#วันพฤหัสสีเขียว 11
ดนตรีที่ถูกเปิดดังลั่นร้านทำให้ความสามารถในการฟังของเราลดลง ั้แ่ที่ก้าวเข้ามาในร้านทั้งแสงสีทั้งเสียงดนตรีฟังดูน่าสนุกสุด ๆ ไปเลยล่ะแต่ฉันน่ะ ฉันหิวจนแทบจะไม่เป็อันทำอะไรแล้ว ฉันส่งข้อความให้มินนี่สั่งอาหารไว้ให้แล้วั้แ่อยู่ที่คอนโด ตั้งใจไว้ว่ามาถึงก็จะได้ทานเลย ส่วนเธิร์สเดย์ก็เดินประกบหลังไม่ยอมห่างอาจจะเป็เพราะชุดที่สวมมาด้วยก็ได้ทำให้น้องต้องตามประกบติดแบบนี้ โซนที่เราจองไว้เป็โซนวีไอพีบนชั้นสองของร้านที่สามารถมองเห็นด้านล่างได้ด้วย ฉันเพิ่งมารู้ก่อนออกจากคอนโดว่าเ้านายเป็คนจองให้เพื่อแสดงความยินดีกับฉัน
“มาแล้ว ๆ ๆ มหาบัณฑิตของเรา” ทันทีที่เดินเข้าไป เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังมาจากพี่ ๆ ที่เห็นก็คงมีทุกแผนกยกเว้นฝั่งตรงข้ามแผนกพวกฉัน ก็นะพวกเธอคงไม่ชอบมาที่แบบนี้หรอกไม่ก็อาจจะไม่มาเพราะเป็งานแสดงความยินดีกับฉัน
“มาแล้วค่า”
“ทำไมมาช้าล่ะแม่” ฉันนั่งลงข้าง ๆ มินนี่ เ้าตัวดีก็ขยับมากอดแขนแล้วถาม
“หลับอะดิ ดีที่ตื่นไหว” ใช่ดีที่ตื่นจริง ๆ ถ้าเธิร์สเดย์ไม่ปลุกก็อย่าหวังว่าจะตื่นเลย เหนื่อยและเพลียขนาดนั้นหลับไม่รู้เื่เลย
“โหแม่อะ นี่ก็รอไปสิกลัวแม่ไม่มา”
“มาแล้วน่า ดื่มเลย แต่ขอทานข้าวก่อนนะไม่ไหว หิวมากจริง ๆ ”
“จัดเลยแม่!” ก่อนออกมาเธิร์สบอกจะทำกับข้าวให้ด้วยนะแต่ฉันกลัวเสียเวลาเลยไม่ได้ให้เขาทำกะว่าจะมาทานข้าวที่นี่แหละ เธิร์สนั่งลงข้าง ๆ ฉัน ก่อนจะหันไปคุยกับทีมนักแข่งของเขา มีบางครั้งที่รู้สึกว่าเขาหันมามองบ่อย ๆ แต่ก็ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองขนาดนั้นเลยเลือกที่จะละทิ้งความรู้สึกพวกนั้นและทานข้าวต่อจนเสร็จ ข้าวแทบจะไม่แตะเลยฉันทานแค่ยำและไก่ทอดเท่านั้นแหละ พออิ่มก็มีแรง เอาละ ขอสนุกต่อก่อนนะ
“พี่ครับ จะไหวไหมเนี่ย” เธิร์สเดย์เอ่ยถามเมื่อนั่งดื่มกันมาได้สักพักใหญ่
“ไหวน่า เราก็ดื่มบ้างสิมาเที่ยวทั้งทีนะ”
“เดี๋ยวผมขับรถครับ พี่ดื่มเถอะ” คนดีจังเลยนะเ้าเด็กเธิร์สเดย์เนี่ย
“ใจดีจัง” ฉันว่าไม่เต็มเสียง
“แค่กับพี่ครับ เอาไก่อีกไหม” น้องถาม ฉันพยักหน้าให้ ก็นะ อยากทานแต่ไก่ทอดเลยตอนนี้ เธิร์สเดย์สั่งไก่ทอดมาให้อีกสองจาน จากนั้นเ้าตัวก็กลับมาสนใจฉันต่อ หนุ่มเล็กหนุ่มใหญ่จากที่หวังให้ดูแลสาว ๆ ตอนนี้เมาเลื้อยกันหมดแล้วบางคนแฟนก็มารับกลับไปแล้วด้วย ตอนนี้เหลือเพียงแค่ฉันเธิร์สเดย์ พี่ณัฐ มินนี่ พี่เจี๊ยบ พี่รุ่ง แท็ป แล้วก็อิน ที่เหลือถูกแฟนพากลับหมดแล้ว ร้านปิดตีสองตอนนี้เพิ่งจะเที่ยงคืนครึ่งเห็นจะได้ขอสนุกต่อจนร้านปิดเลยแล้วกัน
