บทที่ 21 การแก้แค้น
"ทะลวง!"
่หนึ่งเดือนกว่า ในที่สุดวันนี้วิหารกาลเวลาก็ได้มาถึง่เวลาที่สำคัญที่สุด
ใน่ไม่กี่วันนี้ เขาเตรียมเสบียงไว้แล้ว แม้กระทั่งไม่ออกจากประตูห้อง หิวก็ออกมากินแป้งแผ่นและดื่มน้ำเย็นสักหน่อย วันนี้เป็วันที่สี่แล้ว ส่วนในวิหารกาลเวลาคือสามสิบกว่าวัน
เห็นได้ชัดว่าดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเื บริเวณรอบดวงตาดำทะมึน ดูเหมือนกับหมีแพนด้าตัวใหญ่
กำแพงพลังธาตุความมืดชั้นสุดท้ายของจุดชีพจรสุดท้ายในเส้นชีพจรแรกนั้นกำลังสั่นคลอนอย่างหนัก พลังปราณสีดำสนิทพุ่งออกจากจุดตันเถียนอย่างไม่หยุดยั้ง มุ่งหน้ากระแทกกำแพงพลังธาตุความมืดชั้นสุดท้ายอย่างรุนแรง
กระแทกครั้งแรก!
กระแทกครั้งที่สอง!
......
......
กระแทกครั้งที่เก้าสิบเก้า!
ตูม!
ทันใดนั้นเสียงดังกังวานก็ดังขึ้น กำแพงป้องกันพลันแตกออก!
"แตกแล้ว! สุดท้ายก็ทะลวงแล้ว! ฮ่า ๆ ๆ ๆ"
ลู่หลีโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น ะโโลดเต้นอย่างดีใจจนน้ำตาไหลออกมา
"สามปีแล้วนะ สุดท้ายข้าก็ทะลวงได้แล้ว!" ลู่หลีตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น
เขายังจำได้ ถ้อยคำของผู้าุโอวี๋ถงที่กล่าวไว้ว่า ในชาตินี้พวกเขาคงไม่มีทางทะลวงขอบเขตก่อปราณระดับสอง...
"นี่ไง ข้าไม่ได้ทะลวงมันหรอกหรือ ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"
เขาดีใจอยู่นานราวครึ่งชั่วยาม ก่อนลู่หลีจะสงบลงได้
เขาผลักมือไปข้างหน้าอย่างรีบร้อน หมอกดำก้อนหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือทันที พุ่งใส่เสาตรงหน้าจนเกิดเสียงดัง
"ดูเหมือนจะไม่มีพลังอะไรเลยนะ"
เมื่อเห็นควันดำที่กระจายออกไป ลู่หลีรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก
เขานึกในใจแล้วเปลี่ยนมาใช้พลังไฟส่งออกไป คราวนี้สามารถทิ้งรอยเล็กน้อยบนเสาได้ แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว
ลู่หลีรู้ดีว่านี่เป็กฎของวิหารกาลเวลา ถึงเขาจะทุบทำลายวิหารนี้ มันก็จะกลับคืนสู่สภาพเดิมทันที
เขายังคงทดลองพลังธาตุต่าง ๆ ติดต่อกันหลายครั้ง กระทั่งพลังตันเถียนหมดสิ้นลู่หลีจึงหยุดลง โดยรวมแล้ว พลังธาตุลม ธาตุแสง และธาตุมืดดูจะมีพลังโจมตีต่ำกว่าธาตุอื่น ๆ
พลังโจมตีของธาตุโลหะและสายฟ้าค่อนข้างดี
แน่นอนว่าอาจเป็เพราะเขายังไม่ได้ฝึกวิชาอาคม ไม่อาจนำพลังชี่ไปใช้อย่างถูกต้อง
ใช้เวลาไปครึ่งชั่วยามเศษ ลู่หลีก็ฟื้นฟูพลังชี่ทั้งหมดในตันเถียนและเส้นลมปราณแรกจนเต็มอิ่ม ก่อนจะถอยออกมาจากวิหารกาลเวลาด้วยความพึงพอใจ
ออกมาแล้ว เขาถึงได้รู้ว่ายามกลางคืนมาเยือนแล้ว
กลางคืนเป็เวลาที่เหมาะแก่การทำภารกิจ หนี้แค้นที่ค้างคามานานสองปีควรได้รับการชดใช้เสียที แม้เขายังไม่ได้ฝึกวิชาอาคม แต่ก็ไม่อยากรอต่อไปอีก เพราะพรุ่งนี้จะต้องออกเดินทางไปยังยอดเขาเทียนเจวี๋ย เขากลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้น
ลู่หลีเคาะประตูห้องเฉินจงเบา ๆ ไม่นานประตูก็เปิดออก ดูเหมือนอีกฝ่ายยังไม่ได้พักผ่อน
"พี่ใหญ่ มีธุระอะไรดึกดื่นแบบนี้หรือ"
ลู่หลีปิดประตูห้อง แล้วดึงเฉินจงนั่งที่โต๊ะ กล่าวอย่างจริงจัง "เ้าอ้วน คืนนี้ข้าเตรียมจะไปช่วยฉินโซ่วเหรินแก้แค้นคืน เ้าจะไปด้วยหรือไม่"
"แก้แค้น!" เฉินจงตัวสั่นเมื่อได้ยิน พลันกล่าวว่า "สุดท้ายเ้าก็ยอมบอกข้าแล้ว!"
ลู่หลีพยักหน้า เล่าข้อสงสัยทั้งหมดให้เฉินจงฟังอย่างละเอียด พร้อมกับกล่าวว่า ถึงแม้ตนจะนับว่าเป็ขอบเขตก่อปราณระดับสอง แต่ก็ไม่มีความมั่นใจในชัยชนะ หากเขาไม่ประสงค์ก็ไม่จำเป็ต้องตามไป
หลังจากได้ยิน เฉินจงก็รู้สึกผิดอย่างมาก กล่าวตรง ๆ ว่าเขาเองทำให้ฉินโซ่วเหรินเดือดร้อน หากเขาไม่ตีซุนอันจื่อ อีกฝ่ายก็คงไม่พาคนขึ้นมาบนูเา จากนั้นเขาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจะต้องไปด้วยไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
ลู่หลีพยักหน้า แล้วให้เฉินจงเอายันต์ะเิทั้งหมดมาให้เขา เพราะมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถควบคุมยันต์ะเิได้
เฉินจงตอบรับด้วยความยินดี
หลังจากได้รับยันต์ะเิ ลู่หลีม้วนยันต์แต่ละอันแผ่นออกจากกัน เนื่องจากระดับการควบคุมวัตถุของเขาแทบจะเป็ศูนย์ และอาศัยเพียงพลังปราณในการสนับสนุน การม้วนแบบนี้จะทำให้โยนได้ไกลขึ้น
หลังจากวางแผนกันแล้ว ทั้งสองคนก็ลอบออกจากลานบ้านท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน
พวกเขาสืบทราบที่พักของซุนจื่ออันมาเป็อย่างดีแล้ว และค่อย ๆ เข้าสู่บริเวณเรือนของซุนจื่ออันอย่างระมัดระวัง
เรือนของซุนจื่ออันมีเพียงเขาคนเดียวที่อาศัย ขณะนี้ไฟทั้งหมดดับสนิท ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายได้นอนหลับไปแล้ว
ลู่หลีส่งสัญญาณให้เฉินจงรออยู่นอกประตูห้องของซุนจื่ออัน จากนั้นเขาก็เข้าไปเคาะประตู
ตึก ตึก ตึก
"ใครน่ะ!" ซุนจื่ออันตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียง
"พี่ซุน เป็ข้าเอง ข้ามีของดีอย่างหนึ่งอยากจะมอบให้ท่าน..." ลู่หลียืนอยู่นอกประตู ถือยันต์ะเิในมือทั้งสองข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความประจบประแจง
"ของดี?" เมื่อได้ยินเสียงของลู่หลี ซุนจื่ออันรู้สึกสงสัย จึงจุดโคมไฟและเปิดประตูครึ่งหนึ่ง
"พี่ซุน ของดีอยู่นี่!"
ทันใดนั้นลู่หลีพุ่งเข้าโจมตีทันที นิ้วมือขยับอย่างรวดเร็ว กระดาษยันต์สองแผ่นพุ่งใส่ซุนจื่ออันด้วยความเร็วสูง
ตูม!
ประตูห้องะเิออก
แม้ซุนจื่ออันจะระมัดระวังแล้ว แต่ก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว เขาถูกแรงะเิปะทะจนร่างกระเด็นออกไปทันที
ลู่หลีรู้ดีว่าซุนจื่ออันได้กินผลไม้วิเศษเช่นเดียวกัน ดังนั้นยันต์ะเินี้จึงไม่สามารถฆ่าอีกฝ่ายได้ ดังนั้นในขณะที่อีกฝ่ายกำลังกระเด็นออกไป เขาจึงฉีกประตูที่แตกละเอียดออกแล้วไล่ตามไปทันที
ผลปรากฏตามคาด
ใน่ขณะที่เขาไล่ตามไปนั้น ซุนจื่ออันได้พลิกตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดุจปลาจิ๋นหลี่*[1] และทันใดนั้นก็ดีดนิ้วส่งกระดาษสีเหลืองพุ่งตรงไปยังอกของลู่หลี
ตูม!
ลู่หลีกระเด็นถอยหลัง หน้าอกไหม้เป็รอยดำดวงใหญ่
พอลุกขึ้นมา ซุนจื่ออันก็พุ่งเข้ามาแล้ว และสิ่งที่รออีกฝ่ายอยู่ก็คือยันต์ะเิสองแผ่น
ตูม!
ตูม!
เสียงะเิดังขึ้นสองครั้ง ซุนจื่ออันถูกทุบตีอย่างหนัก เขาได้รับาเ็สาหัสมาก่อนหน้านี้แล้ว บัดนี้ยังถูกโจมตีอีกสองครั้ง เสื้อผ้าฉีกขาดเกือบทั้งหมด ตามร่างกายมีรอยบุ๋มลึกหลายแห่ง ปากก็พ่นโลหิตออกมาอย่างหนัง ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง
"เ้าหนุ่มนี่ เ้ากล้าดีนัก!" ซุนจื่ออันดวงตาวาวโรจน์เป็ประกายไฟ แม้จะดูน่าเวทนา แต่ก็ไม่ยอมแพ้ เขาโบกหมัดพุ่งเข้าใส่ลู่หลี
"คิดมาต่อยกับข้าเชียวหรือ" สีหน้าลู่หลีแฝงความดูถูก เมื่อหมัดของคู่ต่อสู้เข้าใกล้ระยะสามชุ่น เขาก็เหวี่ยงหมัดออกไปทันที
หมัดหนึ่งฟาด อากาศแตกะเิ
ปัง!
กร็อบ!
เสียงกระแทกและเสียงกระดูกแตกดังขึ้นพร้อมกัน ซุนจื่ออันร้องครวญครางออกมาเสียงดัง แขนขวาของเขาหมดแรงจนห้อยลงมา
ลู่หลีไม่ยอมผ่อนปรน เข้าใกล้และบดขยี้ตันเถียนของซุนจื่ออันด้วยหมัด
ตึง! ซุนจื่ออันถูกกระแทกกระเด็นกลับไปบนเตียง จากนั้นก็กระอักเืออกมา ตันเถียนของเขาถูกทำลายแล้ว
ลู่หลีกำลังจะออกมือ แต่ในขณะนั้นเฉินจงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบก้าวยาว ๆ พุ่งเข้ามา "ปล่อยให้ข้าจัดการ!"
กล่าวจบก็คว้าตัวซุนจื่ออันแล้วยกขึ้นอย่างแรง จากนั้นงอเข่าลง กระแทกซุนจื่ออันลงบนเข่าอย่างแรง ได้ยินเสียงดังกร๊อบ กระดูกสันหลังของอีกฝ่ายหักออกเป็สองท่อน
"อ๊ากกก!"
เสียงร้องอย่างทุกข์ทรมานของซุนจื่ออันสั่นะเืแก้วหู ใบหน้าเต็มไปด้วยความเ็ปและความหวาดกลัวอย่างยิ่ง เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดลู่หลีและเฉินจงจึงลงโทษเขาอย่างโเี้เช่นนี้
เฉินจงไม่คิดจะปล่อยอีกฝ่ายง่าย ๆ กำปั้นใหญ่พลันกำลังจะทุบใส่ศีรษะ แต่ถูกลู่หลีดึงแขนไว้ "รอก่อน"
ซุนจื่ออันนอนกับพื้นอย่างทรมาน เมื่อเห็นลู่หลีขัดขวาง ทันใดนั้นความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดก็ปะทุขึ้น ขณะที่กระอักเืออกมา เขาก็ร้องขอด้วยความยากลำบาก "ได้โปรด โปรดไว้ชีวิตข้า ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของข้า ข้าจะมอบให้พวกเ้า..."
[1] ปลาจิ๋นหลี่ คือ ปลาคาร์ป
3K
