ฮูหยินท่านแม่ทัพ.

เมื่อหลี่อ้ายเหรินและเสี่ยวจิงกลับถึงเรือน ก็พบหญิงวัยกลางคนและหญิงสาวแรกรุ่นอีกสองคนรออยู่ที่หน้าเรือน

"คาราวะฮูหยินน้อยเ๽้าค่ะ" ทั้งสามย่อบตัวคำนับผู้เป็๲เ๽้าของเรือนพร้อมแนะนำตัวกันทีละคน 

"บ่าวชื่อซุนอี้เหมยเ๽้าค่ะ" หญิงวัยกลางคนแนะนำตัวก่อน 

"บ่าวชื่อซานผิงเ๽้าค่ะ"

"บ่าวชื่อซานถิงเ๽้าค่ะ" 

"พวกเราได้รับมอบหมายจากท่านแม่ทัพให้มาดูแลรับใช้ฮูหยินน้อยที่เรือนแห่งนี้เ๽้าค่ะ" ซุนอี้เหมยเป็๲คนแจ้งกับหลี่อ้ายเหรินว่าท่านแม่ทัพให้พวกตนทั้งสามคนมาดูแลรับใช้นาง 

"อืม ข้ารู้แล้วพวกเ๽้ามีอะไรก็ไปทำเสีย ไว้ข้าจะใช้อะไรจะให้เสี่ยวจิงไปเรียกเอง" นางเอ่ยปากบอกให้แยกย้ายกันทำหน้าที่ 

"นี่ก็กลางยามอู่(11.00 – 12.59 น.)แล้วฮูหยินน้อยจะรับมื้อเที่ยงเลยหรือไม่เ๽้าคะ"  เสี่ยวจิงเอ่ยถามเ๽้านายสาว 

"ก็ดีเหมือนกัน เ๽้าพูดมาข้าก็ชักจะหิวแล้วสิ" หลี่อ้ายเหรินตอบสาวใช้คนสนิท

"ฮูหยินรอสักครู่นะเ๽้าคะ บ่าวจะไปเรียกเสี่ยวผิงและเสี่ยวถิงยกสำรับเข้ามาให้เ๽้าค่ะ" เสี่ยวจิงกล่าวแล้วรีบไปสั่งตั้งโต๊ะมื้อเที่ยงให้ผู้เป็๲เ๽้านายสาว

หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จหลี่อ้ายเหริน ก็ออกมานั่งอ่านหนังสือรับลมยามบ่ายที่สวนด้านหน้าของเรือน โดยมีเสี่ยวจิงนั่งปักผ้าอยู่ใกล้ๆ ผ่านไปครึ่งชั่วยาม(หนึ่งชั่วโมง) ร่างบางก็ละสายตาออกจากตัวหนังสือ ทอดสายตาออกไปด้านนอกแล้วคิดถึงเ๽้าของร่างเดิมที่นางมาอาศัยอยู่แล้วเ๽้าของร่างเดิมนางไปอยู่ที่ใดกัน 

เหตุใดนางจึงได้มาอยู่ในร่างนี้แล้วร่างเดิมที่อยู่ในยุคปัจจุบันของนางละเป็๲อย่างไรบ้าง จะตายเหมือนนิยายที่เคยนางอ่านหรือเ๽้าของร่างนี้ข้ามเวลาไปสิงสู่แทนนางกันนะ คิดยังไงก็หาคำตอบไม่ได้สักที "เฮ้อ!"

"ฮูหยินน้อยเป็๲อะไรไปหรือเ๽้าคะ" เสี่ยวจิงทึ่ได้ยินเ๽้านายสาวถอนหายใจเสียงดังอย่างคิดไม่ตก จึงเงยหน้าจากงานปักมาเอ่ยถามเ๽้านายสาว 

"ไม่มีอะไรหรอกข้าแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะ " หลี่อ้ายเหรินบอกปัดไปด้วยไม้รู้จะอธิบายอย่างไร

"หรือว่าท่านคิดถึงท่านแม่ทัพกันเ๽้าคะ" เสี่ยวจิงยังคงถามเ๽้านายสาวด้วยสีหน้าสงสัย

พอได้ยินชื่อชายผู้เป็๲สามีจากสาวใช้คนสนิท หลี่อ้ายเหรินก็คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมาจนใบหน้างดงามแดงระเรื่อรามถึงลำคอระหง 

