ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ครูฝึกพิเศษ

           หลังจากวันที่ชิงเถาเออออตกลงให้มี่หนิงหยางเป็นคู่ซ้อมให้นางสองวันต่อมามี่หนิงหยางก็ส่งคนมาเชิญชิงเถาไปเยือนที่จวนของเขาด้วยเขาให้เหตุผลว่าที่จวนตนที่สถานที่ฝึกซ้อมเป็นกิจลักษณะจึงเหมาะสมกว่าซึ่งชิงเถาก็เห็นด้วยเพราะที่จวนนางยังมีสิ่งที่ไม่อยากให้ใครรู้ใครเห็นอยู่อีกมากป้องกันได้ก็ควรจะป้องกัน

“คารวะคุณชายมี่”ชิงเถาที่นั่งรถม้าของตนติดตามมาจนถึงจวนตระกูลมี่ เจอกับมี่หนิงหยางที่ออกมายืนต้อนรับอยู่หน้าเรือนนางจึงเอ่ยทักทายพร้อมค่อมกายลงเล็กน้อย

“ตามสบายเถอะเจ้าพึ่งมาถึงไปเรือนรับรองนั่งพักดื่มชาก่อนดีหรือไม่” มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาเตรียมเดินนำทางไป

“ข้าว่าเราไปที่ฝึกซ้อมเลยดีกว่าเจ้าค่ะจะได้ไม่เป็นการเสียเวลาข้าค่อยนั่งพักที่นั่นก็ได้” ชิงเถานางไม่อยากปล่อยเวลาทิ้งไว้เฉยๆจึงเสนอออกมาให้ไปที่ซ้อมเลย นางไม่ต้องการนั่งพักเป็นเรื่องเป็นราวอันใด

“เอาเช่นนั้นก็ได้ตามข้ามา” มี่หนิงหยางพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินนำชิงเถาไปทางด้านหลังของจวนทันที

           เดินตามมี่หนิงหยางไม่นานก็ถึงสนามฝึกซ้อมกลางแจ้งบริเวณรอบด้านมีต้นไม้กับเป้าไม้ตั้งอยู่มากมายเพื่อป้องกันการพลาดพลั้งอาวุธหลุดลอดไปยังพื้นที่ใกล้เคียง

“เจ้านั่งพักก่อนเถอะอ่ะนี่น้ำชาและของว่างมาพอดี ไม่รู้จะสู้ร้านของเจ้าได้หรือไม่” บ่าวหนุ่มผู้หนึ่งยกน้ำชาและขนมเข้ามารับแขกตามคำสั่งของผู้เป็นนายก่อนจะถอนตัวละจากไป

“ได้ฟังจากเจ้าว่าฝึกอาวุธอยู่หลายอย่างวันนี้อยากฝึกซ้อมอันไรหรือ”มี่หนิงหยางที่ปล่อยให้ชิงเถานั่งพักดื่มชาไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยสอบถามออกมาเพื่อที่เขาจะได้ให้คนไปเตรียมอาวุธไว้ให้พร้อม

“วันนี้ข้านำกระบี่ดาบ แล้วก็แส้มาแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าท่านถนัดใช้อันใด”ชิงเถาเตรียมอาวุธที่ต้องใช้ประชิดตัวมาเพราะอย่างพวกธนูหรือมีดสั้นฝึกซ้อมคนเดียวได้ไม่อยากมีผู้ช่วยฝึกซ้อมพร้อมครูฝึกพิเศษไปในตัวแบบนี้ก็ดีไม่น้อยเพราะเขาดูแล้วคงแข็งแรงดีไม่เจ็บง่ายๆ

“เช่นนั้นกระบี่ก่อนเป็นไง”มี่หนิงหยางถามความคิดเห็นซึ่งชิงเถานางยังไงก็ได้จึงพยักหน้าตกลงไป

           ผ่านไปอีกครู่ใหญ่ หนึ่งเด็กสาวและหนึ่งชายหนุ่มยืนจ้องมองเว้นระยะห่างอยู่กลางลานเมื่อโค้งคำนับแล้วแล้วจึงเข้าสู้การปะทะฝีมือกันจริงๆ

“เชิญเจ้าก่อน”มี่หนิงหยางเอ่ยต่อให้อีกฝ่ายเพื่อดูการออกกระบวนท่าชิงเถาเขาจะได้ชี้แนะนางได้ถูก

“ได้เตรียมรับมือ” ชิงเถาบอกออกมาแล้วเริ่มวาดกระบี่เข้าโจมตีอีกฝ่ายทันทีนางใส่เข้าเต็มแรงไม่มีออมแรงออมมือใดๆ ทั้งสิ้น

‘วิ้งงง เพล้งงง’ ชิงเถาเข้าจู่โจมส่วนมี่หนิงหยางก็วาดกระบี่ออกท่าตั้งรับอย่างทันท่วงทีแล้วการปะฝีมือของทั้งสองก็ดำเนินไปเรื่อยๆ ด้วยการออมมือให้ของมี่หนิงหยางเขาออกแรงเพียงครึ่งเท่านั้นสำหรับฝึกซ้อมให้นาง แต่ด้วยแรงเพียงครึ่งของเขาก็ถือว่ามากแล้วสำหรับใข้ต่อกรกับเด็กสาวอายุเพียงชิงเถาเท่านี้ก็ถือได้ว่านางมีแรงมากพอสมควร

