บทที่ 6 ปะทะฝีปาก
หลินม่านม่านลูบนิ้วที่ว่างเปล่าพลางจ้องมองแผ่นหลังของเว่ยหนานหลิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
เธอแค่อยากไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อพัฒนาตัวเอง มันเป็โควตาเดียวของคณะแพทยศาสตร์ เมื่อเธอกลับมา เธออยากจะแต่งงานกับเว่ยหนานหลิน แต่เขาไม่เห็นด้วย ในตอนที่เธอกำลังโกรธ หลิวถวนหยวนก็ฉวยโอกาสเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอและชายที่เธอรัก
ความหยิ่งทนงทำให้เธอตัดสินใจไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ แต่เรียนไม่ถึงปีก็ทนความคิดถึงไม่ไหวจึงกลับมา
ตอนแรกว่าจะใช้โอกาสที่เจอกับเว่ยหนานหลินในคืนนั้นเพื่อรื้อฟื้นความสัมพันธ์เก่า ๆ แต่กลับต้องมาเจอกับเื่น่าอับอายแบบนี้เสียได้
ไม่กี่นาทีก่อน เว่ยเป่ยหลิงเอาแหวนที่ให้เธอคืน ในคืนที่เธอเจอกับเว่ยหนานหลิน
ในคืนนั้น เว่ยเป่ยหลิงบอกกับเธอเองว่า เว่ยหนานหลินเป็คนซื้อแหวนวงนั้นให้เธอ!
แต่เธอจะยอมแพ้ไม่ได้ เว่ยหนานหลินเป็ของเธอ!
“ความมุ่งมั่น… ความยิ่งใหญ่… และความทะเยอทะยาน… เป็ไงบ้าง” เว่ยหนานหลินเงยหน้าขึ้นถาม
“อะไรนะ” หลิวถวนหยวนไม่เข้าใจเลยสักนิด
“เว่ยหลิงเซียว เว่ยจ้วงจื่อ เว่ยหลิงอวิ๋น นี่คือชื่อของลูก ๆ ทั้งสามของเรา!” เว่ยหนานหลินอย่างรวบรัด
หลิวถวนหยวนนิ่งไปครู่หนึ่ง ชื่อทั้งสามนี้เพราะมาก และเหมาะกับสถานะของเว่ยหนานหลิน
หลิวถวนหยวนอดไม่ได้ที่จะมองเว่ยหนานหลินด้วยความชื่นชม ชายหนุ่มคนนี้เป็เสาหลักด้านกลยุทธ์ของกองทัพ เขาเคยแก้ไขกลยุทธ์ทางการทหารครั้งใหญ่ให้กองทัพมาแล้ว ครั้งนั้นเขาได้รับรางวัลชั้นหนึ่ง นั่นจึงเป็เครื่องพิสูจน์ว่าเว่ยหนานหลินไม่ใช่คนโง่เขลาอย่างที่คิด
หลิวถวนหยวนรู้ทึ่งอย่างน่าประหลาด รสนิยมของหลิวถวนหยวนตัวจริงก็ไม่เลว สามารถจับผู้ชายที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้ ถือว่าสุดยอดเลยทีเดียว
ตอนที่หลิวถวนหยวนอยู่ในยุคปัจจุบัน แม้ว่าธุรกิจการงานของเธอจะประสบความสำเร็จ แต่ชีวิตความรักของเธอกลับไม่ราบรื่น ใน่แรก เธอเอาแต่ทำงานหนักจนไม่มีเวลาคิดเื่ความรัก พอถึงเวลาที่อยากจะมีแฟน ผู้ชายดี ๆ ก็มีเ้าของหมดแล้ว ส่วนคนที่เธอไปนัดบอดด้วย แต่ละคนก็แย่ลงไปทุกที
ตอนนี้เธอย้อนเวลากลับมาอยู่ในยุค 80 ซึ่งเป็่เวลาที่เพิ่งปฏิรูปและเปิดประเทศ ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังอยู่ใน่ฟื้นฟู นี่เป็โอกาสดีที่เธอจะได้สร้างเนื้อสร้างตัวในวงการธุรกิจ และหากเธอมีครอบครัวที่อบอุ่น ก็เท่ากับว่าเธอเป็ผู้ชนะในชีวิตแล้ว!
