รถม้าจอนิ่งสนิทหน้าจวนตระกูลอี จิ่งอันในอาภรณ์สีม่วงค่อย ๆ เดินลงมาจากรถม้าอย่างสง่างาม ด้านหน้าจวนมีสตรีในอาภรณ์สีฟ้ายืนรอหญิงสาวด้วยรอยยิ้มอย่างดีใจ จวนแม่ทัพอีค่อนข้างใหญ่โต ผู้คนส่วนใหญ่ในจวนล้วนเป็บุรุษหรือไม่ก็เป็ทหารคนสนิทของแม่ทัพอี บรรยากาศโดยรอบดูร่มรื่นด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด
"มาเสียทีนะอันอันข้ารอเ้าแต่เช้าแล้ว"
อีสือรีบเดินเข้าไปหาหญิงสาวในทันที
"หากข้ามาไวกว่านี้ เกรงว่าประตูจวนของเ้าจะยังไม่เปิดน่ะสิ"
ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนิทสนมก่อนที่อีสือจะชวนหญิงสาวให้ไปพบแม่ทัพอีและฮูหยินอี
"จิ่งอันคำนับแม่ทัพอีและฮูหยินอีเ้าค่ะ"
จิ่งอันย่อคำนับแม่ทัพอีและฮูหยินอีที่นั่งรอพบหญิงสาวอยู่ในโถงเรือนหน้า ทั้งสองแอบพินิจพิจารณาจิ่งอันอยู่เงียบ ๆ
"อย่าได้เกรงใจไปเลยหนูอันอัน เรียกข้าและฮูหยินว่าท่านลุงท่านป้าเถอะ ความจริงแล้วข้ากับพ่อของหนูอันอันเองก็คุ้นเคยกันเป็อย่างดี เพียงแต่พวกข้านั้นค่อนข้างเดินทางบ่อยจึงมิได้เข้าออกเรือนตระกูลอีเหมือนอย่างคนคุ้นเคยกัน"
ชายมากอายุลูบเคราของตนยิ้ม ๆ
"หนูอันอันดูเข้ากันกับอาสือได้เป็อย่างดี เห็นอาสือเล่าเื่ของหนูให้ฟังไม่ขาดปาก"
"ขายหน้าท่านป้าเสียแล้ว"
"พูดอะไรเช่นนั้น บางทีกับบางคนก็ต้องเจอแบบที่หนูอันอันทำนั่นแหละถึงจะสาสม"
ฮูหยินเอ่ยขึ้นยิ้ม ๆ
"เ้าเองก็มักจะให้ท้ายเด็ก ๆ อยู่เรื่อย"
"ท่านพี่ล่ะก็"
บรรยากาศในห้องโถงดูอบอุ่น จิ่งอันได้ให้เสี่ยวเถายกกล่องขนมมาให้แม่ทีพอีและฮูหยินอี
"ท่านลุงท่านป้า ลองชิมขนมที่อันอันทำหน่อยนะเ้าคะ ไม่รู้ว่าจะถูกปากหรือเปล่า"
สตรีและบุรุษมากอายุรับกล่องนั้นมาพร้อมเปิดดูด้านใน ขนมแบบต่าง ๆ ถูกจัดเรียงอย่างสวยงามและหน้าตาแปลก ๆ ดูไม่คุ้นเคยหรือพบเห็นได้ง่ายปรากฏตรงหน้า
"ขนมพวกนี้หนูอันอันทำเองหรือ"
"เ้าค่ะ แถวแรกนั้นผสมธัญพืชเ้าค่ะ แถวที่สองผสมถั่วต่าง ๆ ส่วนแถวที่สามผสมผลไม้ แถวสุดท้ายเป็แบบธรรมดาเ้าค่ะ ทั้งหมดล้วนหวานแต่น้อยหากดื่มกับชาจะยิ่งทำให้รสชาติดียิ่งขึ้นเ้าค่ะ"
"ดี ๆ เช่นนั้นข้าคงต้องลองชิมเสียแล้วล่ะ"
บุรุษและสตรีมากอายุทั้งสองหยิบชิ้นที่ตนอยากลองขึ้นมาชิม ก่อนจะหันไปมองจิ่งอันที่นั่งอยู่ข้างบุตรสาวของตน
"ลุงไม่เคยกินอะไรอร่อยขนาดนี้มาก่อน ช่างถูกใจลุงเสียจริง ฮ่า ๆ ๆ "
"ไว้มีโอกาสอันอันจะทำมาให้ทานอีกนะเ้าคะ"
"ดี ๆ ๆ"
อีสือสะกิดจิ่งอันเบา ๆ
"ของข้าล่ะ"
จิ่งอันหันไปยิ้มให้กับอีสือ
"ของเ้าน่ะ ข้าเตรียมไว้ให้อีกกล่องแล้ว"
อีสือยิ้มอย่างดีใจ
"ไป ๆ อาสือพาอันอันไปเดินเล่นเถอะ อยู่ที่นี่มีแต่เื่น่าเบื่อ พาหนูอันอันหาอะไรสนุก ๆ ทำเถอะ"
อีสือจึงได้พาจิ่งอันไปยังเรือนของนาง ตามทางเดินในจวนล้วนมีต้นไม้และดอกไม้มากมาย ดอกไม้ที่ปลูกทุกต้นล้วนเป็แบบที่ไม่ต้องดูแลมากมายแต่กลับออกดอกสวยงามอยู่เสมอ หลังจวนมีทั้งสนามม้าและสนามยิงธนู ซึ่งอีสือได้พาจิ่งอันไปเปลี่ยนชุดให้เหมาะกับกิจกรรมที่นางจะชวนจิ่งอันทำ
