ตอนที่5 แค้นนี้จดไว้แล้วริเชียน
"อาวุธของท่านสามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับ E ขั้นสูงได้ มันต้องมีอานุภาพไม่ต่ำกว่าระดับ D แน่ บุคคลเช่นท่านน่าจะมีชื่อเสียงบ้าง"
ชินเย่หลานสาวเ้าเมืองเจ็ดพฤกษา ถามขึ้นด้วยความสงสัย
"ท่านอย่ารู้เลยว่าข้าเป็ใคร แต่ให้ท่านรู้เลยว่าข้าเป็บุคคลธรรมดา
ไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่ใดๆ ทั้งสิ้น แต่เชื่อเถอะว่าสักวันหนึ่งข้าต้องยิ่งใหญ่ในทวีปแห่งนี้"
จีวรพูดด้วยความมั่นใจแบบเต็มร้อย เพราะชายหนุ่มรู้ดีว่า สามารถพัฒนาตัวเองให้มีพลังเหนือคนอื่นได้ในโลกแห่งนี้ ด้วยระบบของเขา
ถ้าชายหนุ่มสามารถหาประสบการณ์มาจับจ่ายใช้สอยในตลาดของระบบได้ ไม่ว่าจะเป็ ยา สกิล หรืออาวุธที่จะเพิ่มทักษะ
ในการต่อสู้จนก้าวสู่ความยิ่งใหญ่ระดับโลกแห่งนี้ได้ไม่ยาก อย่าว่าแค่ระดับทวีปเลย
เสียงหัวเราะคิกๆ ของหญิงสาวที่เหม่อมองชายหนุ่ม นางมั่นใจและเชื่อในตัวของเขาว่ามีความสามารถสูง
แต่ชินเย่ไม่เชื่อว่าพลังของชายหนุ่มที่อายุเพียงแค่นี้ จะสามารถก้าวขึ้นไปอยู่ระดับทวีปได้
เพราะผู้แข็งแกร่งระดับทวีปต้องใช้เวลาในการฝึกตนอย่างน้อย 200 ถึง 500 ปี
ซึ่งคนเหล่านี้ต้องได้รับแก่นอสูรระดับสูงและความสามารถในการดูดซับ เพื่อเพิ่มพลังตัวเองเพิ่มพลังตบะยืดอายุให้ยืนยาวออกไป
พวกเขาถึงจะก้าวเป็ใหญ่ระดับทวีปได้อย่างท่านอาของชินเย่ และมีพลังระดับD ขั้นสูง ก็ต้องมีอายุเกือบร้อยปี
เมื่อชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ากล้าพูดว่าตัวเองจะก้าวถึงระดับทวีป ทำให้เธอรู้สึกอดขำไม่ได้
"แม่นางน้อยเ้าหัวเราะอะไรหรอ เ้าไม่เชื่อละสิว่าข้าจะสามารถก้าวสู่ระดับทวีปได้ เรามาพนันกันหรือไม่
ว่าถ้าข้าก้าวสู่ระดับทวีปได้ เ้าจะต้องยอมเคารพข้าให้เป็พี่ใหญ่ของเ้า"
ด้วยอารมณ์สนุก จีวรอยากจะแกล้งหญิงสาวเขามีความมั่นใจระดับสูงสุดอยู่แล้ว
ว่าตนเองจะสามารถพัฒนาตนให้สู่ระดับสูงสุดได้ไม่ยาก
แค่ระดับทวีปมันไม่ใช่เป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้ในระยะเวลาอันสั้น และถ้ามันเป็อย่างนั้นก็ดีโคตรๆ
ถ้าเขาได้เป็พี่ใหญ่ของแม่หญิงแห่งเมืองเจ็ดพฤกษาอย่างน้อย นางก็เป็ถึงหลานท่านเ้าเมือง
"ข้ารู้ว่าท่านเก่ง แต่การก้าวสู่ระดับสูงสุดของทวีปมันเป็เื่เพ้อฝัน ข้าคิดว่าเมื่อถึงตอนนั้น ท่านคงจะอายุเกือบ 200 ปีแล้วมั่ง