“ผมจะไปห้องน้ำนะครับ พี่อยากไปด้วยไหม” เธิร์สเอียงหน้ามากระซิบถาม
“ไม่ ๆ ”
“จะรีบกลับนะครับ ห้ามไปไหนกับใครนะ”
“รู้น่า ไปได้แล้ว” จะไปแล้วยังจะห่วงอีก แค่ไปห้องน้ำเนี่ย คล้อยหลังเธิร์สเดย์ไปห้องน้ำแท็ปที่นั่งอยู่ตรงข้ามลุกขึ้นเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ ฉันพร้อมกับขอชนแก้ว
“พี่กับเธิร์สเป็อะไรกันครับ เห็นตัวติดกันจนสาว ๆ ในสำนักงานไม่ชอบใจกันหลายคน” เปิดประเด็นถามมาแบบนี้ เขาอยากได้คำตอบแบบไหน สายตาดูแคลนแบบนั้นมันคืออะไรกันแน่
“ถามแบบนี้อยากให้ตอบยังไงล่ะ” ฉันถามกลับอย่างไม่พอใจ ไม่คิดว่าน้องที่แผนกตัวเองจะถามแบบนี้ คำพูดยังไม่เท่าสายตาที่ไม่ให้เกียรติฉันเลยสักนิด
“ก็...เสร็จมันไป...” ประโยคน่ารังเกียจนั่นหายไปเมื่อฉันยกแก้วเหล้าสาดเข้าไปในหน้าหล่อ ๆ ของรุ่นน้อง
“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น เป็อะไรกัน” เสียงพี่ณัฐร้องด้วยความใ
“พี่ไม่เคยทำแบบนั้น ไม่รู้นะว่าลับหลังพี่ใครจะพูดยังไง แต่แกทำงานกับพี่อยู่แผนกพี่ พี่ผิดหวังนะที่แกพูดกับพี่แบบนี้” ฉันพูดกับแท็ปอย่างเสียใจ ขนาดคนที่ทำงานกับฉันแท้ ๆ ยังมองแบบนี้คนอื่นคงไม่ต้องพูดถึงหรอกว่าเขาจะนินทาหรือว่าร้ายฉันสนุกปากขนาดไหน
“พี่กรีนผมขอโทษ” แท็ปพอได้สติก็รีบเอ่ยขอโทษ มือที่เอื้อมมาจับมือฉันไว้ถูกปัดออกอย่างแรงด้วยมือของเธิร์สเดย์ที่ไม่รู้ว่าเข้ามาั้แ่เมื่อไหร่
“เก็บคำขอโทษนายไว้ แล้วกลับไปถามตัวเองดี ๆ ว่าพี่เป็แบบที่นายพูดไหม พี่ณัฐหนูกลับก่อนนะคะ เหนื่อยแล้ว”
“เออ ๆ มีอะไรก็ค่อยคุยกันวันจันทร์”
“ค่ะพี่” ฉันหยิบกระเป๋าตัวเองมาถือไว้ เธิร์สเดย์มองงง ๆ แต่ก็ยอมเดินตามออกมา เมื่อเราทั้งสองขึ้นรถมาได้ เธิร์สเดย์ก็ลอบมองอย่างเป็ห่วงแต่เ้าเด็กคงรู้ว่าถ้าถามไปตอนนี้ไม่ดีแน่ ๆ เ้าตัวเลยเงียบไว้กระทั่งเรากลับมาถึงคอนโดของเธิร์สเดย์ น้องขอเข้าไปอาบน้ำก่อน ปล่อยให้ฉันได้นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยยี่สิบนาทีผ่านไปน้องเรียกให้ไปอาบน้ำ ฉันรีบอาบน้ำเพราะอยากจะนอนพัก แต่ก็ไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจคิดเพราะบางทีเ้าเด็กอาจจะยังไม่ได้นอน แล้วก็จริง เมื่อฉันเปิดประตูออกมาเ้าเด็กยืนเช็ดผมอยู่ตรงหน้าห้องน้ำกำลังจ้องมองมาทางฉัน
“ผมถามได้ไหมครับ ระหว่างที่ผมเข้าห้องน้ำเกิดอะไรขึ้น” น้องคงข้องใจสินะ
“อื้อ ถามได้ แท็ปถามว่าพี่กับเรามีอะไรกันหรือยังทำไมถึงดูสนิทกันจนคนอื่นเขาไม่พอใจ”
“เหอะ! ทำไมพี่ไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้ล่ะรู้งี้ผมน่าจะต่อยมันให้หนัก ๆ ”
