“จะทำยังไงดีเรา?”
ศุภิสราเดินไปเดินมาอยู่ภายในห้องของโดมินิค ราวกับหนูติดจั่น ขณะที่เดินอยู่นั้นสมองก็ครุ่นคิดว่าจะเอายังไงกับชีวิตของเธอดี และให้สมเพชเวทนาตัวเองไปด้วย ที่มาเจอแต่คนที่อยากจะหาประโยชน์เอากับตัวเธอ ตอนนี้เธอจะต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง ที่คิดว่าดีที่สุดแล้ว แต่ก็ยังคงเลือกไม่ได้สักทาง
ศุภิสราเดินมานั่งลงที่ปลายเตียงนอน ยกมือเรียวเล็กขึ้นปิดหน้า ครุ่นคิดยังไงก็คิดไม่ตก เธออยากหนีไปให้ไกลๆ โดยไม่ต้องเลือกอย่างนี้
หรือว่าเธอจะะโน้ำให้ตายๆ ไปเลยดีไหม แต่ก็อีกนั่นแหละ ทุกคนต่างก็รักชีวิตของตัวเองทั้งนั้น หากะโน้ำก็มีแต่ตายกับตาย เธอไม่อยากตายแบบศพไม่สวย และไม่อยากตายอย่างทรมานด้วย
แกร๊กกก......
เสียงประตูห้องเปิดออก ศุภิสราปล่อยมือเรียวเล็กลง มองไปที่ประตู ก็เห็นผู้ชายตัวโตเ้าของห้องยืนมองเธออยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเดินเยื้องย่างเข้ามาภายในห้อง โดยที่ใบหน้าคมเข้มของเขานิ่งเรียบเฉยชา จนเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร
“ตกลงจะเอายังไง?”
เสียงเข้มๆดุๆ ดังฝ่าความเงียบ ที่คนทั้งสองต่างพากันมองกันและกันอยู่อย่างเงียบงัน หลังจากที่โดมินิคเดินเข้ามาหยุดยืนมองศุภิสรา ในระยะห่างกันไม่ถึงหนึ่งเมตร พอถามจบก็นิ่งมองรอฟังคำตอบจากปากบางจิ้มลิ้มอย่างตั้งอกตั้งใจ
“.........”
ศุภิสราขมวดคิ้วโก้งโค้งคู่สวยเข้าหากันจนแทบจะผูกกันเป็โบ เธอไม่รู้จะตัดสินใจยังไง เพราะต่างฝ่ายต่างก็อยากจะได้ประโยชน์จากตัวเธออยู่วันยังค่ำ โดยตัวเธอมีแต่เสียกับเสีย ดีหน่อยที่ว่าฝั่งโน้นหลอกลวง บังคับขู่เข็ญเธอ แต่ฝั่งนี้ถามความคิดเห็นความสมัครใจจากเธอ แต่ถึงจะถามความคิดเห็นความสมัครใจ เธอดูยังไงก็ยังเป็บังคับเธออยู่ดี เพราะไม่มีทางเลือกอื่นให้เธอได้เลือกเลย
“ฉันจะไม่รอฟังอีกแล้วนะ ในเมื่อไม่ตอบ งั้นฉันจะส่งเธอคืนไปให้พวกนั้นก็แล้วกัน”
โดมินิคหรี่ตามองใบหน้าสวยหวาน ที่ดูเคร่งเครียดคิดไม่ตก เขาจึงหมดความอดทนที่จะรอฟังคำตอบ จึงตัดบทด้วยน้ำเสียงเข้มดุไม่พอใจ และพอพูดจบก็หมุนตัว ทำท่าจะเดินออกจากห้องไปอีกครั้ง ศุภิสราจึงรีบลุกขึ้น ก้าวเดินเข้าไปจับแขนแกร่งเอาไว้ เมื่อคิดได้ว่าเธอเป็ของเขาเพียงคนเดียว ดีกว่าไปเป็ของผู้ชายนับไม่ถ้วน
“ถ้าฉันยอมเป็ผู้หญิงของคุณ คุณต้องรับปากกับฉันนะว่าฉันจะปลอดภัยจากคนพวกนั้น และคุณจะไม่ทำกับฉัน อย่างที่พวกนั้นจะทำกับฉัน”
