ตอนที่ 21
ผู้ฝึกตนก่อกำเนิดขั้นที่ 5
หลังจากที่ทำข้อตกลงกันเรียบร้อยหลิงเฉินและผู้คุ้มกันหน้าตานิ่งเฉยผู้นั้นของนายน้อยเฉินก็ลงไปที่เวทีลานประลอง
พวกเขาทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางเสียงโห่ร้องของเหล่าผู้ชม เพียงเพราะการขึ้นประลองในค่ำคืนนั้นของหลิงเฉินตอนนี้เขากลายเป็ที่รู้จักแก่ทุกผู้ในที่แห่งนี้ไปแล้ว
“ เ้าหนูพวกเราเชียร์เ้าอยู่นะ!!! ”
“ นี่เ้าคิดว่าใครจะชนะ ”
“ ไม่รู้สิข้าคิดว่าเ้าหนูนั้นก็เก่งกาจใช่เล่นเลยนะ ”
“ ไม่หรอกเห็นว่าอีกฝ่ายเป็ผู้ฝึกตนที่เป็ถึงผู้คุ้มกันของนายน้อยเฉินเลยนะ ”
“ ขนาดนั้นเลยงั้นรึ!!! ”
ในสายตาของผู้คนพวกเขาทั้งสองอายุห่างกันกว่าสิบปีเมื่อมองในแง่ประสบการณ์หลิงเฉินเป็ต่ออยู่มาก แต่นั้นมันก็แค่ในมุมมองของคนอื่นเท่านั้นมิมีผู้ใดรู้เลยว่าเด็กหนุ่มผู้นี้มีอายุยาวนานกว่าพวกเขาทุกคนเสียอีก
ผู้คุ้มกันใบหน้าเรียบเฉยมองหลิงเฉินที่ยืนอยู่ห่างออกไปประมาณยี่สิบก้าวแล้วถามออกมา “ ว่าเยี่ยงไรเ้าจะให้ข้าต่อให้เ้าหรือไม่ ถึงอย่างไรเสียข้าก็เป็ต่อเ้าอยู่ด้วยเื่ของพลังิญญาและอายุ ”
เมื่อได้ฟังเช่นนี้หลิงเฉินก็อยากจะหลุดขำในใจ ชายผู้นี้คิดว่าเขายังอยู่ในระดับก่อกำเนิดขั้น 3 อยู่อีกงั้นรึ น่าขำยิ่งนัก
“ ไม่ต้อง ไม่ต้อง ท่านอา เชิญท่านเข้ามาเถอะ ” หลิงเฉินด้วยท่าทางเรียบเฉย ท่าจะมีสักคนที่ต่อให้คนนั้นควรจะเป็เขาด้วยซ้ำ
“ งั้นข้าไม่เกรงใจละนะ!!! ” ผู้คุ้มกันผู้นั้นกล่าวเสียงแข็งก่อนจะออกแรงกระโจนเข้าใส่ร่างของหลิงเฉิน หมัดที่แฝงไปด้วยพลังิญญาระดับก่อกำเนิดขั้น 5 มุ่งตรงเข้าหาหลิงเฉินหมายจะจบการต่อสู้ในครั้งเดียว
หมัดธรรมดาที่มิมีทักษะอันใดแฝงอยู่เลยมีเพียงแค่พลังิญญาเท่านั้นที่อัดแน่นอยู่ทำให้หมัดนี้ดูรุนแรงกว่าหมัดธรรมดา แม้ว่าศักยภาพด้านร่างกายจะสู้กับชายผู้นี้มิได้แต่ด้วยพลังิญญาของเขาที่เหนือกว่าหลิงเฉินมั่นใจว่าเขาจะสามารถรับหมัดนี้ด้วยมือเปล่าได้
หลิงเฉินยกมือเล็กๆของตนเองขึ้นมาแล้วรับหมัดของอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา ตึง!!!