“อย่าเปิดช่องว่างให้ศัตรูเห็น”

“ดีถึงจะรุกไล่แต่ก็ต้องป้องกันให้ดีด้วย”

“เร็วกว่านี้กว่ากระบี่จะถึงตัวศัตรู เจ้าได้ตายก่อนพอดี”

“ออกท่าให้สุดไม่เช่นนั้นเวลาจริงเจ้าจะทำจนติดเป็นนิสัย” เมื่อเข้าบทคู่ฝึกซ้อมพ่วงด้วยอาจารย์จำเป็นมี่หนิงหยางก็บอกสอนชิงเถาอย่างต่อเนื่องทุกก้าวที่นางเคลื่อนไหวด้วยฝีมือของชิงเถาที่เรียนพื้นฐานกับปฏิบัติมาไม่มากเขาจึงต้องชี้แนะนางไปพร้อมกับปะทะฝีมือไปด้วย

           การฝึกซ้อมช่วงเช้าผ่านไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยสำหรับชิงเถานางไม่เคยฝึกแล้วเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนเลย แบบนี้ก็ถือว่าดีแล้วสำหรับนางเพราะหยดเหงื่อคือสิ่งที่แสดงให้เห็นว่านางได้เริ่มออกเดินตามเส้นทางที่คาดหวังแล้วและหลังจากพักรับอาหารเที่ยงพร้อมด้วยมี่หนิงหยางที่ศาลพักใกล้ๆ กับที่ฝึกซ้อมแล้วช่วงบ่ายชิงเถาก็ฝึกต่อด้วยกำลังที่มากขึ้นเมื่อเติมพลังเต็มท้องนางเริ่มจับทางและฝึกสายตาให้มองตามอีกฝ่ายได้ดีขึ้นแล้วเมื่อสายตาเห็นเร็วขึ้นการออกท่าตั้งรับก็เป็นไปได้เร็วขึ้นและมันยังทำนางให้ฝึกได้ทนขึ้นด้วยจากเมื่อช่วงเช้าถือได้ว่าการฝึกซ้อมกับมี่หนิงหยางวันเดียวดีกว่านางฝึกซ้อมเองเป็นเดือนด้วยซ้ำถือว่านางคิดถูกแล้วที่เออออตามเขามาตั้งแต่แรก

           วันต่อๆมา มี่หนิงหยางก็ยังว่างนักจึงได้นัดชิงเถามาฝึกซ้อมเช่นเดิมซึ่งนางก็ไม่ได้อิดออดแต่อย่างใด เพราะถือได้ว่าเป็นช่วงที่ไฟการอยากฝึกซ้อมของนางกำลังลุกไหม้โหมกระหน่ำยิ่งได้คู่ซ้อมทั้งเป็นอาจารย์กลายๆอย่างมี่หนิงหยางยิ่งทำให้ชิงเถายิ่งต้องเร่งตักตวงความรู้เข้าไปใหญ่

“ช่วงนี้ฝึกซ้อมหนักไปหรือไม่ลูกดูแล้วเจ้าเป็นโทรมๆ ไป” นางลี่จูเอ่ยอย่างเป็นห่วงในเย็นวันหนึ่ง เพราะช่วงนี้ชิงเถาออกกำลังซ้อมการต่อสู้ทุกวันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่นางจะน้ำหนักลดลงไปบ้าง

“หรือเจ้าค่ะแต่ไม่ต้องห่วงไปหรอกท่านแม่ ข้ายังกินเยอะเหมือนเดิม” ชิงเถายกมือคลำๆไปบนใบหน้าเมื่อมารดาทัก

“ท่านแม่ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะเรื่องบำรุงร่างกายลูกดูแลน้องเอง”ลี่ถิงเสนอตัวดูแลเรื่องน้องสาวเองด้วยไม่อยากให้มารดาเป็นห่วงการฝึกซ้อมใช้กำลังเยี่ยงชิงเถานั้นลี่ถิงหาสมุนไพรมาต้มเพื่อบำรุงนางได้ไม่ยาก

“เช่นนั้นแม่ก็ฝากเจ้าด้วย”นางลี่จูวางใจเมื่อมีคนอาสาช่วงดูแล

           ทุกวันยังดำเนินไปด้วยเหมือนเช่นที่ผ่านมาชิงเถายังคงขยันไปให้มี่หนิงหยางเป็นคู่ฝึกซ้อมให้เรื่อยๆด้วยเห็นว่าพัฒนาการของตัวเองดีขึ้นมากเมื่อได้มี่หนิงหยางมาช่วย ชิงเถาเลยต้องตักตวงจากมี่หนิงหยางมากหน่อยช่วงนี้เมื่อนางมีโอกาส