ศุภิสราพร่ำพูดเพื่อให้ตัวเองอุ่นใจ และคลายใจว่าเขาจะไม่หาประโยชน์จากเธอ โดยให้เธอไปนอนกับใครต่อใคร อย่างที่กลุ่มคนที่หลอกลวงเธอมา คิดจะทำเช่นนั้นกับเธอ เพราะหากเขาทำเหมือนกัน ชีวิตเธอคงจะป่นปี้จนรับไม่ไหว
“ถ้าเธอทำตัวดี ฉันรับรองว่าเธอจะมีฉันเป็ผู้ชายคนเดียวของเธอ และระหว่างที่เธออยู่กับฉัน เป็ผู้หญิงของฉัน เธอจะปลอดภัยจากทุกๆกลุ่ม ทุกๆคนอย่างแน่นอน”
โดมินิคหมุนกายแกร่งกลับมามองตรงๆ ดวงตาสีนิลวาวมองใบหน้าสวยหวาน ด้วยสายตาอ่อนแสงลงจากเดิม ไม่เพียงแค่สายตาที่อ่อนแสง น้ำเสียงที่เคยเข้มดุ ก็อ่อนลงตามไปด้วย แต่ก็ยังคงความหนักแน่นเอาไว้เช่นเดิม เพื่อให้เธอเชื่อมั่นในคำพูดของเขา
“ฉันยอมอยู่กับคุณ เป็ผู้หญิงของคุณ”
ศุภิสรามองสบตากับดวงตาสีนิลวาวนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง แล้วตัดสินใจพูดในสิ่งที่เธอเลือกที่จะให้ชีวิตดำเนินต่อไป ซึ่งเธอขอเลือกอยู่กับผู้ชายตัวโต ที่เธอไม่รู้จักคนนี้ ดีกว่าให้เขาส่งตัวเธอคืนไปให้กลุ่มคนที่หลอกลวงเธอมา
“อ๊ะ!!!...... O_O อึ อื้ออออออ.......”
ศุภิสรากล่าวจบ มือใหญ่ก็ยื่นมาโอบกอดเธอเอาไว้แน่น โดยที่มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาจับที่ท้ายทอยของเธอ ปากอันร้อนรุ่มก้มลงมาประกอบปิดปากบางจิ้มลิ้ม แบบไม่ทันให้ตั้งตัว ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง ในลำคอระหงหอมกรุ่นส่งเสียงร้องอึกอักออกมาเบาๆ
แต่มีหรือที่คนไม่มีประสบการณ์ในการจูบ จะไปสู้คนที่มีประสบการณ์อย่างช่ำชองได้ ไม่ช้าไม่นานร่างบางก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรง ปล่อยให้ปากอันร้อนรุ่มจูบ ดูดดึง ลิ้นสากร้อนลื่นเข้าไปตวัดกอดรัดลิ้นเล็กในโพรงปาก ในแบบที่ทำให้ร่างบางสั่นเทา ขนอ่อนลุกชูชันไปทั้งตัว ทั้งแข้งขาก็แทบจะทรงตัวยืนเอาไว้ไม่ไหว
“นับจากนี้เป็ต้นไป เธอเป็ของฉัน”
โดมินิคจูบจนพึงพอใจแล้วจึงค่อยๆ ถอนจูบออกจากปากบางจิ้มลิ้ม และเห็นริมฝีปากบางจิ้มลิ้มบวมเจ่อ แดงช้ำ เพราะพิษจากการจูบ เขายกมือใหญ่ขึ้นมาใช้หัวแม่มือลูบไล้ไปที่ริมฝีปากบางจิ้มลิ้มเบาๆ ปากก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม แสดงความเป็เ้าข้าวเ้าของในตัวศุภิสราเต็มที่
๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑
ยอมแล้ว ยอมให้เธอแล้ว 5555... ก็จะไม่ให้ยอมได้ยังไงกันอะนะ ทางเลือกที่มีก็มีอยู่แค่นี้ ศุก็ต้องเลือกทางนี้นี่แหละนะ...... ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ.................^_^ ^_^ ^_^ ^_^
1K