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นทำให้สายตาของทุกคนเบิกกว้าง เด็กหนุ่มผู้นี้สามารถรับหมัดของผู้ฝึกตนก่อกำเนิดขั้น 5 ได้โดยใช้เพียงฝ่ามือเดียวแถมร่างกายยังไม่ขยับเลยสักนิด
มุมปากข้างขวาของหลิงเฉินยกยิ้มก่อนจะกล่าวเยาะเย้ย “ แรงที่สุดแล้วหรือขอรับท่านอา ”
นายน้อยเฉินที่นั่งชมการประลองอยู่้าถึงกับดวงตาเบิกกว้าง เขาไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะสามารถรับหมัดของผู้คุ้มกันของเขาได้
แต่เมื่อรวบรวมสติแล้วเพ่งสายตามองที่ร่างของหลิงเฉินดีๆ
“ นี่มันพลังิญญาก่อกำเนิดระดับ 8 !!!! ” นายน้อยเฉินเปล่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ ตอนนี้เขานั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว แต่ที่น่าประหลาดใจที่สุดสำหรับเฉินหลงซุนก็คือเหตุใดเด็กหนุ่มผู้นี้จึงสามารถพัฒนาพลังิญญาของตนเองจากก่อกำเนิดขั้น 3 ขึ้นไปที่ระดับก่อกำเนิดขั้น 8 ได้โดยใช้เวลาเพียง 1 เดือน
โดยคนปกตินั้นการจะพัฒนาระดับก่อกำเนิดขั้น ที่ 3 ไปขั้นที่ 4 ก็กินเวลาร่วม 1 เดือนไปแล้ว และหลังจากนั้นก็ใช้เวลามากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว
ตอนนี้รอบเวทีลานประลองมีเสียงโห่ร้องของผู้ชมดังลั่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น หลิงเฉินสร้างความประหลาดใจให้กับผู้คุ้มกันหน้านิ่งผู้นี้ยิ่งนัก บัดนี้หน้าที่นิ่งเฉยของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เป็ไปมิได้ที่ผู้ที่มีระดับพลังิญญาเพียงแค่ก่อกำเนิดขั้น 3 จะรับหมัดของเขาได้โดยไม่าเ็อันใดเลย
ชั่วลมหายใจเขาก็ดึงสติของตนเองกลับมาได้แล้วะโถอยหลังออกไปหลายก้าวเพื่อตั้งหลัก
หลิงเฉินไม่ปล่อยให้พลาดโอกาสนี้ไปอย่างแน่นอน นิ้วมือของเขายกขึ้นมาวาดอักขระบนอากาศอักขระสีเขียวเปล่งประกายก่อนที่จะพุ่งเข้าไปใส่ร่างของผู้คุ้มกันหน้านิ่งที่ะโถอยหลังห่างออกไป
เมื่อโดนอักขระนั้นเข้าสู่ร่างกาย ผู้คุ้มกันหน้านิ่งผู้นั้นก็ตระหนกอีกครั้งร่างกายของเขามิสามารถขยับได้เลยสักนิดแม้จะพยายามออกแรงแล้วก็ตาม
หลิงเฉินเหินร่างกายของตนเข้าประชิดร่างของผู้คุ้มกันผู้นั้นอย่างรวดเร็ว “ ท่านอาข้าขอปิดฉากเลยแล้วกันขอรับเพราะข้าอยากจะรับเงินแล้วกลับบ้านแล้ว ”
“ ทักษะฝ่ามือเปลวเพลิง ” หลิงเฉินซัดฝ่ามือของตนเองเข้าสู่หน้าอกของผู้คุ้มกันหน้านิ่งคนนั้นอย่างเต็มแรง ผัวะ!!!
“ อ๊าก!!! ” เขาร้องพลางกระอักเืร่างของผู้คุ้มกันผู้นั้นกระเด็นตกลงไปจากเวที การต่อสู้ครั้งนี้เป็อันจบลงหลังจากนั้นหลิงเฉินก็ขึ้นไปรับเงิน 2000 ตำลึงจากนายน้อยเฉินทันที
กล่องขนาดใหญ่ที่ด้านในมีเงินจำนวน 2000 ตำลึงบรรจุเอาไว้อยู่ได้ถูกพับปิดลงแล้วยกขึ้นโดยหลิงเฉิน
“ ขอบคุณนายน้อยเฉินจริงๆที่มอบเงินพวกนี้ให้แก่ข้าน้อย ” หลิงเฉินกล่าวออกมาพลางกับยิ้มเยาะ ภายในใจของเขากำลังบอกว่า เป็เช่นไรเล่าเ้าเด็กน้อยคิดจะใช้ผู้ที่เป็ถึงจักรพรรดิอักขระเช่นเขามาเป็คู่ซ้อมให้ลูกน้องงั้นรึ!!!
เฉินหลงซุนรุ้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังเยาะเย้ยตนเองแต่เขาก็ไม่ได้โกรธอันใด เพราะว่าเป็เขาเองที่มองคนผิดพลาดไป
“ นี่เ้าเด็กหนุ่มเ้าชื่ออันใด ” เฉินหลงซุนกล่าวถาม
“ หลิงเฉินขอรับหวังว่าพวกเราคงจะมีโอกาสได้พบกันอีกนะขอรับ ” หลิงเฉินกล่าวทิ้งท้ายก่อนที่เขาจะเดินไปรับเงินพนันที่เถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมต่อแล้วเดินทางกลับ
จบบท
497
