[จบ] ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก

บทที่ 35 วันนี้มีไก่ตุ๋น (รีไรท์)

หลังจากอิ่มนมแพะแล้ว เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็นอนหลับไปอย่างอิ่มเอมใจ

พวกเด็ก ๆ เติบโตอย่างรวดเร็ว พัฒนาการก้าวกระโดดขึ้นทุกวัน

ซ่งชิงหลันมองทารกผิวกระจ่างตัวกลมป้อมทั้งสองด้วยความรู้สึกพึงพอใจ นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความอารีตามสัญชาตญาณคนเป็นมารดาอย่างไม่ทันได้รู้ตัว 

นางใช้นิ้วเรียวยาวสัมผัสแก้มใสอ่อนนุ่มของลูกน้อยด้วยความรักใคร่

ในตอนนั้นเองซ่งชิงเป่ยก็ผลักประตูเข้ามาเบา ๆ แล้วถามเสียงเบาว่า “ท่านพี่ เด็ก ๆ หลับหรือยังขอรับ”

“หลับแล้ว”

“พี่ชายใหญ่เตรียมอาหารไว้แล้ว ท่านย่า ท่านพี่ ไปกินข้าวกันเถิด”

เมื่อซ่งชิงหลันและแม่เฒ่าซ่งเดินเข้ามาในครัวก็พบกับหม้อเต้าหู้ตุ๋นกับผักกาดขาวและอูอูโถว*[1] กลิ่นหอมยั่วยวนใจ

อาหารง่าย ๆ ที่ทำให้ให้น้อง ๆ และหญิงชราร่วมโต๊ะกินด้วยกันอย่างมีความสุข

ซ่งชิงหลันเห็นแบบนั้นก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย แต่อย่างไรเสีย ตอนนี้พวกเขามีเงินใช้แล้ว นางจึงวางแผนที่จะทำอาหารอร่อย ๆ ให้ทุกคนในคืนนี้

หลังกินมื้อกลางวันเสร็จ น้องชายทั้งสามก็เข้าไปในบ้านเพื่อพักผ่อนในช่วงบ่าย

ส่วนซ่งชิงหลันเอาเข็มกับด้ายออกมาเพื่อจะเย็บผ้าคลุมศีรษะให้ท่านย่า

อากาศเริ่มหนาวเย็นมากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้สูงอายุควรจะทำร่างกายให้อบอุ่นเข้าไว้

โชคดีที่ชาติก่อนนางมีฝีมือในการทำงานเหล่านี้ได้ไม่เลว ตอนที่อยู่ในบ้านเด็กกำพร้าก็มักจะช่วยพี่น้องในบ้านซ่อมแซมเสื้อผ้าด้วยตัวเอง ผ่านไปหนึ่งชั่วยามก็ทำไปได้มากกว่าครึ่งแล้ว

เมื่อเห็นว่าหิมะหยุดตกในที่สุด ซ่งชิงหลันก็เดินทางไปซื้อไก่ที่ตลาด หมูสามชั้น หัวไชเท้า และมันเทศกลับมา

ซ่งชิงเป่ยเห็นของที่นางซื้อมาก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น “ไก่! ไก่! ท่านพี่! ท่านซื้อไก่มาอย่างนั้นหรือ”

หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นน้องชายกระโดดโลดเต้น “ใช่ ข้าจะตุ๋นไก่ให้ทุกคนกิน ดีหรือไม่”

“ดีขอรับ เยี่ยมมากเลย พี่ชายใหญ่ พี่สาม เย็นนี้เราจะได้กินไก่” ซ่งชิงเป่ยวิ่งเข้าไปในบ้านอย่างมีความสุข

ซ่งชิงตงและซ่งชิงซีออกมาดูเมื่อได้ยินเสียงน้องชาย พวกเขาคิดว่าซ่งชิงเป่ยจะแค่ล้อเล่น แต่เมื่อเห็นไก่ในมือของพี่สาว พวกเขาก็มองมาด้วยสายตาเหลือเชื่อ

“ท่านพี่ เย็นนี้เราจะกินไก่กันจริง ๆ หรือ”

“ใช่ พวกเจ้ารีบเอาไปเชือดเถิด”

ท่านย่าก็ออกมาเมื่อได้ยินเสียงหลานชายกำลังเชือดและถอนขนไก่อย่างแข็งขัน หญิงชราถามอย่างสงสัย “หลันหลัน เหตุใดถึงได้ซื้อไก่มาหรือ”

ปกติในครอบครัวจะได้กินไก่เพียงปีละครั้งเท่านั้น นั่นคือช่วงวันขึ้นปีใหม่

ซ่งชิงเป่ยพูดอย่างมีความสุข “ท่านย่า ไม่ใช่แค่ไก่นะขอรับ ท่านพี่เอาหมูสามชั้น หัวไชเท้า กลับมาด้วย เย็นนี้ข้าอยากกินลูกชิ้นหัวไชเท้าทอด”

“หลันหลัน นี่มัน… นี่มัน... เท่าไรกัน”

ซ่งชิงหลันซับมือที่เปียกอยู่ให้แห้งแล้วพูดอย่างยิ้ม ๆ “ท่านย่า ไม่ต้องกังวลไปเจ้าค่ะ พวกเรามีเงินพอซื้อ ที่ผ่านมาพวกเราเหนื่อยกันมามากกับการทำงาน ต้องให้พวกเขาได้พักผ่อน ได้กินอย่างอิ่มหนำเสียบ้าง จะได้เติบโตเต็มที่”

น้องชายของนางไม่ได้ตัวเตี้ย เพียงแต่พวกเขาผอมเกินไป นอกจากนี้ หลังจากที่นางคลอดลูกได้ไม่นาน นางและท่านย่าก็สุขภาพไม่ค่อยจะดี ต้องกินอาหารดี ๆ เป็นการบำรุงร่างกาย

“ก็จริงของเจ้า” แม่เฒ่าซ่งพยักหน้ารับ “พวกเขากินแต่ผักแต่หญ้าเช่นนี้มาหลายปีแล้ว ร่างกายขาดสารอาหาร ต้องได้กินของดี ๆ เสียบ้าง น่าเสียดายที่ชิงหนานไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นเขาจะต้องมีความสุขมากแน่ ๆ”

ทันทีที่ซ่งชิงหนานถูกเอ่ยถึง ซ่งชิงหลันก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ นางเริ่มปลอบหญิงชรา “ถ้าชิงหนานกลับมาเมื่อไร ข้าจะทำให้เขากินเองเจ้าค่ะ” 

ท่านย่ายิ้มและเอ่ยตอบ “ดีเลย เอาล่ะ พวกเจ้าคงยุ่ง ๆ กันอยู่ ประเดี๋ยวย่าจะไปดูเฉินเฉินกับเยว่เยว่ให้เอง” 

[1] อูอูโถว คือ อาหารจีนทางเหนือคล้ายขนมปังทำมาจากแป้งข้าวโพด มีรูตรงกลางไว้ใส่อาหาร