ถ้าท่านมีวาสนานะ อย่าตายก่อน ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ อย่าว่าแต่ให้ท่านเป็พี่ใหญ่ข้าเลย ข้าจะรับท่านเป็สามีข้า ท่านพอใจหรือไม่"
ชินเย่พูดขึ้นพร้อมกับหน้าแดงปลั่งมองดูด้านหลังที่แสงอาทิตย์ส่องมากระทบร่างของชายหนุ่ม
ตอนนี้เขาดุจเทพบุตรในใจหญิงสาว และถ้าเขาสามารถก้าวขึ้นสู่ระดับทวีปได้จริง
นางก็สามารถยอมเป็ภรรยาของเขาได้ไม่ยาก แต่ไม่รู้ว่าเขาจะสนใจนางหรือไม่
'โอ้ย!..นี่เราพูดอะไรออกไปช่างหน้าไม่อายจริงๆ ชินเย่เ้าขอผู้ชายหมายมั่นหรือนี่'
"ตกลงแม่นาง สัญญาเป็สัญญานะ ท่านห้ามบิดพลิ้วนะ ข้าก็อยากเป็หลานเขยท่านเ้าเมืองเหมือนกัน"
จีวรพูดขึ้นเบาๆ แต่นั่นก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกเขินอาย และหน้าแดงมากกว่าเก่า
'เอ๊ะ!..เขารู้ด้วยหรอว่าเราเป็หลานสาวท่านเ้าเมือง คนผู้มีไม่ธรรมดาจริงๆ แต่เราไม่เห็นหน้าเขาชัดเจน
เพียงแต่เห็นรางๆ ขณะที่เขารักษาเรา จะขอดูหน้าของเขาตอนนี้จะดีไหมนะ อุ้ย!.เขินจังเลย'
ชินเย่เป็หลานสาวท่านเ้าเมืองมีสถานะสูงแถมการบ่มเพาะของนาง ก็ไม่ด้อยกว่าคนในรุ่นเดียวกัน
ดังนั้นหญิงสาวจึงมีความเย่อหยิ่งสูง มีในตาเหนือหัว แต่เมื่อนางได้รับการช่วยเหลือจากจีวร ทำให้ชินเย่ตกหลุมรักจีวรเต็มๆ
ดังนั้นจึงมอบใจให้กับชายคนนี้ไปแล้ว แม้ว่าจะไม่รู้หัวนอนปลายเท้าของชายหนุ่มก็ตาม
"ถึงเวลาข้าต้องไปแล้ว ข้าขอตัวละ สัญญาในโพรงไม้นี้เ้าอย่าลืมแล้วกัน วันหนึ่งข้าจะกลับมาทวงสัญญากับเ้า"
ชายหนุ่มพุ่งทะยานะโออกจากโพรงไม้หายไปอย่างรวดเร็ว เพราะจีวรต้องกลับไปยังหมู่บ้าน
ตอนนี้ก็เป็เวลามืดค่ำแล้ว ชายหนุ่มกลัวมารดาจะเป็ห่วง
"นี่ท่านอย่าพึ่งรีบไป ข้ายังไม่เห็นหน้าท่านชัดเลย ท่านกลับมาก่อน คนอะไรไม่ฟังเสียงข้าเลย ท่านนี่ช่างน่าตียิ่งนัก"
หลานสาวท่านเ้าเมืองะโตามหลังจีวร แต่เมื่อชายหนุ่มยกระดับพลัง เพราะบ่มตัวเองขึ้นมาอีกขั้น
ทำให้เขามีความรวดเร็วมากกว่าเก่า ดังนั้นจึงะโไป เพื่อให้หญิงสาวจำท่าเท่ๆ ของเขาไว้ในใจ
แต่หารู้ไม่ว่าด้วยพลังเพราะบ่มที่เข้มแข็งกว่าเดิม ทำให้เขาหายไปในพริบตา จนหญิงสาวจำท่าเท่ๆ ที่เขา้าให้นางเห็นไม่ได้
เพราะชายหนุ่มไปเหมือนดาวตกที่พุ่งผ่านจากท้องฟ้า ดังนั้นชินเย่จึงไม่เห็นใบหน้าเต็มๆ ของชายหนุ่ม
