“าามารเหรอ ชื่อไม่น่าเข้าไปใกล้เลย”
“น่าสนใจอยู่หรอกนะ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก”
“เบน ไปกันเถอะ มีงานต้องทำอีกเยอะ”
.
“โอ้ พวกเธอเริ่มสนุกกับงานนี้แล้วสินะ”
“ฉันก็ดีใจด้วยนะ ฮ่าๆ”
ยังไม่ทันที่ฉันจะหันไปตอบโต้อะไร แมวมันก็หายวับไปแล้ว
มันเป็แมวประเภทมาเร็ว ไปเร็ว
“เบน ฉันมีเื่จะถามแกหน่อย”
.
“ครับป้า”
.
“ตอนที่แกออกมาจากพุ่มไม้นะ ฉันเห็น...”
ฉันแน่ใจว่าเห็นมันเดินออกมาจากพุ่มไม้แน่ๆ ทั้งที่ตอนนี้ฉันก็ยังไม่เห็นขามันหรอก
ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดให้จนจบประโยคคำถาม
เราก็ได้ยินเสียงโห่ร้องก้องอย่างดีใจมาจากบ้านหลังที่เราเพิ่งปราบมารหลังคาไปเมื่อกี้นี้
“ป้า ป้าได้ยินเสียงอะไรไหม”
“มันมาจากทางนั้น เราไปดูกันเถอะป้า”
ไม่นานเบนมันก็ลอยลงไปดูต้นทางเสียงเ่าั้ ฉันจึงต้องตามมันไปด้วย
เมื่อเราลอยลงมา ฉันก็เห็นกลุ่มคนจำนวนมาก ยืนรอบล้อมบ้านหลังนี้อยู่
ผู้คนต่างพากันปรบมือ ก้องร้อง เหมือนจะยินดีกับอะไรสักอย่าง
“น่ายินดี น่ายินดี คุณตาเรารอดแล้ว”
“์ ์ เมตตาเรา”
ชายร่างสูงใหญ่ ร้องะโออกมาด้วยความดีใจ ใบหน้าเบิกบานมากเป็ที่สุด ั้แ่ฉันเคยเห็นผู้คนมา
“เพราะท่านกบ ท่านกบช่วยชีวิตท่านตาเราไว้”
“พวกเราคำนับท่านกบเร็วๆ”
พลันจบเสียงชายผู้นั้น ทุกคนก็พากันก้มโค้งคำนับ ให้กับสัตว์ประเภทหนึ่ง ที่เขาเรียกกันว่าท่านกบ
ด้วยความอยากรู้ฉันจึงหันไปมองท่านกบอย่างที่เขาว่ากัน
ทันทีที่ฉันเห็นท่านกบ ฉันก็มั่นใจว่า งานของเราได้เริ่มขึ้นอีกแล้ว
ทำไมน่ะเหรอ ก็ท่านกบที่เขาโค้งคำนับกันอยู่น่ะ คือกบ กบจริงๆ กบตัวเท่าหม้อข้าวได้ล่ะมั้ง
มันมีสีเขียว ที่ไม่ใช่เขียวธรรมดา แต่เป็สีเขียวสะท้อนแสง สว่าง เจิดจ้า เปร่งรัศมีรอบๆตัวมันออกมา
นี่ไม่ใช่สัตว์ธรรมดาที่พบเจอได้ในโลกมนุษย์แน่ๆ
ทันทีที่ท่านกบหันมามองพวกเรา มันก็ะโออกจากที่นั่งอันหรูหราของมันหายวับเข้าไปในพุ่มข้างๆทันที
ฉันมั่นใจมาก ว่ามันเห็นพวกเราแน่ๆ
“ป้า! กบนั่น! มันมารใช่ไหมป้า?”
“มันไปแล้ว! เราจะไม่ตามมันไปเหรอป้า?”
เบนร้องถามฉันด้วยความตื่นเต้น คราวนี่มันดูไม่มีทีท่าจะกลัวมารแล้ว
อาจเป็เพราะมารตัวนี้ขนาดเล็กกว่ามารตัวที่แล้วก็เป็ได้
“ยังหรอก แกไม่เห็นเหรอ มีคนช่วยเราตามหามันแล้ว”
ทันทีที่กบตัวนั้นะโหนีไป ผู้คนจำนวนมาก ก็วิ่งตามมันไปเช่นกัน
ฉันคิดว่าเดี๋ยวเราก็คงหาตัวมันเจอได้อีกแน่ จึงไม่รีบร้อนตามมันไป
“เบน ฉันอยากรู้อะไรสักอย่าง ตามมานี่”
เบื้องหน้าที่ฉันเห็นหลังจากผู้คนได้หายตามกบไปหมดแล้วนั้น คือชายแก่ที่นั่งคุยอยู่กับหญิงสาว
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นฉันจึงลอยเข้าไปใกล้ๆพวกเขา
“ท่านตา ท่านเป็อย่างไรบ้าง?”
.
“ไม่เป็ไรหรอกมิน ก็มึนหัวอย่างคนนอนนานๆนั่นล่ะ ฮ่าๆ”
.
“ท่านตา ท่านหลับไปนานมากๆ ท่านรู้ไหม ท่านหลับไปตั้งหนึ่งเดือนเต็ม”
.
“อย่างนั้นเหรอ ฉันอายุมากแล้วมิน บางครั้งฉันก็อยากนอนนานๆเหมือนกัน”
.
