร่อยแบบนี้”
น้ำหวานเงยหน้าขึ้นยิ้มบาง ๆ
หลังมื้ออาหาร ทั้งคู่ช่วยกันเก็บจาน เขาไม่ปล่อยให้เธอทำคนเดียว มือของเขาแตะหลังมือเธอเป็ครั้งคราวเหมือนความบังเอิญ แต่ทุกครั้งกลับทำให้หัวใจน้ำหวานสะดุด
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เอกวรินทร์เดินไปปิดม่านกระจก ห้องทั้งห้องจมลงในแสงไฟสลัว
“มานั่งไหม แล้วค่อยกลับ เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง” เขาพูดเบา ๆ
โซฟาหนังสีเทาเข้มรับร่างทั้งสองไว้ห่างกันเพียงนิดเดียว พรมหนานุ่มซับเสียงทุกการเคลื่อนไหว ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้…อุ่นกว่าเดิม
น้ำหวานกอดหมอนอิงไว้กับตัวโดยไม่รู้ตัว ทั้งรู้สึกประหม่า และตื่นเต้น
"อาการเป็ยังไงบ้างครับหลังตรวจ" เอกวรินทร์พยายามชวนคุย เพื่อช่วยลดความประหม่าให้เธอ
พอคำถามนี้เกิดขึ้น สีหน้าน้ำหวานก็ดูกังวลขึ้นมาทันที
"หนูไม่มีอาการเจ็บค่ะ แต่ว่าวันที่หนูกลับจาก รพ.จู่ๆ ก็มีเืออกค่ะ"
"หืม...เืออกเหรอ" เอกวรินทร์ชักเป็กังวล
"ใช่ค่ะ...แต่ออกไม่เยอะ นิดเดียว"
"ตอนนี้ยังออกอยู่มั๊ย"
ไม่ค่ะ ตอนแรกหนูคิดว่าเป็ประจำเดือน แต่จริง ๆ หนูเพิ่งหยุดเป็ได้ประมาณสองอาทิตย์ก่อนมาตรวจค่ะ”
เอกรินทร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"หมายความว่า เืออกหลังจากที่ผมใช้นิ้วตรวจ แค่วันนั้น วันเดียวใช่มั๊ยครับ"
น้ำหวานใบหน้าแดงก่ำเมื่อคิดถึงการตรวจในวันนั้น
"ใช่ค่ะ...มันออกตอนที่หนูยืนรอรถหน้ารพ. แต่ออกไม่เยอะค่ะ"
"งั้นคงต้องให้ผมตรวจเช็คอีกรอบแล้วล่ะ" เอกวรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"หมายความว่าไงคะ อาจเป็อันตรายเหรอคะ" น้ำหวานถามด้วยน้ำเสียงเป็กังวล
"ผมยังไม่กล้าฟันธงครับ ต้องให้ผมตรวจดูก่อน"
"งั้นก็ได้ค่ะ" น้ำหวานเสียงอ่อย คิดถึงเงินในกระเป๋าแล้วชักเป็กังวล ไม่รู้จะเพียงพอค่าหมอมั๊ย
"แล้วหนูต้องไปตรวจวันไหนคะ" เธอถาม
"ตอนนี้เลยครับ" เขาตอบเสียงจริงจัง
"คะ..?"
"ตอนนี้เหรอคะ?"
"แล้วจะตรวจยังไงคะ" เธอถามอย่างงุนงง
เอกรินทร์ไม่ตอบ แต่เดินไปหยิบกล่องเครื่องมือแพทย์หลังเคาน์เตอร์ออกมา
ดีนะ..เมื่อวานเผลอหยิบติดมือมาด้วย จึงมีข้ออ้างสมเหตุผล
"ผมจำเป็ต้องตรวจเช็คอย่างละเอียดอีกครั้งครับ"
"แต่หนู...คือว่า" เธอดูเป็กังวลและลำบากใจ ผมไม่กดดัน จนกระทั่งเธอเอ่ยออกมาเสียงอุบอิบ
"ค่าตรวจนอกสถานที่แบบนี้แพงมั๊ยคะ"
ในที่สุดเธอก็เอ่ย ผมแอบเผลอถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าเธอจับไต๋ผมได้ ที่แท้เธอเป็กังวลเื่ค่าใช้จ่ายนี่เอง
"สำหรับน้ำหวานที่อุตส่าห์สอนผมทำอาหาร"
"ฟรีครับ ผมไม่คิดค่าตรวจ"
"ไม่ได้หรอกค่ะ หนูเกรงใจ"
"หนูขอแบ่งจ่ายเป็งวดได้มั๊ยคะ" เธอต่อรองอย่างเกรงใจจริงๆ แววตาใสซื่อ จนผมรู้สึกละอายใจนิดๆ แต่ไม่คิดจะปล่อยเหยื่อง่ายๆ
คนมันเลวก็งี้แหละ ใครว่าผมเป็หมอที่ดีครับ นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของผมล่ะ
"ถ้างั้น เพื่อแลกกับค่าตรวจ"
"มาสอนผมทำอาหารอีกครั้งดีมั๊ยครับ"
"ได้เหรอคะ..." เธอถามผมตาแป๋วอย่างไร้เดียงสาจริงๆ
"ได้ครับ ตกลงตามนี้นะครับ" ผมรีบตัดบทสรุป เดี๋ยวเธอเกิดเปลี่ยนใจ ผมอดกินน้ำหวานพอดี
"ตกลงค่ะ ขอบคุณ คุณหมอมากนะคะ"
"ไม่เป็ไรครับ ถือว่าช่วยๆ กันไป"
น่าน...กู..คนเลวที่แกล้งดีครับ
"งั้นหนูขออนุญาตใช้ห้องน้ำหน่อยนะคะ"
"ตามสบายครับ ห้องน้ำอยู่ทางนี้ครับ"
ผมนำทางเธอไปยังห้องน้ำ
"ผ้าเช็ดตัวอยู่ตรงนี้นะครับ" ผมแนะนำ ใบหน้าเธอแดงก่ำ
ใช้เวลาไม่นานน้ำหวานก็เดินออกมา ด้วยชุดเดิม เสื้อยืดกระโปรงยีนส์เหนือเข่า กระเป๋ากระโปรงดูตุงๆ นิดนึง คาดว่าเธอน่าจะใช้เก็บกางเกงใน ท่าทางเธอดูเอียงอายมากทีเดียว
"เอ่อต้องตรวจตรงไหนคะ"
ผมไม่ตอบแต่พาเธอไปยังห้องนอนของผม
"น้ำหวานขึ้นไปนอนบนเตียงเลยครับ"
"นอนซันเข่าแล้วกางขาออกเหมือนตอนตรวจที่รพ.นะครับ"
ผมเอ่ย
เธอดูลังเลนิดนึงแต่ก็ยอมปีนขึ้นไปบนเตียงผม
นั่งอยู่กลางเตียงยังไม่นอนลง มองหน้าผมอย่างหวั่นๆ
"เดี๋ยวผมไปเตรียมอุปกรณ์แป๊บนะครับ ตามสบายไม่ต้องเกร็ง"
ผมเอ่ยพลางเปิดประตูห้องไว้ ไม่ได้ปิดเพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย ส่วนผมก็เดินไปล้างมือให้สะอาดตามขั้นตอนทุกอย่างราวกับหมอที่กำลังจะตรวจคนไข้จริงๆ
ใส่ถุงมือ ใส่แมส เดินมาหาเธอบนเตียงที่กำลังนั่งรออยู่
"ถอดกระโปรงออกได้แล้วครับ"
ผมเอ่ย
ใบหน้าเธอแดงก่ำ แต่ก็เชื่อฟัง ยอมปลดกระโปรงออกจากสะโพก
"อึก"
สวย อวบ นูน ดีจริงๆ ให้ตายเถอะ
เธอค่อยๆ นอนลงและกางขาออก ผมปีนขึ้นเตียง นั่งคุกเข่าระหว่างหว่างขาของเธอ ก่อนจะใช้มือจับเข่าของเธอแยกออกจากกัน เพื่อให้กว้างขึ้น ใช้อีกมือคลี่กลีบอวบอูมออกจากกัน สามเหลี่ยมตรงกลางสีแดงช้ำ น่าลงลิ้นจนผมปวดไปทั้งลำ
ผมค่อยๆ ใช้นิ้วถูไถไปตามร่องแคม ถุงมือถูกถอดออกั้แ่เธอหลับตาลง เพราะความอายแล้ว
"รู้สึกยังไงบ้างครับ"
ผมถามระหว่างเขี่ยตุ่มคลิตอริสกระตุ้นความรู้สึกของเธอ
"ไม่รู้ค่ะ" เธอส่ายหัว หลับตาตอบ มือกำแน่น เข่าเกร็ง
"อยากให้ผมหยุดหรือทำต่อครับ" ผมถามลองเชิง
เธอเงียบไม่ตอบ แต่ลมหายใจหอบถี่
"ว่าไงครับ ให้ผมหยุดมั๊ยครับ"
ผมถามและทำท่าจะหยุดมือ แต่เธอรีบคว้ามือผมไว้อย่างลืมตัว
"มะ..ไม่ค่ะ ทำต่อ"
"หึหึ" สมใจผมแล้วสิครับ
ผมรีบดึงแมสออก คราวนี้ไม่จำเป็ต้องใส่แล้ว
"งั้นเรา ทำต่อนะครับ" ผมเอ่ย
พลางสอดนิ้วล้วงลึกเข้าไปในช่องคลอดเธอ
"อ๊ะ.." เธอคราง ขณะหลับตาแน่น
ผมค่อยๆ ชักเข้า ชักออก เริ่มต้นจากช้าๆ ก่อน จากนั้นจึงค่อยๆ เร่งจังหวะเร็วขึ้น จนเกิดเสียงดังให้ได้ยิน
"แจ๊ะ..แจ๊ะ...แจ๊ะ..ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
"อ๊ะ อ่า " เสียงเธอครางพร้อมหัวส่ายไปมาบนหมอน เข่าเริ่มหุบเข้าหากันเพราะเกร็ง ช่องรักตอดรัดนิ้วผมจนแน่น ผมสอดอีกนิ้วเข้าไป เพื่อเปิดทางให้กว้างขึ้น อยากเสียบร่องเธอใจแทบขาดแต่ก็ต้องอดกลั้นไว้ก่อน อดเปรี้ยวไว้กินหวาน
วันนี้อาจจะยังเสียบไม่ได้ แต่รับรองผมลงลิ้นแน่นอน
สักพักเธอก็ชักกระตุก ก่อนจะปล่อยน้ำหวานออกมา ่เวลานี้แหละ ผมก้มลงดูดเลียน้ำหวานจากร่องเธอทันที
น้ำหวานใ เมื่อรับรู้ถึงความอ่อนนุ่ม และร้อนชื้นตรงร่องเธอไม่ใช่นิ้วเหมือนเคย พอเธอลืมตาขึ้นก็ใกับภาพตรงหน้า เห็นคุณหมอหนุ่มกำลังดูดเลียตุ่มคลิตอริสของเธอ เขาละเลงลิ้นรัวใส่มัน จนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปจนถึงช่องคลอด ภายในตอดรัด เกร็งไปทั้งอุ้งเชิงกราน
"คะ คุณหมอ"
เธอครางเรียกเขาอย่างใ เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมยิ้ม ตรงมุมปากมีน้ำขาวขุ่นติดอยู่นิดๆ เขาใช้ลิ้นตวัดเลียกลืนเข้าปาก
"อึก" เธอกลืนน้ำลายรู้สึกเสียวแปลกๆ กับภาพนี้
"เดี๋ยวผมทำความสะอาดให้ครับ"
เขาเอ่ย
"หนะ หนูไปล้างในห้องน้ำก็ได้ค่ะ"
ในวินาทีนั้นเอง เธอเริ่มพอจะเข้าใจแล้วว่า คุณหมอหนุ่มกำลังทำอะไรกับเธอ
"อยากไปล้างในห้องน้ำจริงๆ เหรอครับ"
เขาถาม นิ้วของเขาเขี่ยและคว้านลงลึก จนเธอรู้สึกเสียวอีกรอบ
"ว่าไงครับ อยากให้ผมทำความสะอาดให้ หรือทำเอง"
เขาเอ่ยพลางเร่งจังหวะนิ้วเร็วขึ้น
"คะ คุณหมอทำให้ค่ะ" น้ำหวานรีบตอบเสียงหอบ ความ้าบางอย่าง ทำให้เธอไม่อยากให้เขาหยุดการััเธอ
เขายิ้มร้ายๆ ก่อนจะก้มหน้าลงลิ้นเลียทั่วกลีบแคมเล็กใหญ่ของเธอ และตวัดลิ้นรัวใส่ติ่งเสียว จนเธอทนไม่ไหว ครวญครางออกมา
และพ่นน้ำใส่ปากเขาอีกครั้ง เขากลืนกินอย่างไม่สะทกสะท้าน และตวัดลิ้นเลียทำความสะอาด ขณะที่ตวัดลิ้นใส่ร่องเธอ นัยตาของเขาก็มองเธออย่างล้อๆ เมื่อเห็นเธอแอบมองเขาอย่างเอียงอายปนใคร่รู้
"ชอบการตรวจแบบนี้มั๊ยครับ"
เขาถาม ขณะดูดกลืนน้ำเธอในหยดสุดท้าย
เธอไม่ตอบแต่เบือนหน้าหนี ใบหน้าแดงก่ำ
"หึหึ"
เขาหัวเราะชอบใจก่อนจะเงยหน้าขึ้น และใช้ทิชชูเปียกข้างหัวเตียง เช็ดทำความสะอาดให้เธออีกรอบ
"วันนี้ตรวจเรียบแล้วครับ"
"เดี๋ยวผมขอตัวเข้าห้องน้ำสักครู่ อย่าเพิ่งหนีกลับ ผมจะเดินไปส่ง"
เขาเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นและสั่งสำทับ ราวกับล่วงรู้ถึงความคิดของเธอ
"เชื่อฟัง เป็เด็กดีนะครับ" เขาโน้มตัวมาหาเธอก่อนก้มลงจูบริมฝีปากเธอเบาๆ หัวใจน้ำหวานแทบหยุดเต้น ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้
ในขณะที่เธอ
กำลังช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้น เสียงครวญครางของเขาในห้องน้ำก็ดังขึ้น
น้ำหวานหัวใจเต้นรัว ทำตัวไม่ถูก เธอได้แต่นั่งบื้ออยู่กับที่เป็นานกว่าจะได้สติ ก่อนจะรีบสวมใส่กางเกงในกับกระโปรง และวิ่งออกไปจากนอกห้องนอนของเขา
และนั่งกอดหมอนใจสั่นอยู่ตรงโซฟารับแขก ไม่กล้าวิ่งกลับห้อง ไม่ใช่เพราะเชื่อฟังคำสั่งของเขา แต่เพราะเธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อดี
3K