"เ้าขี่ม้าได้หรือไม่
"พอจะได้บ้าง"
"เช่นนั้นเราไปขี่ม้ากันเถอะ"
อีสือลากจิ่งอันไปขี่ม้า แม้จิ่งอันจะมิเก่งเท่าอีสือที่เป็บุตรีแม่ทัพ แต่หญิงสาวก็สามารถบังคับม้าได้ไม่น้อยหน้าใคร
"ใครว่าเ้าขี่ม้าพอได้ นี่เขาเรียกว่าเก่งเลยก็ว่าได้ ฮ่า ๆ ๆ "
อีสือชอบใจเป็อย่างยิ่งก่อนจะลากจิ่งอันไปแข่งกันยิงธนู
"เ้ายิงธนูได้ไหม"
"พอได้บ้าง"
จิ่งอันตอบไปแบบแบ่งรับแบ่งสู้ จะให้บอกว่าเก่งมากก็กลัวจะถูกหาว่าอวดตัว ในชาติที่แล้วของหญิงสาวนั้นจิ่งอันเป็นักธนูของมหาลัยและเป็นักแข่งม้ามือสมัครเล่น จึงไม่แปลกที่หญิงสาวจะชำนาญเื่พวกนี้ เมื่อเล่นกันจนเหนื่อยแล้ว อีสือได้พาหญิงสาวมานั่งพักยังศาลาริมน้ำ สายลมอ่อน ๆ พัดพาความสดชื่นมาให้สตรีทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงนั้น
"เสี่ยวเถา เอาขนมมาให้อาสือเถอะ ช้าหว่านี้อีกนิดนางคงจะได้กินข้าอย่างแน่นอน ฮิ ๆ "
"ใช่ ข้ารอนานแล้ว ฮ่า ๆ ๆ "
เมื่อเสี่ยวเถาวางกล่องขนมลง อีสือรีบเปิดดูพบกล่องขนมของตนเหมือนของบิดาและมารดาไม่มีผิด หญิงสาวค่อย ๆ หยิบกินทีละชิ้นทีละชนิดอย่างช้า ๆ ดั่งกลัวว่าหากนางเคี้ยวเร็วกว่านี้ขนมที่จิ่งอันนำมาให้ละหมดลงได้ในพริบตา
"ไม่เกินไปจริง ๆ เป็ดั่งที่ท่านพ่อเอ่ยชมทุกประการ"
มือเล็กที่หยาบเล็กน้อยจากการฝึกดาบ ฝึกธนูค่อย ๆ หยิบชาขึ้นจิบ
"อื้มมมม ช่างเข้ากันเหลือเกิน"
จิ่งอันอมยิ้มให้กับท่าทางของอีสือที่ดูน่ารักเหมือนเด็ก ๆ ได้ของที่ถูกใจ ยังมิทันที่อีสือจะหยิบอีกชิ้นขึ้นมากลับถูกมือใหญ่หยาบชิงหบิบชิ้นที่อีสือจะหยิบ หญิงสาวมองมือนั้นตาโตก่อนจะหันไปหาเ้าของมือ
"พี่ใหญ่ ท่านจะมาแย่งขนมข้าไม่ได้นะ"
หญิงสาววิ่งไล่บุรุษที่เพิ่งเข้ามา ชายหนุ่มหัวเราะอย่างสนุกสนานที่ได้แกล้งอีสือ ไม่นานอีสือรู้สึกตัวจึงรีบหันไปหาจิ่งอัน
"ขอโทษด้วยนะอันอัน ข้าลืมตัวไป นี่พี่หยาง พี่ชายของข้า พี่ใหญ่นี่คืออันอัน คุณหนูตระกูลจิ่ง"
"เสียมารยาทแล้ว"
ชายหนุ่มหน้าตาดีหันมามองสตรีในอาภรณ์ม่วงที่นั่งสงบอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่ทุกข์ร้อน คิ้วงามของนางรับกับจมูกน้อย ๆ ที่รั้นนั้น ริมฝีปากแดงอิ่มได้รูป
"ในเมื่อพี่หยางเป็พี่ชายของเ้า ก็ย่อมเป็เหมือนพี่ชายข้าเหมือนกัน ใช่หรือไม่เ้าคะ"
ชายหนุ่มมัวแต่มองหญิงสาวจนลืมสำรวมก่อนจะใกับคำถามของหญิงสาว
"ยะ ย่อมเป็เช่นนั้นแน่นอน พวกเ้าตามสบายเถอะ ข้ามีธุระ"
ชายหนุ่มรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าได้รูปของเขาแดงขึ้นเล็กน้อยจนลามไปถึงใบหู 'ทำไมแค่พบนางใจข้าถึงได้เต้นเร็วถึงเพียงนี้กัน' ชายหนุ่มรีบสาวเท้าเพื่อมิให้ใครพบเห็นใบหน้าและหูของเขาที่แดงดั่งถูกพิษไข้ อีสือและจิ่งอันมองตามทางที่ชายหนุ่มเดินไปก่อนจะหันมาคุยเล่นกันต่อไป
1K