เพียงแต่จำเค้าหน้าลางๆ ของเขาได้เท่านั้นเพียงแค่นั้นนางก็รู้สึกมีความสุข เพราะใบหน้าของจีวรช่างหล่อเหลาประทับใจนางเหลือเกิน
แม้ว่ามันจะไม่ชัดเจนก็ตาม หญิงสาวเดินทางกลับจวนของตนเอง รายงานเื่ที่เธอถูกปองร้ายโดยอสูรแรดเหล็ก
มันเป็ิญญาอสูรระดับมีขั้นสูง และมีเพียงลูกหลานของตระกูลใหญ่เท่านั้นที่จะมีอสูรระดับนี้
การสืบหาไม่ได้ยากสักเท่าไหร่ แต่ชินเย่ก็ไม่ได้บอกเื่ที่มีคนแอบดูนางอาบน้ำ จนต้องเจอกับบุตรชายท่านแม่ทัพ
"เป็ไปได้ไหมท่านอา ว่าบุตรชายท่านแม่ทัพลอบโจมตีข้าผู้เป็หลานสาวท่านเ้าเมือง"
หญิงสาวถามท่านเ้าเมืองด้วยความโกรธ ดวงตาเปล่งประกาย เพราะชินเย่ รู้สึกว่าคนในละแวกนั้นที่มีศักดิ์ฐานะสูง
ก็มีเพียงแต่บุตรชายท่านแม่ทัพเท่านั้น นางจึงพุ่งเป้าไปที่เขา
"ใจเย็นๆ ชินเย่หลานรัก ยังไงเื่นี้ก็ต้องได้รับการสืบสวนอย่างดี เพราะมันเกี่ยวกับชีวิตของเ้า
แต่การที่พวกเราจะไปกล่าวหาลูกของท่านแม่ทัพ มันก็ไม่ใช่เป็เื่ดีนัก
ถ้าเราไม่มีหลักฐานหนาแน่นอาจจะเกิดความขัดแย้งระหว่าง ข้ากับท่านแม่ทัพได้ แม้ว่าข้าจะเป็ใหญ่เหนือเขา
แต่กองกำลังทหารส่วนมาก ก็อยู่ในมือของแม่ทัพถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์มีเพียงกองทหารองครักษ์เท่านั้น ที่คอยปกป้องพวกเราในจวนเ้าเมือง
เพียงแค่ สามสิบเปอร์เซ็นต์ ดังนั้น เื่นี้ต้องหาหลักฐานให้แม่นมั่นเสียก่อน ถึงจะสามารถดำเนินการได้
แต่ถ้าเขามีเจตนาสังหารหลานข้า แม้ว่าเขาเป็ลูกชายของจักรพรรดิทวีป ข้าก็ไม่เว้นชีวิตของเขาแน่
"ข้ารู้ว่าท่านอา รักและเป็ห่วงข้า และข้าเข้าใจเหตุผลทางการเมืองของท่านอา แต่เื่นี้ข้าไม่อาจปล่อยผ่านได้
ถ้าเกิดข้าเสียชีวิต เพราะพวกมัน ยังไงเื่นี้ต้องมีคนรับผิดชอบ"
สาวสวยผู้หยิ่งทะนง กัดฟันกรอดๆ อย่างโมโหชินเย่รู้ว่ามีคนจะสังหารนาง แต่ถ้าไม่ใช่เพราะมีบุรุษหนุ่มอย่างจีวร
มาเป็ฮีโร่ช่วยนางไว้ ถ้าไม่อย่างนั้น ชินเย่ อาจจะตายใต้น้ำตกโดยที่ไม่มีใครพบเห็น
"เอาน่ะ!..เื่นี้เดี๋ยวอา จะจัดการเอง อาจจะสั่งให้ทหารองครักษ์ออกสืบเื่นี้แบบลับๆ เ้าไปพักผ่อนเถอะ หลานเหน็ดเหนื่อยมามากแล้ว"
ชินเย่หลานท่านเ้าเมืองกลับที่พักของตนเอง อย่างหัวเสีย แต่ในความโชคร้าย ก็มีเื่ที่ดีคือนางได้รู้จักชายหนุ่มที่เข้มแข็ง
และเขาช่วยชีวิตนางถึง 2 ครั้ง มันเป็อะไรที่หัวใจสาวน้อยวาบหวามขึ้นมา อย่างบอกไม่ถูก