“ท่านลุงเป็ห่วงท่านตามาก ท่านจึงไปตามหาหมอมาช่วยท่านตา”
“แต่ไม่มีหมอคนไหนสามารถบอกได้ ว่าท่านตาเป็อะไรจึงนอนหลับไม่ยอมตื่น”
.
“ฮ่าๆ แล้วเป็อย่างไรต่อไปล่ะ”
.
“มีชาวบ้านเขาบอกว่า อีกหมู่บ้านหนึ่ง มีกบศักดิ์สิทธิสามารถช่วยให้ท่านตาฟื้นได้”
“ท่านลุงจึงไปเชิญท่านกบมา”
“พอท่านกบมาที่นี่ได้แค่สามวัน ท่านตาก็ฟื้นค่ะ”
.
“อย่างนั้นเหรอ”
เท่าที่ฉันจับใจความได้ ฉันคิดว่า ชายชราผู้นี่น่าจะเป็คนที่มีอายุถึงร้อยปี
ที่กำลังโดนมารหลังคาดูดพลังชีวิตอยู่แน่ๆ
พอดีพวกเรามาปราบมันได้ซะก่อน ชายชราผู้นี้จึงฟื้นจากที่หลับใหลมานาน
แล้วไอ้ท่านกบนั่น มันหลอกลวงชาวบ้านเหรอ มันเป็มารประเภทหลอกลวงผู้คนให้กราบไหว้เหรอ
“เบน แกได้ยินแล้วใช่ไหม”
.
“ครับป้า เราช่วยชีวิตเขาจากมารหลังคา ที่เราปราบได้เมื่อกี้นี้ ครับป้า”
.
“ใช่ แล้วเราก็มีงานต้องไปทำอีกแล้ว”
“แต่ก่อนจะไป”
“เบนแกต้องตอบคำถามฉันก่อน”
“ฉันมั่นใจมากว่า ฉันเห็นแกเดินออกมาจากพุ่มไม้ตอนที่แกไปเอาโคลนมา”
“แกทำได้ยังไง?”
.
“อืม…ผมขอนึกก่อนนะป้า”
“อ๋อ มันมีแหล่งโคลนอยู่ตรงนั้นนะป้า หลังพุ่มไม้น่ะ”
“ผมก็คิดว่า ถ้าผมมีขาเดินได้ก็ดีเนอะ ผมจะได้ยืนตั้งท่าโกยโคลนได้ถนัดๆ”
“แล้วอยู่ดีๆ ผมก็รู้สึกว่าผมยืนได้นะป้า”
“แต่ผมรีบเอาโคลนมาให้ป้าน่ะ ผมเลยลืมบอกว่าเรานึกอยากจะยืนได้ เราก็ทำได้ป้า”
อย่างนั้นเหรอ หลายอย่างนะที่มันมักจะเกิดขึ้นแบบบังเอิญโดยที่เราไม่รู้มาก่อน
ก็ที่เราไม่รู้มาก่อนเนี่ย เป็เพราะไอ้แมวคริสมันไม่บอกเราไง ว่าเราทำอะไรได้บ้าง
“เบน แกคิดว่าเราจะทำอะไรได้บ้าง เพียงแค่เราคิดว่า เราอยากจะทำได้”
.
“ผม ไม่เข้าใจที่ป้าพูดเลย ป้าพูดว่าอะไรนะ”
.
“ฉันหมายความว่า ถ้าเราคิดอยากเป็มนุษย์ล่ะ”
ใครจะเชื่อว่าอะไรมันก็เกิดขึ้นได้ เพียงเพราะเราพูดว่าเราอยากจะเป็
ทันทีที่ฉัน พูดว่าอยากเป็มนุษย์ ฉันก็ได้ยินเสียงเบนมันร้องใอย่างสุดขีด
“ป้า! ป้า! ป้ามีขา!!!!!!!!!”
“ป้ามีเงาด้วย!!!!!!!!!”
“ป้าเป็คนแล้วเหรอ?!!!!!!!!!”
วัตถุที่แสงลอดผ่านไปได้ยากจนเกิดเป็เงา ใช่ ฉันเป็มนุษย์แล้ว
“เบน ฉันคิดมาสักพักแล้ว”
“ตอนที่แกบอกว่าแกกลัวงู แกอยากจะหายไปจากตรงนั้น”
“แล้วแกก็บินได้”
“มาตอนนี้ที่แกบอกว่า แกอยากจะยืนโกยโคลน”
“แกก็ทำได้”
“ฉันคิดว่ามันเป็ความสามารถพิเศษที่แมวมันไม่ได้บอกพวกเรา”
“คือเราทำในสิ่งที่ใจเรานึกได้”
“อย่างตอนนี้ที่ใจฉันอยากเป็มนุษย์ไง”
“แกก็ลองดูสิๆ”
.
“ป้าถ้าเราเป็มนุษย์ได้ เราก็ไม่ต้องเก็บแต้มแล้วสิป้า”
“เราไปใช้ชีวิตอย่างมนุษย์กันเลยดีกว่า”
.
“ไม่ได้เบน นี่ไม่ใช่โลกของพวกเรา”
“แกไม่สังเกตเหรอ ั้แ่เราออกจากทุ่งหญ้ามา บ้านเรือนก็แปลกๆ ผู้คนก็แปลกๆ”
“นี่ไม่ใช่โลกในยุคของเรา เบน”
963
![ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775667963_95042681.webp)
