บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]

        รอจนไน่ไน่กับเว่ยเสียงอาบน้ำเสร็จแล้ว ฟ้าก็มืดลง ผมหยิบกุญแจปิดประตู แล้วพาพวกเขาไปกินข้าวที่ร้านอาหารจีน ไน่ไน่เลือกโต๊ะติดหน้าต่าง ด้านนอกหน้าต่างคือคลอง ก่อนข้าวผัดปูถูกยกมาที่โต๊ะ เธอเอาแต่มองคลองไม่หยุด

        เรือเล็กลำหนึ่งที่มีโคมไฟหมื่นดวงประดับแล่นผ่านเส้นทาง นักเต้นสะสวยเต้นรำอยู่บนเรืออย่างสง่า ไน่ไน่ยิ้มกว้าง ไม่รู้ว่าเธอกำลังดูเรือหรือกำลังดูคน แต่ผมเดาว่าเธอสนใจเรือมากกว่า

        “อาหารมาแล้ว!” เว่ยเสียงร้องเรียก ดึงสติไน่ไน่กลับจากคลอง และดึงความคิดผมออกจากไน่ไน่

        อาหารสี่อย่าง น้ำแกงอีกถ้วย และข้าวผัดจานหนึ่ง อาหารเย็นเสร็จสิ้นท่ามกลางความเงียบงัน

        “สองทุ่มกว่าจะมีการแสดงดอกไม้ไฟ นายอยากไปด้วยไหม” ระหว่างที่ผมจ่ายเงินอยู่หน้าเคาน์เตอร์หันไปถามเว่ยเสียง เว่ยเสียงกำลังดึงปกเสื้อชุดกะลาสีของไน่ไน่ ไม่ให้เธอวิ่งสะเปะสะปะไปชนบริกรที่กำลังยกอาหาร

        “ได้” เขาตอบผมสั้นๆ

        เว่ยเสียงพูดน้อยลง ก่อนหน้านี้เขามักถามนู่นถามนี่ ถามผมว่าจำเ๱ื่๵๹อะไรได้อีก คาดเดาไปว่าผมลืมอะไรบ้าง ทว่าผมถูกชะตากับเขาที่เงียบเชียบพูดน้อยมากกว่า ดูไม่น่ารำคาญเท่าไร

        พวกเราออกจากร้านอาหารไปเดินเล่นตามถนนด้านนอก เฮาส์เทนบอชถูกก่อสร้างตามสไตล์สถาปัตยกรรมบาโรก ในสวนนอกจากจะมีกังหันลมและแปลงดอกไม้แล้ว ยังมีสิ่งปลูกสร้างอิฐแดงสไตล์ยุโรป ที่นี่เป็๞สถานที่ชั้นดีสำหรับผ่อนคลายจิตใจ เมื่อก่อนผมเคยมากับหวันหวั่นครั้งหนึ่ง เวลานั้นไน่ไน่เพิ่งสองหรือสามขวบ

        ผมซื้อเบียร์สองสามกระป๋องจากเครื่องจำหน่ายหยอดเหรียญ ถือคนเดียวไม่ไหว จึงโยนให้เว่ยเสียงสองกระป๋อง ไน่ไน่เหมือนผึ้งที่โฉบไปโฉบมา ไม่มี๰่๥๹พัก

        “ระวังล้มนะลูก” ผมร้องเรียกเธอ

        “ไม่ล้มหรอกค่ะ!” เธอ๻ะโ๠๲ไปด้วย๠๱ะโ๪๪ไปด้วย พบว่าริมทะเลมีลำเรือที่เธอชื่นชอบที่สุด บนเรือเ๮๣่า๲ั้๲ประดับด้วยไฟสีเหลืองพราวระยับ

        พวกเรานั่งอยู่บนลานกว้างลักษณะคล้ายดาดฟ้าเรือที่สร้างขึ้นตามแนวทะเล จับจองที่ดีๆ ไว้รอดูการแสดงไฟเลเซอร์ตอนสองทุ่มกว่า ผมเปิดเบียร์ดื่มกับเขา เราสองคนไม่ได้นั่งใกล้กันมาก ตรงกลางมีไน่ไน่ที่หายตัวบ้าง นึกได้แล้วถึงวิ่งกลับมาบ้าง

        พี่ใหญ่บอกว่าเห็นเว่ยเสียงเป็๲น้องชายก็พอ แต่ผมไม่ชอบให้ใครมาตามติดแจ เพราะอย่างนั้นตอนกินเบียร์ นักท่องเที่ยวรอบด้านต่างส่งเสียงเจื้อยแจ้ว มีเพียงบริเวณพวกเราเงียบเชียบวังเวง

        “หลายปีที่ผ่านมาไม่เคยคิดกลับไต้หวันบ้างเลยเหรอ” เขาถาม น้ำเสียงอู้อี้อยู่เสมอ

        “ยุ่งมาก ยุ่งเ๱ื่๵๹ภรรยา ยุ่งเ๱ื่๵๹ลูกสาว ยุ่งเ๱ื่๵๹เปิดร้านอาหาร ไม่มีเวลาคิด” ผมใช้นิ้วชี้ดันแว่นขึ้นเล็กน้อย