นี่คงคือสิ่งที่เขาเรียกกันว่ารักแรกพบ
สาวสวยคำนึงคิดอยู่ในใจ ก่อนจะหลับตากอดหมอนนอนฝันเห็นจีวร แม้ว่าในฝันมันเลือนรางแทบจะจำหน้าเขาไม่ได้ก็ตาม
จีวระโลงจากต้นไม้ข้างชายป่าหลังจากเอาหญ้าเกล็ดัไปให้หมอยา ทำยารักษามารดา เสียเวลาไปสองชั่วยาม
ก่อนจะเดินอย่างอารมณ์ดี มาที่บ้านของตน แต่เขาต้องขมวดคิ้วอย่างสงสัย เมื่อเห็นคบไฟแปลกๆ หลายจุดที่ตรงบริเวณหน้าบ้านตน
'เกิดอะไรขึ้น ทำไมมีคนเยอะแยะอยู่ที่หน้าบ้านเรา เกิดเื่ร้ายกับมารดาหรือไม่'
จีวรคิดในใจอย่างสงสัย ก่อนจะเร่งฝีเท้าวิ่งกลับไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว
"นายน้อยไอ้จีวรมันกลับมาแล้ว"
เสียงของลูกน้องริเชียร บอกกับนายน้อยของมัน ชายร่างเล็กหน้าแหลม หันไปมองจีวรก่อนจะแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน
จีวรมองไปที่ลานหน้าบ้าน เห็นมารดาถูกลูกน้องของริเชียร จับมาคุกเข่าอยู่ตรงประตูหน้าบ้าน และเพื่อนของเขาอีกสองคน
นาวาและพันมา นอนคว่ำหน้า ถูกทุบตีจนใบหน้าปูดบวมกระอักเือยู่แทบเท้าของลูกสมุนริเชียร ผู้เป็ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน
"ริเชียรเ้าทำอะไร ปล่อยแม่ข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เตือน
และปล่อยนาวากับพันมาซะ พวกเ้ามีอะไร ถึงกล้ามาทำร้ายแม่ข้าถึงที่บ้าน"
จีวรถามด้วยความโกรธ กำลังของเขาตอนนี้และดาบที่ชายหนุ่มอยู่ สามารถสังหารคนทั้งหมดได้อย่างสบาย
แต่สิ่งที่เขากังวล คือผู้ที่อยู่เื้ัริเชียร คือหัวหน้าหมู่บ้าน พลังของเขาไม่ต่ำ อยู่ในระดับ E ขั้นปลาย
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของเขา มารดาของจีวรต้องเดือดร้อนแน่ ดังนั้นชายหนุ่มจึงพยายามสงบสติอารมณ์
"ฮ่าๆ ไอ้จีวรยอมให้พวกเราจับซะดีๆ วันนี้หลานสาวท่านเ้าเมือง มาสำรวจน้ำตกเจ็ดพฤกษาและถูกปองร้าย
บุตรชายแม่ทัพออกคำสั่งให้ใครก็ตาม ที่ไปน้ำตกเจ็กพฤกษา ต้องจับตัวไปสอบสวน และข้ารู้ดีว่า
เ้าและเพื่อนของเ้าไปที่น้ำตกนั้นทุกวัน อาจเป็ไปได้ว่าเ้าจะเป็คนร้าย ยอมให้ข้าจับซะดีๆ "
ริเชียรพูดขึ้นอย่างเดือดดาล เพียงเขา้าใส่ร้ายชายหนุ่ม หลังจากแพ้พนัน
ด้วยพลังของจีวร ทุกคนต่างรู้ดีว่าไม่สามารถทำร้ายหลานสาวท่านเ้าเมืองได้
