เผยเห่อยังพูดไม่ทันจบต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ปฏิเสธเสียงแข็งทันที
“แต่ผมคิดว่าคุณมีพร์มากจริงๆ นะถ้าคุณทำงานอยู่ในโรงพยาบาลต่อไป ผมเชื่อว่าคุณจะต้อง...” เผยเห่อรักในวิชาชีพนี้จริงๆเขาถือว่ามันเป็อาชีพที่สูงส่ง
เมื่อเห็นว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวที่มีทั้งพร์และความสามารถขนาดนี้แต่กลับไม่้าทำงานที่โรงพยาบาลเขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดเกลี้ยกล่อมเธออีกสักหน่อย
คนเช่นนี้ ถ้าไม่ได้ทำงานในโรงพยาบาลมันก็น่าเสียดายจริงๆ
ถ้าเธออยู่ต่อเธอจะสามารถช่วยชีวิตคนได้อีกมากมาย
“แล้วอีกอย่างการทำงานอยู่ในโรงพยาบาลนอกจาก่ผ่าตัดที่อาจจะยุ่งหน่อย สวัสดิการค่อนข้างมั่นคง ครอบครัวของคุณก็จะ...”
เผยเห่อพูดย้ำอยู่อย่างนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวเม้มปากเงียบ ไม่พูดอะไร
เื่พวกนี้เธอจะไม่รู้ได้ยังไงกัน?
แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้วอย่างน้อยที่สุดฉินซู่ก็ต้องพักฟื้นอีกประมาณครึ่งปี ขาของเขาถึงจะหายดี
ต่งเสี่ยวเสี่ยวตั้งใจจะใช้โอกาสนี้รักษาขาอีกข้างที่พิการเล็กน้อยของเขาไปพร้อมกันด้วย
อีกครึ่งปีข้างหน้าฉินซู่จะเป็คนที่ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง
แต่ชีวิตใน่ครึ่งปีนี้คงจะลำบากมากถ้าเธอทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล เธอจะไม่มีเวลาดูแลฉินซู่
เธอรู้ว่าการเป็หมอเป็อาชีพที่มั่นคงแต่ตอนนี้เธอไม่อยากคิดถึงเื่นั้นเท่าไหร่
ตอนนี้เธอคิดอยู่แค่เื่เดียวคือพวกเขาจะอยู่รอดไปได้อย่างไรใน่ครึ่งปีนี้ควรจะทำอะไรการมีชีวิตอยู่สำคัญสำคัญกว่าคำพูดปลอบโยนพวกนี้เสียอีก
“เฮ้อ” เผยเห่อถอนหายใจออกมาถึงจะพูดทุกอย่างออกไปแล้วแต่สีหน้าของต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย “ถ้าอย่างนั้นผมก็จะไม่เซ้าซี้คุณแล้ว”
“ถ้าวันไหนคุณเกิดเปลี่ยนใจโรงพยาบาลของเรายินดีต้อนรับคุณเสมอนะครับ”
เผยเห่อบอกเื่นี้กับผู้อำนวยการโรงพยาบาลไปแล้วผู้อำนวยการเองก็หวังว่าจะรั้งตัวต่งเสี่ยวเสี่ยวเอาไว้ แต่ในเมื่อเธอไม่เต็มใจก็คงต้องปล่อยไป
“ขอบคุณมากสำหรับเื่ในครั้งนี้ค่ะ”ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดอย่างตรงไปตรงมากับเผยเห่อ “ถ้าต่อไปเจอเื่อะไรที่คุณไม่เข้าใจ ถามฉันได้ตลอดเลยนะคะ”
ถ้าเป็คนทั่วไปคงจะคิดว่าคำพูดของต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็การโอ้อวดเกินจริง
เพราะถึงยังไงเผยเห่อก็เป็ถึงหัวหน้าแผนกศัลยกรรม
แต่เผยเห่อกลับพยักหน้าอย่างหนักแน่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น“ถ้าอย่างนั้นผมก็จะไม่เกรงใจล่ะนะ”
หลังจากออกมาจากห้องทำงานของเผยเห่อต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ดูเวลา รู้สึกว่าใกล้จะได้เวลาแล้ว
เธอแวะกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วยเพื่อบอกกับพวกเขาสั้นๆ ว่าเธอจะกลับไปที่บ้าน
“ฉันรู้จักพี่ชายคนหนึ่งที่ขับรถม้า”ต่งเสี่ยวเสี่ยวนั่งลงข้างเตียง “เขามารับของให้คนในหมู่บ้านซิ่งฮวาทุกวันฉันจะนั่งรถไปกับเขา”
“ฉันจะซื้อของไปทำอาหารแล้วจะพยายามทำอาหารทุกวันจากที่บ้านเอามาให้กินนะ”
พูดจบเธอก็หันไปมองฉินไห่หยางและฉินไห่เยว่“พวกลูกสองคนดูแลพ่อได้ใช่ไหม?”
ต่งเสี่ยวเสี่ยวจะรีบมาให้เร็วที่สุดอีกอย่างยังมีหนุ่มผมเกรียนคนนั้นช่วยดูแลอยู่ด้วย น่าจะไม่มีปัญหาอะไร
เด็กสองคนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำชับพวกเขาว่าห้ามออกไปวิ่งเล่นเด็ดขาด ถ้าฉินซู่้าอะไรให้ไปตามพยาบาล
ถ้าเป็เื่อาการป่วย ให้ไปหาเผยเห่อ
เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่กำชับลูกๆอยู่อย่างนั้น มุมปากของฉินซู่ก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่สังเกตเห็นได้ยาก
ฉินไห่หยางก็ชะงักไปเล็กน้อยเขาจูงมือฉินไห่เยว่ ก่อนจะพยักหน้า “ไม่ต้องห่วงครับเื่แค่นี้ พวกเราทำได้อยู่แล้ว”
ต่งเสี่ยวเสี่ยวอธิบายสิ่งที่เธอคิดไว้อีกครั้งฉินซู่มองดูเธอที่กำลังพูดไม่หยุดก็อดขำออกมาไม่ได้ “ก็ทำตามที่เธอพูดนั่นแหละเธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะจัดการทุกอย่าง?”
“ฉันก็แค่คิดว่าควรจะบอกนายก่อนเผื่อนายจะว่าฉันใช้เงินหมดอีก” ต่งเสี่ยวเสี่ยวลูบจมูกบรรยากาศระหว่างทั้งสองคนในตอนนี้ก็เริ่มจะดีขึ้นบ้างแล้ว
จู่ๆ ฉินซู่ก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา
ถ้าเป็แบบนี้จริงๆถ้าต่งเสี่ยวเสี่ยวยังคงมีท่าทีแบบนี้ต่อไป ชีวิตก็คงจะมีความสุขมากขึ้นใช่ไหม?
เป็ครั้งแรกที่เขาเกิดความคาดหวังลึกๆในใจขึ้นมาเกี่ยวกับการแต่งงาน
“เอาล่ะๆ” ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดก่อนจะลงไปข้างล่างอีกรอบ ตอนที่ขึ้นมาก็เอาของกินมาให้พวกเขาด้วย “ตอนบ่ายรอฉันเอาข้าวมาส่งให้นะ ตอนนี้ฉันคงต้องกลับแล้ว”
เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังกินข้าวกันอยู่ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็รีบเดินลงไปข้างล่างตรงจุดที่นัดกับหวังเต๋อจู้เอาไว้
หวังเต๋อจู้ซื้อของเสร็จแล้วกำลังรอเธออยู่พอเห็นเธอเดินมาเขาก็โบกมือ “น้องสาว ฉันอยู่นี่!”
ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่พูดอะไรเดินไปขึ้นรถม้าทันที หวังเต๋อจู้ขับรถม้าพาเธอตรงไปยังหมู่บ้าน
ในห้องพักผู้ป่วย ทั้งสามคนกินอะไรกันสักพักฉินไห่เยว่ก็นึกขึ้นมาได้ “เมื่อกี้นี้เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่คะ?”
ถ้าเป็เมื่อก่อนฉินไห่หยางคงจะบอกว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวแอบกลับไปกินข้าวที่บ้านนานแล้ว
แต่พอได้ยินแบบนี้แล้วรอยยิ้มที่มุมปากของฉินไห่หยางกลับแฝงไปด้วยความขมขื่น เขาอ้าปากจะพูดแต่กลับพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ
ต่งเสี่ยวเสี่ยวมีทั้งความสามารถดูแลพวกเขาได้ดี แล้วยังจัดการทุกอย่างในบ้านได้อย่างเป็ระเบียบ
เมื่อกี้เธอยังไม่ได้กินอะไรก็รีบร้อนกลับไปก่อนแล้ว
“แล้วก็...” ฉินไห่เยว่มองหน้าฉินซู่กับพี่ชายด้วยความสงสัย“ตอนที่เรามาวันนี้ ลุงหวังบอกว่าเขาจะออกมาแค่วันละรอบเดียวส่วนตอนบ่ายเธอต้องเดินกลับเองไม่ใช่เหรอคะ?”