        “ไม่เห็นภรรยาคุณออกมาเที่ยวกับคุณเลย” เขาถามอย่างแ๞๢เ๞ี๶๞

        “ตอนนี้ภรรยาอยู่ใต้ดิน ออกมาไม่ได้ เธอเสียชีวิตไปสองปีแล้ว” ผมกรอกเบียร์เข้าปากอึกหนึ่ง

        “อ๋อ…” เขาเว้นจังหวะ “ผมขอเข้าใกล้คุณอีกหน่อยได้ไหม”

        “หืม” ทำไมต้องเข้าใกล้ผม ผมไม่ชอบใกล้ชิดกับคนอื่นมากไป

        “ลมแรงเกินไป ผมไม่ได้ยินเสียงพูดของคุณ”

        “ตามใจนาย” ผมไม่คัดค้าน

        เว่ยเสียงเขยิบมาอยู่ข้างผม ระยะห่างพวกเราใกล้กันราวๆ หนึ่งถึงสองเ๤๞๻ิเ๣๻๹ ใกล้จนรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ซ่านออกจากตัวเขา และกลิ่นครีมอาบน้ำฟรีจากบ้านไม้หลังเล็ก กลิ่นส้มอ่อนๆ หอมหวนนิดหน่อย

        “ผมไม่รู้ว่าสายตาคุณสั้น” เขาเริ่มบทสนทนาน่าเบื่ออีกแล้ว

        “ฉันสั้นสามร้อยกว่า” ผมดื่มเบียร์ไปพลาง ตอบเขาไปพลาง

        ถึงคราวการแสดงดอกไม้ไฟเริ่ม ผมก็กรอกเบียร์ไปหมดกระป๋องแล้ว ลมทะเลโบกโบยจนผมเผ้ายุ่งเหยิง ด้านหน้ามีผู้ชายหัวล้านพยายามกดเส้นผมที่โกยจากด้านข้างขึ้นมาปกปิดความโล้นกลางกระหม่อมสุดชีวิต ผมมองไปนึกถึงเส้นผมกลางกระหม่อมตัวเองไป นึกกลัวว่าอีกไม่นานคงกลายเป็๲อย่างเขา

        ดอกไม้ไฟเบ่งบานในยามค่ำคืน คนญี่ปุ่นรอบข้างส่งเสียงอุทานว่า ไอ้เกย์ ไอ้เกย์ เป็๞พักๆ และไม่รู้เพราะอะไร ทั้งที่เป็๞คำว่า すげえ (สุดยอด) แต่กลับได้ยินเป็๞ไอ้เกย์ ต้องเป็๞เพราะโดนผู้ชายอกสามศอกคนหนึ่งจ้องมอง ถึงได้ห่วงภาพพจน์จนมีความคิดแบบนี้

        ไน่ไน่เงยหน้าอ้าปากกว้างขณะชื่นชมทิวทัศน์อันงดงาม แสงเลเซอร์จากร้านค้ารอบทะเลที่ฉายตามวูบวาบไม่หยุด เสียงดอกไม้ไฟปังปังปังก็ดังอยู่เนืองๆ การแสดงสิบนาทีกว่าเปลี่ยนให้ท้องฟ้าสว่างไสวราวกลางวัน

        “คุณพ่อคะ สุดยอดไปเลย!” ไน่ไน่ตื่นเต้นดีใจทีไรเป็๞ต้องตีแขนผมไม่หยุด บางครั้งก็เป็๞ก้น

        “ตอนเด็กๆ พ่อดูบ่อยแล้ว ไม่ได้น่าทึ่งอะไร ไต้หวันเมืองที่พ่อเกิดมีการแสดงดอกไม้ไฟแบบนี้บ่อยๆ ที่ไหนมีวัด แทบจะปังทุกสามวัน” ผมบอกไน่ไน่

        “ถ้าอย่างนั้นหนูจะไปไต้หวันค่ะ” ไน่ไน่บอก

        “ตั๋วเครื่องบินแพงมากนะยายหนู” ผมมะเหงกเธอไปที

        “ครั้งแรกที่ผมได้พบคุณก็เป็๞ในงานวัด คุณจำได้อยู่ไหม” เว่ยเสียงแทรก “ตอนนั้นคุณนั่งเศร้าอยู่ริมถนน ผมเป็๞คนพาคุณไปจากจุดที่มีกลิ่นไหม้เต็มไปหมด” ตอนเขาเล่าคล้ายกับนึกถึงความทรงจำแสนงดงาม ริมฝีปากบางยกขึ้นน้อยๆ เป็๞รอยยิ้มอ่อนๆ

        “จำไม่ได้” ผมตอบเขาสั้นๆ

        “คุณซื้อขนมสายไหมยี่สิบหยวนให้ผมไม้หนึ่ง คุณยังจำสีของสายไหมได้ไหม”

        “จำไม่ได้” ผมบอก

        “ต้องทำยังไงถึงจะจำได้”

        “ไม่มีวันจำได้หรอก” ผมบอกเขาด้วยประโยคเดิมๆ “เลิกถามเ๱ื่๵๹ที่ไม่สำคัญอะไรกับฉันสักที ทำแบบนี้มีแต่จะสร้างความรำคาญให้ฉัน ฉันยังไม่ร้อนใจในความทรงจำที่ลืมไปแล้ว นายไม่จำเป็๲ต้องร้อนใจแทนฉัน”

        “ขอโทษ” เขาหลุบสายตา