“หนานหลิน!” ในตอนนั้นเอง หลินม่านม่านก็เดินเข้ามาและเรียกชื่อของชายหนุ่ม
เว่ยหนานหลินขานรับ เขาลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาหลินม่านม่าน และพูดคุยกันสักพัก ก่อนที่จะเดินออกไปด้วยกัน
หลินม่านม่านเห็นว่าเว่ยหนานหลินเดินไปไกลแล้ว เธอจึงเดินมาหาหลิวถวนหยวน
“แกจงใจพูดเื่หย่าต่อหน้าภรรยาผู้บัญชาการ เพื่อให้หนานหลินอับอายจนไม่กล้าหย่ากับแก แกคิดว่าทำแบบนี้แล้ว จะทำให้เขายอมอยู่กับแกได้งั้นเหรอ” หลินม่านม่านถามเสียงต่ำด้วยความโกรธแค้น
“ฉันกับเว่ยหนานหลินแต่งงานกันแบบทหาร ถ้าจะหย่า เราต้องได้รับอนุญาตจากกองทัพ ฉันก็เลยต้องแจ้งกับกองทัพก่อน ขั้นตอนมันก็ไม่ได้ผิดพลาดตรงไหนนี่!” หลิวถวนหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่คิดหลบสายตา
หลินม่านม่านแค่นเสียงเ็าออกมา “ทิ้งผู้ชายที่ไม่เคยรักตัวเองแบบนี้ แกคิดว่ามันน่าสนใจมากหรือไง”
หลิวถวนหยวนเผยรอยยิ้ม “ก่อนหน้านี้ เขาอาจจะไม่มีฉันอยู่ในหัวใจ แต่หลังจากนี้… จะต้องมีแน่!”
“แกเอาอะไรมาพูด แกสวยขึ้น เก่งขึ้น หรือมีดีอะไรไปกว่านี้… หรือจะเอาสามแฝดขี้แยนี่ไปงัดกับเขา” หลินม่านม่านเริ่มสติแตก ต่อให้เป็คนใจเย็นแค่ไหน ตอนนี้ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
หลิวถวนหยวนมองสารร่างของตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ เธอเพิ่งคลอดลูกแฝดสามออกมา ท้องก็ย้วย แถมยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟันมาสองวันแล้ว เื่ผมไม่ต้องพูดถึง เธอรู้ตัวดีว่าตอนนี้ตัวเองดูไม่ได้เลย แน่นอนว่าเทียบกับตอนเรียนจบมหาวิทยาลัยใหม่ ๆ ที่ดูอ่อนเยาว์ สดใส ไม่ได้เลย ยิ่งไม่ต้องไปเทียบกับหมอหลินที่ดูเฉลียวฉลาดและคล่องแคล่วตรงหน้า
แต่สองวันที่ผ่านมา หลิวถวนหยวนรู้สึกว่า เว่ยหนานหลินอ่อนโยนและอดทนกับเธอมากกว่าเ้าของร่างเดิมมาก
บางทีอาจจะเป็เพราะเ้าตัวเล็กทั้งสามคนนี้
เว่ยหนานหลินเป็ผู้ชายที่มีความรับผิดชอบ
“ก็ลูก ๆ ทั้งสามคนนี้ไงล่ะ ว่าแต่คุณหมอหลิน สามีของฉันตั้งชื่อให้ลูก ๆ แล้วนะ เว่ยหลิงเซียว เว่ยจ้วงจื่อ เว่ยหลิงอวิ๋น รวมกันแล้วแปลว่า ‘ความมุ่งมั่น ความยิ่งใหญ่ และความทะเยอทะยาน’ ก็พ่อพวกเขาเป็ทหารนี่ ความเป็ทหารมันอยู่ในสายเื เขาต้องหวังให้ลูก ๆ เติบโตขึ้นเป็ทหาร เพื่อสืบทอดอาชีพของเขาที่ต้องปกป้องประเทศชาติ!” หลิวถวนหยวนพูดพลางหยอกล้อลูก ๆ ทั้งสามคน ลูกสาวคนโตดูจะรู้เื่ที่สุด ใช้มือเล็ก ๆ จับนิ้วของหลิวถวนหยวนเอาไว้ ในปากก็ส่งเสียงอ้อแอ้ พร้อมกับยิ้มให้หลิวถวนหยวน
หลินม่านม่านโมโหจนขบฟันแทบแตก
“ม่านม่าน เธอว่าเรามีลูกแฝดกันดีไหม”
“ใครจะไปยอมมีลูกแฝดกับคุณ!”
“ฉันชอบเด็ก ๆ นะ มีสักสามสี่คนคงจะดี”
“แต่คุณเป็ทหาร คุณควรทำตัวเป็แบบอย่างในการวางแผนครอบครัวสิ!”