ถ้าเดินกลับเองจากบ้านมาที่ตัวตำบลเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาสี่สิบนาที
พอได้ยินฉินไห่เยว่พูดแบบนั้นฉินซู่กับฉินไห่หยางก็เงียบไป
ใช่แล้ว!
เมื่อกี้พวกเขาสองคนลืมคิดถึงเื่นี้ไปได้ยังไงกัน?เป็ฉินไห่เยว่ที่เตือนให้คิดได้...
ทั้งสามคนรู้สึกผิดเป็อย่างยิ่ง
ส่วนต่งเสี่ยวเสี่ยวที่ตอนนี้ได้กลับมาถึงบ้านแล้วเรียบร้อยแล้วเธอมองไปรอบๆ ก่อนจะหยิบเงินร้อยหยวนที่ซ่อนอยู่ในร่องอิฐออกมา
เธอลองนับดูตอนนี้เหลือเงินอยู่ประมาณหนึ่งร้อยหกสิบสองหยวน
พอนึกถึงเื่ต้องบำรุงร่างกายใน่นี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวกัดฟันแน่น เธอเอาเงินทั้งหมดใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านในแล้วถือตะกร้าขึ้นเขาไป
ครั้งแรกที่เธอขึ้นเขาก็เจอเข้ากับหลุมดักสัตว์ที่คนวางไว้ ทำให้จับไก่ป่ากับลูกหมูป่ามาได้
เธออยากจะขึ้นเขาไปเสี่ยงโชคดูอีกครั้ง
ถึงแม้จะจับสัตว์ไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ยังเก็บผักป่ามากินไปพลางๆก่อนได้ ส่วนไก่เธอจะไปซื้อที่ในหมู่บ้านสักสองสามตัวเธอจะต้องดูแลเื่อาหารการกินของฉินซู่ให้ดี
ถ้าได้รับสารอาหารที่เพียงพอร่างกายของเขาก็จะฟื้นตัวได้เร็ว
พอคิดได้แบบนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวก็รีบเดินขึ้นเขา
ในระหว่างที่เธอเพิ่งขึ้นเขาไปได้ไม่นานเงาของคนคนหนึ่งก็โผล่มาจากด้านหลังของต่งเสี่ยวเสี่ยว
คนนั้นคือเฮ่อเจี้ยนิ
เมื่อวานนี้หลี่เจียวเจียวเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวพาลูกสองคนออกจากหมู่บ้านไปก็จะอาละวาดเพื่อที่จะได้ไปหาฉินซู่
ผลสุดท้ายเธอก็รู้ว่าฉินซู่ถูกของหล่นทับขาตอนนี้กำลังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในตำบล
เื่นี้ใหญ่พอสมควรคนในหมู่บ้านรู้เื่นี้กันแทบทุกคน
เฮ่อเจี้ยนิก็เช่นกัน
เมื่อกี้เขากำลังเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้านจู่ๆ ก็เห็นร่างที่คุ้นเคย เขาจึงรีบตามมา พอเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวขึ้นเขาไปในแววตาของเขาก็ฉายแววโเี้ออกมา
ต่งเสี่ยวเสี่ยวทำให้เขาและแม่ของเขาลำบากแทบตายไม่ใช่เหรอ?
ถ้าอย่างนั้นวันนี้เขาจะแอบตามขึ้นไปหาโอกาสจัดการต่งเสี่ยวเสี่ยวซะ แล้วก็ปล่อยให้เธอถูกสัตว์ป่ากินบนเขา
นี่มันโชคดีสองชั้นเลยไม่ใช่หรือไง
ได้ทั้งแก้แค้นแถมยังได้เสพสุขอีกด้วย
แค่คิดก็มีความสุขแล้ว!
พอคิดได้แบบนั้นแล้วเฮ่อเจี้ยนิก็เร่งความเร็วของตัวเองขึ้นต่งเสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ข้างหน้าไม่ได้สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เธออย่างช้าๆ
ในใจของเธอมัวแต่มุ่งมั่นอยู่กับการจับสัตว์
4K
