บทที่ 3: ปะทะโจรกลางป่า
เช้าวันนี้ถังชิงหนิงกำลังยุ่งกับการช่วยถังซื่อเก็บผลไม้ในสวนทุกอย่างดูเหมือนจะเป็วันที่ปกติสุขดี จนกระทั่ง…
"หนิงเอ๋อร์วันนี้แม่จะให้เ้าไปช่วยส่งผลไม้ให้กับพ่อค้าประจำนะ"ถังซื่อกล่าวขณะหอบตะกร้าผลไม้วางลงบนล้อเกวียน
"ให้ข้าไปเองหรือเ้าคะ?"ถังชิงหนิงเลิกคิ้ว เื่นี้เป็เื่ใหม่สำหรับเธอ
"ใช่ วันนี้แม่ต้องอยู่จัดการสวนที่เหลือเ้าช่วยเอาไปส่งที่ตลาดในหมู่บ้านข้างๆ ทีเถอะ พ่อค้าหลิวกำลังรออยู่"
ถังชิงหนิงพยักหน้ารับง่ายๆนางคิดว่าเป็โอกาสดีที่จะได้ออกไปสำรวจสถานที่ใหม่ๆและอาจจะได้ศึกษาระบบการค้าของที่นี่ด้วย
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยเธอก็ออกเดินทางพร้อมกับล้อเกวียนบรรทุกผลไม้ไปยังตลาดในหมู่บ้านถัดไปซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
แต่ระหว่างทางที่เธอเดินผ่านป่าขนาดเล็กความเงียบผิดปกติทำให้เธอรู้สึกเอะใจ…
"โอ๊ยข้าว่าเจอของดีเข้าให้แล้ว!"
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากพุ่มไม้ด้านข้างตามมาด้วยร่างของชายฉกรรจ์สามสี่คนที่โผล่ออกมาขวางทาง เคราของพวกมันดูรุงรังเสื้อผ้าสกปรก และที่สำคัญ—ทุกคนมีอาวุธ!
"อะไรกัน? หมู่บ้านนี้ไม่มีเ้าหน้าที่ทางการดูแลเลยหรือไง?"ถังชิงหนิงพึมพำกับตัวเอง
"เฮ้ๆ เ้าหนู อยากจะรอดชีวิตดีๆก็รีบส่งของมีค่ามาซะ"
"ข้ามีแต่ผลไม้ เ้าจะเอาไปทำไม?"นางถามกลับอย่างใจเย็น
"ผลไม้ไม่สำคัญหรอกแต่ตัวเ้าสำคัญกว่า!" โจรอีกคนแสยะยิ้ม"สาวน้อยเช่นเ้าส่งเข้าโรงน้ำชาได้ราคาดีเชียวล่ะ ฮ่าๆๆ!"
"โอ้? แล้วพวกเ้าคิดจะขายข้าในราคากี่เหรียญทองกันล่ะ?"ถังชิงหนิงยิ้มบางๆ
"หืม? เ้าถามทำไม?"
"ก็ข้าจะได้รู้ไงว่าข้าควรจะจัดการพวกเ้าในระดับไหน"
สิ้นเสียงนางโจรที่อยู่ใกล้สุดพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าแขนนาง แต่ว่า—
พลั่ก!
ร่างของมันปลิวกระเด็นไปกระแทกต้นไม้ข้างทางจนหน้าหงายร้องโอดโอยอยู่บนพื้น
"อะไรกัน!?" โจรอีกสามคนที่เหลือตะลึงงัน
"ข้าจะนับให้พวกเ้าฟังนะ"ถังชิงหนิงยกนิ้วขึ้น "หนึ่ง… สอง…"
"ชิ! อย่าคิดว่าหญิงสาวตัวเล็กๆเช่นเ้าจะเล่นงานพวกเราได้!" โจรที่เหลือสามคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
แต่พวกมันประเมินผิดมหันต์
ปัง! นางจับข้อมือของโจรคนแรกบิดกลับด้านแล้วเหวี่ยงข้ามไหล่ไปลงพื้นเสียงดังสนั่น
ผลั่ก! โจรอีกคนที่วิ่งตามมาติดๆโดนถีบกระเด็นไปชนอีกคนที่อยู่ด้านหลังล้มลงเป็โดมิโน
ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีชายฉกรรจ์สี่คนก็นอนกองระเนระนาดอยู่บนพื้น
"ข้า… ข้าขอโทษ!ยกโทษให้ข้าด้วย!" โจรที่พอมีแรงส่งเสียงสั่นเครือ
"เอาล่ะ ฟังให้ดี"ถังชิงหนิงย่อตัวลงมองหน้าพวกมันอย่างเ็า"ต่อไปถ้าพวกเ้ากล้าหาเื่ชาวบ้านอีก ข้าจะไม่ออมมือเหมือนวันนี้เข้าใจหรือไม่?"
"ขะ เข้าใจแล้ว! เข้าใจแล้ว!"
"ดี ไปให้พ้น!"