สีหน้าของหลินม่านม่านซีดเผือดเมื่อนึกอดีตอันหวานชื่น แต่ไม่นานเธอก็สงบลง
หลิวถวนหยวนคนนี้ช่างเอาชนะได้ยากกว่าที่เธอคิด แต่เธอจะแพ้ไม่ได้!
“ความทะเยอทะยานสูงส่ง สมกับชื่อจ้วงจื้อ ส่วนหลิงอวิ๋น… ชื่อนี้ดีจริง ๆ ไม่เหมือนตอนที่ฉันถามเขาว่าลูกของเราจะชื่ออะไรดี เขากลับบอกว่าจะให้ชื่อว่า เว่ยอ้ายหลิน” หลินม่านม่านพูดด้วยรอยยิ้ม
หลิวถวนหยวนจึงหัวเราะออกไป “พ่อชื่อเว่ยหนานหลิน ลูกชื่อเว่ยอ้ายหลิน เสียงคล้ายกัน ไม่ให้เกียรติผู้ใหญ่ โชคดีที่เธอไม่ได้อยู่กับเขา ไม่งั้นลูกคงมีปมเื่ชื่อไปตลอดชีวิต คนอื่นคงขำตาย!”
หลินม่านม่านโกรธจนหน้าแดงก่ำ “แก…”
“แง๊… แง๊… แง๊!” ทันใดนั้น ทารกคนโตก็อ้าปากร้องไห้จ้าออกมา
หลิวถวนหยวนกำลังจะปลอบหนูน้อย ก็เห็นเงาของเว่ยหนานหลินรีบร้อนมาจากช่องหน้าต่าง ฉันจึงแกล้งพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อยว่า “ฉันขอเว่ยหนานหลินหย่าแล้ว แต่เขาไม่ยอม ไม่เกี่ยวกับฉันกับลูก หมอหลิน การเกิดของเด็กสามคนนี้ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ แต่ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา โบนัสและตำแหน่งของคุณก็จะหายวับไปกับตา!”
หลินม่านม่านชะงัก แต่กำลังจะพูดอะไรต่อ ก็ได้ยินเสียงเว่ยหนานหลินดังมาจากข้างหลัง “ลูกเป็อะไรไปเหรอ”
หลิวถวนหยวนรีบลุกขึ้น หวังจะอุ้มทารกน้อยเข้ามากอด “ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่ พอเห็นหมอหลินก็ร้องไห้ขึ้นมาเฉยเลย!”
หลินม่านม่านกำลังจะอธิบาย แต่เว่ยหนานหลินกลับเดินผ่านเธอไป แล้วอุ้มทารกน้อยขึ้นมา
หนูน้อยอยู่ในอ้อมกอดของเว่ยหนานหลิน แต่ก็ยังร้องไห้อยู่
“หิวหรือเปล่า” เว่ยหนานหลินถามภรรยา
หลิวถวนหยวนลุกขึ้นนั่งแล้วก้มมองลงไปที่หน้าอกของตัวเอง
ดูเหมือนเธอก็พอจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หน้าของชายหนุ่มแดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาจึงส่งลูกคืนให้กับหลิวถวนหยวน
หญิงสาวค่อนข้างจะขัดเขิน ถึงแม้ว่าจะคลอดลูกแล้ว แต่การเปิดเผยเรือนร่างต่อหน้าคนอื่น ก็ถือเป็เื่ที่ยังไม่ชินอยู่ดี
เด็กน้อยร้องไห้ไม่หยุด น้ำเสียงของเธอดังลั่นจนน้องชายฝาแฝดอีกสองคนเริ่มขมวดคิ้วทำหน้าบึ้ง
ด้วยความจนปัญญา หลิวถวนหยวนจึงตัดสินใจร้องขอความช่วยเหลือ “หนานหลิน ช่วยฉันหน่อยสิ!”
เว่ยหนานหลินยืนเอียงตัวไปข้าง ๆ โดยไม่แม้แต่จะหันมามอง “มีอะไรเหรอ”
“ช่วยฉันเปิดเสื้อหน่อย ฉันอุ้มเด็ก ๆ ด้วยมือแค่สองข้างไม่ไหวหรอกนะ” หลิวถวนหยวนอธิบาย
ได้ยินแบบนั้น ร่างกายของเว่ยหนานหลินดูจะแข็งทื่อขึ้นมาในทันที
“ให้ฉันทำเองเถอะค่ะ” หลินม่านม่านเอ่ยอย่างแ่เบา พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ ๆ
ทว่าทันทีที่หลินม่านม่านเดินใกล้เข้ามา หนูน้อยก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม