รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

ตอนที่ ๓๑

ความที่งานถ่ายทำละครและการเรียนการแสดงยังงดอยู่ นพนิตจึงมีหน้าที่แค่ช่วยตามงานอะไรเล็กๆ น้อยๆให้พี่นัทของเขา

ณัฐกนกจึงให้นพนิตขับรถไปส่งทบทูที่โรงเรียน และพี่นัทก็ให้นังบุษจัดการงานบ้านดูแลความสะอาด และซักรีด

...

นพนิตขับรถให้มีทบทูนั่งเคียงข้างกันออกไป แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรกัน เพราะณัฐกนกยืนมองลงมาจากบนบ้าน จนกระทั่งรถยนตร์พ้นตัวบ้านไปพักใหญ่ .. ก็ยังไม่มีใครคุยอะไรกันอยู่ดี

.. หลังจากที่ทั้งสองนั่งเงียบในรถไปอีก..พักใหญ่ ..

“ทูมีอะไรลำบากใจหรือเปล่า?” นพนิตทำลายความเงียบขึ้นมา

ทบทูพยักหน้าแล้วก้มหน้านิ่ง

“เอ่อ..พี่ยินดีทำหน้าที่นี้นะ” นพพยายามชวนคุย

แต่ทบทูยิ่งรู้สึกอึดอัด “แต่.. ทูไม่อยากให้พี่นพมาส่งเลยทูไปรถเมล์ก็ได้”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า พี่ตื่นเช้าขับรถแค่นี้ สบายมาก”

“ถามจริง พี่นพไม่รู้สึกแปลกเลยเหรอ?” ทบทูตัดสินใจถาม

“อะไร?”

“อย่างวันนี้..อานัทก็ยืนมองพวกเราจนรถพ้นรั้วบ้านออกมาเลยนะ”

นพนิตเข้าใจที่ทบทูพูดแต่ก็พยายามกลบเกลื่อนไป “ไม่มีอะไรหรอกมั้ง?” เขาเลือกยิ้มให้กำลังใจเด็กชาย

“หรือ.. อย่าง.. วันนั้น..ที่พี่นพโอบเอวทู ยังไงอานัทก็เห็น”

นพนิตจอดรถ เพราะติดไฟแดง “แต่พี่นัทไม่ได้ว่าอะไรนี่นา” นพนิตตอบตรงๆ

“ก็นั่นแหละ ที่แปลก!!”

คำพูดทบทูทำให้นพนิตรู้สึกแปลกใจ จนเผลอหันมามองหน้าทบทูด้วยความงง

“พี่นพ.. นั่นไม่ใช่นิสัยขออานัทเลย ขนาดพ่อเขนที่อานัทไม่ได้รักเลย พ่อยังคุยกับใครไม่ได้ เพราะอานัทหวง”

“จริงเหรอ!!” นพนิตเผลอหลุดปากอุทาน

ทบทูพยักหน้ารับ “อานัทเป็นคนหวงของของตัวเองมาก” เด็กชายตั้งใจย้ำเสียงที่คำว่า ‘ของของตัวเอง’ ให้ชัดเจน

นพนิตอึ้งไป!!

นี่เป็นข้อมูลใหม่ที่เขาควรรู้..

และนพนิตควรรู้มาก่อนหน้านี้ไม่ใช่เพิ่งมารู้วันนี้!!

แล้วตัวเขาล่ะ..

คือ..‘ของของพี่นัท’หรือเปล่า!!

เพราะรถคันหน้าขยับ นพนิตก็ต้องเลิกคิดเรื่องนั้นแล้วขับรถต่อไป..

“อานัทต้องคิดอะไรไว้แน่ๆ” เด็กชายพูดต่อด้วยความกังวล

พพนิตพยายามคิดตามที่ทบทูพูด “ทูคิดว่า.. มันน่าแปลก .. ที่พี่นัทเค้าปล่อยให้เราสนิทกัน ทั้งที่รู้ว่าพี่รู้สึกพิเศษกับทู งั้นเหรอ??”

จบคำพูดนพนิต ทบทูก็ทำอะไรไม่ถูก .. เขาก้มหน้า .. สักครู่.. ก็หันหน้าไปทางอื่น .. ก็เขารู้สึกว่าทั่วทั้งใบหน้า ..มันร้อนผะผ่าวขึ้นมา

นพนิตมองดูใบหน้าทบทูที่..แดงจนถึงใบหู ก็แปลกใจ “เอ่อ.. ทู ..ทูเป็นไรอะ”

“ปละ..เปล่า.. ” ตอบได้เท่านั้น ทบทูก็ยิ่งเขิน..อาย.. จนตัวแทบบิด

นพขับรถไปตามทางเรื่อยๆพลางนึกไปด้วย .. ก็ตะกี๊ตนพูดอะไร .. ผิดไปหรือเปล่า? .. ก็แค่พูดว่า .. ที่พี่นัทเค้าปล่อยให้เราสนิทกัน ..ทั้งที่รู้ว่าพี่รู้สึกพิเศษกับทู ..

‘พี่รู้สึกพิเศษกับทู’

คำนี้ดังก้องขึ้นมาในโสตประสาทของนพนิต

เขาเองก็เริ่มทำอะไรไม่ถูก ก็ไม่คิดว่าตนเองจะเผลอพูดออกไปอย่างนั้นนี่นา

งานนำเข้ายาคุณภาพ UN ของณัฐกนกเริ่มเดินหน้าอย่างดี มีเจ้าหน้าที่มารับผิดชอบอีกแค่คนสองคนคนหนึ่งต้องประสานงานการขายในประเทศ อีกคนจัดการเรื่องเอกสารนำเข้า-ส่งออก แต่.. แค่เปิดตลาดวันเดียว ออเดอร์ที่สั่งซื้อยาเข้ามาก็ทำกำไรให้ณัฐกนกเป็นล้าน

จนนัทต้องเปิดรับพนักงานฝ่ายจัดของฝ่ายสต๊อกสินค้า ฝ่ายแพ็คเกตจิ้ง และฝ่ายจัดส่งของไปตามออเดอร์ต่างๆ ซึ่งงานต่างๆน่าจะเริ่มในสัปดาห์หน้า ซึ่งงานนี้ณัฐกนกลงมือควบคุมด้วยตัวเอง

...

..“เจรจากับ มายด์ มารุตเรียบร้อยแล้วนะคะ มายด์ยอมรับข้อเสนอของทางเราได้” ..ปณาลีส่งผลงานของตนเข้ามาในไลน์กลุ่มของบริษัท

ฝุ่นดินกับต้นน้ำ ก็ส่งสติ๊กเกอร์ ยินดี และชื่นชม

.......

.. ทบทู

.. พ่อสบายดี
..พ่อของอานัทไม่ได้ทำร้ายอะไรพ่อ

แต่เขาให้พ่อพักอยู่ที่บ้านเขาและห้ามพ่อใช้มือถือ

พ่อจึงติดต่อลูกไม่ได้

.. หวังว่าอีเมล์ฉบับนี้จะถึงลูก

และทำให้ลูกสบายใจนะ

...อย่าดื้อกับอานัท!!...

..และอย่าใจอ่อนกับนพ เค้าเป็นของอานัท