“ใจเย็นน่าพ่อหนุ่มนักแข่ง จะมาใจร้อนไม่ได้”
“ก็มันว่าพี่” พ่อหนุ่มเืร้อนยังไม่ยอมลง ใบหน้าหล่อดูบึ้งตึงไม่พอใจ ถ้าอยู่ต่อหน้าแท็ปคงได้ต่อยกันสักหมัดสองหมัดล่ะนะ ดูเืร้อนดีจังเ้าเด็กเธิร์สเดย์เนี่ย
“ปล่อยเขาไปเถอะ นอนได้หรือยังพี่ง่วงอีกแล้วสิ”
“ครับ นอนกันก็ได้ พรุ่งนี้เย็น ๆ ค่อยจะไปส่งบ้านนะครับ ขออยู่ด้วยก่อนนะ” ท้ายประโยค ร่างสูง ๆ เข้ามากอดอ้อนพาขึ้นเตียง เอ่ยขอเสียงหวาน อย่างกับลูกหมาเวลาอ้อนขอลูกบอลไปเล่นเลยล่ะ น่าเอ็นดูเสียจริงเ้าเด็กของฉัน
“ก็ได้ ๆ แต่ทำอาหารให้ด้วยนะพรุ่งนี้พี่จะทานเยอะ ๆ เลยล่ะ” เธิร์สเดย์ยื่นมือไปปิดไฟ ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดไปโดยปริยาย แขนข้างหนึ่งของน้องสอดรองที่ซอกคอส่วนอีกข้างยกพาดที่เอวฉันเบา ๆ
“ได้ครับ ผมจะทำให้พี่เอง”
“อื้อ จะรอทานนะ ฝันดีเ้าเด็ก”
“ฝันดีครับพี่กรีน” ฉันหลับตาลงเบา ๆ ก่อนจะได้ยินประโยคที่ไม่มาสารถจับใจความได้ดังขึ้นอีกครั้งจากคนที่
สวมกอดจากด้านหลัง
“สักวันเ้าเด็กคนนี้จะเป็แฟนพี่นะครับ ฝันดีอีกครั้งครับที่รัก”
“พี่ครับทานข้าวได้แล้ว” ่บ่ายโมงตรงเธิร์สเดย์เดินเข้ามาอุ้มฉันออกจากเตียงนอนนุ่ม ๆ ก่อนจะพาเดินไปที่โต๊ะทานข้าว เ้าเด็กวางฉันลงบนเก้าอี้แล้วเริ่มตักข้าวให้ โห อาหารบนโต๊ะน่าทานมาก ทั้งยำไข่ต้ม ต้มยำปลาอะไรสักอย่าง แล้วก็มี ไก่ทอด ของโปรดฉันอีกแล้ว
“ทานได้แล้วครับ นั่งจ้องแบบนั้นไม่อิ่มนะ” น้องบอกเจือเสียงขบขัน
“ทำเองหมดเลยเหรอ?” ระหว่างทานก็เงยหน้าถามน้อง ฉันน่ะเป็แขกที่ดีตักกับข้าวให้น้องอยู่นะ ถึงแม้ส่วนมากจะเป็น้องคอยตักให้ก็ตาม
“ใช่ครับ ของสดเหลืออย่างละนิดเลยทำคละไปกัน”
“อือ อร่อยแล้ว ทำต้มยำปลาแซลมอนด้วย” แต่อร่อยมากเลยล่ะ แก้แฮงค์ได้อย่างดี อาหารรสจัด ๆ แบบนี้ฉันชอบ
“ผมชอบอ่ะ เลยอยากทำให้พี่”
“อื้อ อร่อยมาก ๆ เลยล่ะพี่ชอบ ขอบคุณนะ”
“ผมเต็มใจครับ เดี๋ยวเย็นนี้ขอฝากท้องที่บ้านพี่นะครับ ขอค้างด้วยเลย”
“เดี๋ยว ๆ ไม่ใช่แล้ว ทำดีหวังผลนี่แบบนี้น่ะ”
“ก็บ้านพี่ใกล้บ้านแม่อะ นะครับผมขอค้างด้วยนะพรุ่งนี้ต้องเข้าไปหาแม่แต่เช้าเลย ขอค้างด้วยนะครับ” ใกล้บ้านแม่แล้วทำไมไม่กลับบ้านไปเลยล่ะเ้าเด็ก!
“ไปขอพี่เกรฟเองเลย” ฉันบอกเลี่ยง ๆ แม้ในใจจะตกลงไปแล้วก็ตามที ให้ตายสิ รู้สึกเป็คนแก่ใจแตกยังไงไม่รู้ เจอหนุ่ม ๆ หน่อยแล้วหวั่นไหว อยากจะตามใจเด็ก น้องยิ้มเ้าเล่ห์เมื่อได้ยินฉันบอกแบบนั้น
“อิอิ ขอแล้วครับ พี่เกรฟบอกว่าได้ งั้นทานข้าวเสร็จขอไปเก็บเสื้อผ้าก่อนนะครับ”
นี่เธิร์สเดย์กลายเป็เ้าเด็กเลี้ยงแกะั้แ่เมื่อไหร่กันเนี่ย!!