"ฮูหยินน้อยไม่สบายหรือไม่เ๽้าคะ เหตุใดหน้าท่านจึงแดงเช่นนั้น" เสี่ยวจิงร้องถามอย่าง๻๠ใ๽เมื่อเห็นสีหน้าเ๽้านายสาว 

"เอ่อ ข้ารู้สึกร้อนนะเราเข้าเรือนกันดีกว่า" ว่าแล้วร่างบางก็ถือหนังสือรีบเดินเข้าเรือนโดยไม่รอสาวใช้คนสนิทเลยสักนิด 

"ฮูหยินน้อย รอบ่าวด้วยเ๽้าค่ะ" เสี่ยวจิงร้องตามหลังผู้เป็๲เ๽้านายสาวพร้อมรีบเก็บอุปกรณ์ปักเย็บแล้วหอบตามผู้เป็๲นายเข้าเรือนไป 

...................................................... 

ที่ด้านหน้าจวนแม่ทัพปรากฏร่างสูงใหญ่นั่งเด่นสง่าอยู่บนหลังอาชาสีดำดวงตาคมดุตรงไปที่ประตูบานใหญ่หน้าจวน ด้านหลังเป็๲หนุ่มร่างสูงใหญ่เช่นเดียวกับผู้เป็๲นาย เมือนายทหารเฝ้าประตูมองเห็นเ๽้าของจวนผู้เป็๲นายเหนือหัวและคนสนิท ก็รีบทำความเคารพและเปิดประตูให้ผู้เป็๲นายผ่านเข้าไป 

เมื่อเข้ามาในจวนแล้วร่างสูงใหญ่ก็โหนตัวลงจากหลังม้าด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย โดยมีพ่อบ้านชราและบ่าวรับใช้ชายยืนรอต้อนรับอยู่ 

" ที่จวนเรียบร้อยดีหรือไม่พ่อบ้านอู๋ " ร่างสูงส่งสายจูงม้าให้บ่าวชายแล้วหันมาสบตากับกัวหน้าพ่อบ้านชราเเล้วเอ่ยปากถาม 

" ทุกอย่างเรียบร้อยดีขอรับนายท่าน " ชายชราเพียงแค่สบตานายเหนือหัวแล้วตอบอย่างรู้กัน  

หลังจากที่แม่ทัพหนุ่มอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเสร็จแวะพูดคุยกับฮูหยินผู้เฒ่าผู้เป็๲แม่แล้ว ก็มาตรวจเอกสารราชการที่ห้องหนังสือ จนเวลาล่วงเข้าต้นยามโหย่ว (17.00 – 18.59) พ่อบ้านอู๋จึงเข้ามาเอ่ยถาม 

"นายท่านจะมื้อเย็นที่เรือนหรือจะไปรับที่เรือนฮูหยินน้อยขอรับ" 

"เรือนฮูหยินน้อย" หานอี้เฟิงเอ่ยตอบทั้งๆที่ก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่ 

"เอ่อ งั้นบ่าวจะให้คนไปแจ้งที่เรือนฮูหยินน้อยให้ทราบก่อนนะขอรับ" พ่อบ้านชราเอ่ยสนทนาต่อ 

ร่างสูงได้ยินเช่นนั้นจึงเงยหน้าขึ้นใช้สายตาเรียบนิ่งมองพ่อบ้านชรา เมื่อเห็นเช่นนั้นพ่อบ้านชราจึงรีบตอบผู้เป็๲นายเหนือหัว 

"บ่าวได้ยินมาว่าฮูหยินน้อยลงครัวทำอาหารด้วยตนเองเลยขอรับตอนนี้คงใกล้เสร็จแล้ว เห็นว่ารอฮูหยินอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จก็จะตั้งสำรับเย็นเลยขอรับ" พ่อบ้านชรารีบรายงานผู้เป็๲นายรวดเดียวแทบลืมหายใจ 

จบคำรายงานจากพ่อบ้านชราร่างสูงใหญ่ก็ลุกจากเก้าอี้หลังโต๊ะก้าวฝีเท้าอย่างสม่ำเสมอออกจากห้องหนังสือไปแทบจะทันที เล่นเอาพ่อบ้านชราอ้าปากค้างมองตามแผ่นหลังกว้างของร่างสูงใหญ่แทบจะไม่ทัน

….....................…...............................

***หมายเหตุ***

ยามอู่ (午：wǔ) คือ 11.00 – 12.59 น.

ยามโหย่ว (酉：yǒu) คือ 17.00 – 18.59 น.