"พวกแกบ้าไปแล้วจริงๆ ข้าไปตกปลาเกล็ดลายั ที่น้ำตกเจ็ดพฤกษาทุกวัน แต่ข้าจะรู้เื่อะไรกับหลานสาวท่านเ้าเมือง
ข้าไม่มีความแค้นกับนางและพลังเพาะบ่มของข้าก็เทียบนางไม่ได้เลย ข้าจะมีปัญญา
เอาอะไรไปปองร้ายนางได้ พวกเ้าช่างงี่เง่าใส่ร้ายข้าแบบหน้าด้านจริงๆ "
เื่นี้ข้ายอมตามพวกเ้าไปหาหัวหน้าหมู่บ้านให้สืบสวนก็ได้ แต่ทำไมพวกเ้าถึงต้องทำร้ายมารดาข้า กับสหายของข้า
และข้าไม่เข้าใจ ความแค้นเื่พวกเ้าแพ้เท่านั้น มันก็ไม่น่าจะทำให้เ้าโกรธเคืองข้าขนาดนี้"
จีวรถามริเชียรตรงๆ ชายหนุ่มรู้ดีว่าคนอย่างริเชียรเมื่อเหม็นขี้หน้าใครแล้ว มันจะจองล้างจองผลาญแบบไม่มีหยุดหย่อน
และวันนี้เขาได้ทำร้ายลูกสมุน คนสนิทของมัน และได้เงินพนันไป เื่เสียเงินพนันไม่ใช่เื่ใหญ่ แต่เสียหน้ามันยอมไม่ได้
ดังนั้นมันจึงเล่นงานจีวรและเพื่อนแบบแสนสาหัส เมื่อมีโอกาสอันดี หลังจากที่ได้รับข่าวจากชิโมงบุตรชายแม่ทัพ
ว่ามีคนลอบทำร้ายหลานสาวท่านเ้าเมืองที่น้ำตกเจ็ดพฤกษา มันจึงตั้งใจป้ายความผิดให้กับจีวรเต็มๆ
หนึ่งคือได้แก้แค้น สองคือได้รับรางวัลจากลูกชายท่านแม่ทัพ ที่ตั้งค่าหัวของคนปองร้ายหลานสาวท่านเ้าเมือง ด้วยหินิญญาอสูรระดับ E ขั้นสูง
"ฮ่าๆๆ ..จีวรเ้ายอมให้ข้าจับซะดีๆ วันนี้เ้าชนะลูกน้องของข้า จนได้เงินพนันไปหลายสิบเหรียญ และข้ายังเสียิญญาอสูรระดับ Eให้เ้าไปอีก 1 ชิ้น
มันคืออสูรแรดเหล็ก ทุกคนต่างรู้ดี และมีคนเป็พยานมากมายซึ่งอยู่ในที่แข่งขัน ว่าเ้าอสูรแรดเหล็กของข้า"
และเ้าอสูรตัวนี้แหละ ที่โจมตีหลานสาวท่านเ้าเมือง จะไม่ให้ข้าจับเ้า แล้วเ้าจะให้ข้าไปจับใคร จีวรยอมมอบตัวซะดีๆ เ้าจะได้ไม่เจ็บตัว
ตอนนี้องครักษ์ของท่านเ้าเมืองอยู่ที่นี่แล้วเ้าอย่าขัดขืนเลย พวกเขามีพลังระดับ D ขั้นต่ำ ถึงสองท่าน เ้าไม่รอดแน่ ข้ารายงานให้พวกเขามาจับเ้าถึงที่นี่"
ริเชียรตะคอกใส่จีวร พร้อมกับใส่ความเขาแบบหน้าด้านๆ เล่นเอาจีวรหน้าตึงขึ้นมาด้วยความโกรธ แต่ชายหนุ่มไม่ได้โต้ตอบ
เพราะสถานการณ์ของเขาเสียเปรียบ ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว ตอนนี้มีทหารองครักษ์ของท่านเ้าเมือง ลงมาจับกุมถึงบ้านเขาที่นี่
ดังนั้นไม่ว่าชายหนุ่มจะต่อสู้ดิ้นรนแค่ไหน ก็คงจะหนีไม่รอดแน่ ดังนั้นเขาจึงไม่คิดหนีเพราะมันจะทำให้มารดาลำบาก
'หึๆ!!..อย่างไงข้าก็มีระบบ..ริเชียรเ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอก แค้นนี้เ้าต้องรับคืนเป็ร้อยเท่า'
จีวรคิดในใจ ดวงตาเป็ประกาย พร้อมจดบัญชีแค้นครั้งนี้ไว้ในใจของเขา
"ไอ้ริเชียรไอ้หน้าด้าน เ้าใส่หลายจีวรทำไม? พวกเราชนะการแข่งขัน ได้เหรียญมาไม่กี่สิบเหรียญ ใครๆ ก็รู้ว่าหินิญญาอสูรระดับ E ขั้นสูง
มันมีค่าหลายร้อยเหรียญ เ้าจะเอามาให้จีวรทำไม? เ้าใส่ร้ายจีวรแบบไม่มีหลักฐาน ข้าสองคนเป็พยานให้ได้ ว่าจีวรไม่ได้เอาหินของเ้าไป"
เสียงของนาวาพูดขึ้นด้วยอาการอ่อนล้า เขายังมีสติอยู่ แต่อวัยวะภายในของชายหนุ่มกลับบอบช้ำ หลังจากถูกทุบตีอย่างหนัก
เพราะเขากับพันมา พยายามปฏิเสธแทนจีวร จึงโดนลูกน้องของริเชียรทำร้ายอย่างทารุณ
"พวกเ้าเป็เพื่อนกัน ย่อมเข้าข้างกัน ข้าคิดว่าพวกเ้าสมรู้ร่วมคิดกับมันเสียด้วยซ้ำ ความผิดครั้งนี้
พวกเ้าหนีไม่พ้นแน่ อย่ามาปฏิเสธเสียให้ยากเลย คนนับสิบเป็พยานได้ ใช่ไหมพวกเรา จีวรเอาหินิญญาแรดเหล็กไปจากข้าใช่หรือไม่"
ริเชียรชี้มือไปยังกลุ่มลูกน้องของเขา พวกมันต่างร้องลั่น พยักหน้ารับ พร้อมกับพูดขึ้นมาเป็เสียงเดียวกัน
"ใช่แล้วท่านริเชียร วันนี้ท่านแพ้พนันแก่จีวรและเสียหินิญญาอสูรแรดเหล็กระดับ E ขั้นสูงไปให้กับมัน
เพราะฉะนั้น มันนั่นแหละเป็คนร้าย ที่จะสังหารหลานสาวท่านเ้าเมือง"
ลูกน้องของริเชียร เป็พยานใส่ความจีวรอย่างเมามันส์ เสียงดังเซ็งแซ่ไปรอบบริเวณ
"จะถูกหรือผิดอย่างไร ท่านเ้าเมืองจะเป็คนตัดสิน เ้านำทั้งสามตามข้าไปเพื่อรับการไต่สวนจากท่านเ้าเมือง
รับรองท่านเ้าเมืองมีความยุติธรรม พวกเ้าไม่ต้องกลัว จะถูกจับผิดตัว พวกเ้าจะได้รับอิสระในเร็ววัน"
องครักษ์ผู้ออกมาสืบสวนเื่หาคนร้ายที่ลอบสังหารหลานสาวท่านเ้าเมือง กล่าวขึ้นอย่างหนักแน่น
ก่อนจะตรงเข้าจับจีวร ชายหนุ่มจำเป็ต้องตามพวกเขาไป เพราะพลังการเพาะบ่มของเขาสู้คนเหล่านี้ไม่ได้
หลังจากที่จีวรและเพื่อน ถูกนำไปขังคุกของท่านเ้าเมือง เสียงหัวเราะอย่างสะใจของเหล่าลูกชายหัวหน้าหมู่บ้าน ดังระงมไปทั่วบริเวณ
ทิ้งแต่คราบน้ำตาให้กับแม่หม้ายวารีมารดาของจีวร ที่ร้องไห้จนสลบไป ก่อนจะถูกนำตัวไปรักษา จากคนในหมู่บ้าน
...................................................................................................................................................................................................