ถ้ารักผม...ต้องรักพี่ผมด้วย (3p)
“อึก...อื้อ” ผมขยับกายลุกขึ้นจากเตียงหลังใหญ่ในตอนเช้าตรู่ รู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วร่างกายโดยเฉพาะ่ล่าง แต่ก็ไม่ได้มากเหมือนทุกครั้ง อ่า...ไม่ต้องบอกก็คงรู้นะครับว่าเมื่อคืนผมไปทำอะไรมา
“พี่วินครับ” ผมหันไปเขย่าตัวปลุกคนข้างๆ แต่เหมือนจะไม่ได้รับการตอบสนองอะไรมากนัก ผมจึงไม่กวนต่อ
ผมชื่อฟ้าครับ ส่วนคนที่ผมเพิ่งปลุกเมื่อกี้คือพี่วินคนรักของผมเอง พี่วินเป็รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยครับเรียนอยู่ปีสี่แล้วเป็พี่ผมหนึ่งปี พวกเราคบกันในฐานะคนรักรวมเวลาแล้วก็ปีกว่า ๆ เห็นจะได้ แต่มีแค่ไม่กี่ครั้งหรอกครับที่ผมจะได้มีโอกาสมาที่บ้านของเขาเพราะปกติเราจะเจอกันที่คอนโดผมเสียมากกว่า แต่เมื่อวานพี่วินพาผมมาค้างที่บ้านด้วยสาเหตุที่ว่าพี่ชายไม่อยู่บ้านจึงต้องกลับมาเฝ้าเลยหิ้วผมมาด้วย
พี่ชายของพี่วินชื่อเวียร์ครับเป็พี่ผมสามปีตอนนี้กำลังรับ่ต่อดูแลกิจการของครอบครัวแทนคุณพ่อกับคุณแม่ที่ปลดเกษียณตัวเองไปอยู่ต่างจังหวัด นานๆ ครั้งจะกลับขึ้นมาเยี่ยมลูก ๆ บ้าง
ผมลุกจากเตียงจัดการอาบน้ำชำระร่างกายก่อนจะพาร่างตัวเองลงมาที่ครัวด้านล่าง กะว่าจะเตรียมอาหารง่าย ๆ เพื่อรอพี่วินตื่นและเผื่ออีกคนจะกลับมาทานข้าวเช้าด้วยกัน
อย่างที่บอกแหละครับผมเคยมาที่บ้านเพียงไม่กี่ครั้ง ทำให้ผมไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับพี่เวียร์มากนัก และผมก็มักจะทำตัวไม่ค่อยถูกเมื่อสายตาคมคู่นั้นจ้องมองกันเหมือนคิดอะไรตลอดเวลา แถมยังดูดุอีกต่างหาก ไม่อยากจะคิดเลยว่าความจริงแล้วเขาอาจจะไม่ชอบผมก็ได้
เฮ้อ
แต่นั่นคือพี่ชายแฟนผม จะตั้งแง่ไปก็ไม่มีประโยชน์ ดีต่อกันเข้าไว้จะดีกว่า
มื้อเช้าวันนี้ผมทำเป็ข้าวต้มกุ้งแบบง่าย ๆ ถึงจะไม่สนิทกับพี่เวียร์ แต่สองพี่น้องเขาสนิทกันมาก ๆ ครับ พี่วินชอบเล่าเื่พี่ชายให้ฟังอยู่บ่อย ๆ จนผมรู้ไปด้วยว่าทั้งสองชอบข้าวต้มกุ้งเหมือนกัน ยิ่งโรยกระเทียมเจียวเยอะ ๆ จะชอบมากเป็พิเศษ มื้อนี้เลยถือโอกาสทำคะแนนผูกมิตรกับพี่แฟนเสียหน่อย
ตั้งใจมาก ๆ ขนาดที่ว่าไม่ได้ยินเสียงของคนมาใหม่
“ทำไมยังเดินไหว?”
“อ๊ะ !”
..
..
782