โจรทั้งหมดรีบลนลานหนีไปทันที
ถังชิงหนิงปัดมืออย่างไม่ใส่ใจก่อนจะลากล้อเกวียนของนางไปต่อ
"นี่ข้ายังไม่ได้ใช้พลังพิเศษเลยนะ…"นางพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ
ชีวิตในโลกใหม่นี้ดูเหมือนจะไม่เงียบสงบอย่างที่คิดเสียแล้ว!
ข่าวลือสะท้านหมู่บ้าน
หลังจากถังชิงหนิงปราบโจรทั้งสี่จนหมอบคลานหนีไป นางก็เดินลากล้อเกวียนไปยังตลาดในหมู่บ้านข้างเคียงต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่แน่นอนว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้เงียบหายไปง่ายๆ
"เฮ้ย! พวกเอ็งได้ยินข่าวหรือยัง!?"
"ข่าวอะไร?"
"ก็เื่ที่กลุ่มโจรป่าหลิวซานโดนสาวชาวสวนซัดร่วงหมดไงเล่า!"
"หา!? สาวชาวสวน?เ้าแน่ใจนะว่าหูไม่ได้ฝาด?"
"แน่สิ! มีคนแอบเห็นกับตา!นางแค่ตัวเล็กๆ แต่โจรสี่คนโดนจับทุ่มลงพื้นกระอักเืหมดเลย!"
ข่าวแพร่กระจายไปทั่วตลาดอย่างรวดเร็ว ราวกับไฟลามทุ่งพ่อค้าแม่ค้าพากันซุบซิบ บ้างก็ใ บ้างก็ตื่นเต้น และบางคนก็เริ่มหวาดกลัว
"หรือว่านางจะเป็ปีศาจแปลงร่างมา!?"
"หรือว่านางฝึกยุทธ์มาแต่เด็ก!?"
"หรือว่านางเป็สายลับจากแคว้นอื่น!?"
ในขณะที่ข่าวลือกำลังบานปลายถังชิงหนิงเดินลากล้อเกวียนเข้าสู่ตลาดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
"อ้าว หนิงเอ๋อร์! มาพอดีเลยเ้านำผลไม้มาให้ข้าใช่หรือไม่?" พ่อค้าหลิวเ้าของแผงผลไม้ใหญ่รีบออกมาต้อนรับ
"เ้าค่ะท่านลุงนี่คือของที่ท่านสั่งไว้" ถังชิงหนิงยิ้มบางๆ แล้วช่วยขนผลไม้ลงจากล้อเกวียน
แต่ไม่ทันที่นางจะได้พูดอะไรต่อ เสียงซุบซิบรอบๆก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน
"นางมาแล้ว!นางนั่นแหละที่ซัดโจรป่าหลิวซานจนหมอบ!"
"ข้าได้ยินมาว่านางแค่ยกมือเบาๆก็ทำให้พวกมันกระเด็นไปไกลเป็สิบเมตร!"
"ข้าได้ยินว่านางใช้เพียงปลายนิ้วจิ้มแล้วกระดูกโจรก็ร้าวทั้งตัว!"
ถังชิงหนิงกระพริบตาปริบๆ … เอ๊ะ? นี่มันเกินจริงไปเยอะแล้ว!
นางเพิ่งจะใช้แค่ท่าพื้นฐานจากศิลปะการต่อสู้ที่เรียนมาเท่านั้นเองนะ!
"หนิงเอ๋อร์ เ้าไปทำอะไรมาทำไมผู้คนถึงแตกตื่นกันเช่นนี้?" พ่อค้าหลิวถามด้วยความอยากรู้
"ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยเ้าค่ะ แค่...เจอโจรระหว่างทาง แล้วพวกมันพยายามจะปล้นข้า"
"แล้วเ้ารอดมาได้อย่างไร?"
"ข้าก็แค่...ป้องกันตัวเองเล็กน้อยเท่านั้นเอง"
เล็กน้อย... งั้นหรือ?
เหล่าชาวบ้านที่แอบฟังอยู่ถึงกับเหงื่อตกนี่ถ้าสิ่งที่นางทำเรียกว่า 'เล็กน้อย' แล้วถ้านางเอาจริงขึ้นมาล่ะ…!?
"ข้าว่าเราควรให้เกียรตินางเป็ 'ปรมาจารย์หญิง' ได้แล้วกระมัง?"
"ใช่ๆ! ตั้งฉายาให้นางเถอะ!"
"เรียกว่าสาวชาวสวนปีศาจดีไหม!?"
ถังชิงหนิงถอนหายใจ นี่พวกเขาจะเล่นใหญ่ไปไหนกันเนี่ย!
"เฮ้อ... เื่แค่นี้เองข้าไม่ได้เป็ปีศาจสักหน่อย!" นางยกมือปัดไปมา
"โฮ่… เช่นนั้นรึ?"
เสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้นจากฝูงชนทุกคนหันไปมองต้นเสียงทันทีและสิ่งที่เห็นคือบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งที่สวมชุดแพรไหมเนื้อดีดวงตาคมกริบฉายแววเ้าเล่ห์ ริมฝีปากยกยิ้มบาง
1K
