“ข้ายอมทำงานให้ท่านสองคืนแลกกับข้อมูลของกุหลาบแห่งความมืดพันปี แต่ข้าจะไม่ยอมใส่ชุดนั้นคอยบริการแขกให้ท่านหรอกนะ”
“แล้วเ้าจะทำอะไร หรือจะเลือกบริการส่วนตัวให้กับข้า” เกเบรียลยิ้มกว้างและเขยิบเข้ามาใกล้เธอขึ้นอีก
“ข้าจะเล่นฮาร์พ”
“เอ๋ เ้าเล่นฮาร์พเป็ด้วยเหรอ” เกเบรียลถาม
“อืม” ซีบิลพยักหน้า
“ดีเลย กาสิโนข้าไม่มีคนเล่นฮาร์พมาหลายปีแล้ว แต่ว่าเปลี่ยนชุดก่อนเล่นซะหน่อยดีกว่า จริงๆแล้วชุดที่เ้าใส่มันก็สวยดี แต่เรียบร้อยเกินไป ถ้าเปลี่ยนเป็ชุดโชว์หลังน่าจะเซ็กซี่กว่านี้ ตามข้ามาสิ”
ซีบิลเดินตามเขาไปที่ห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ ก็ต้องตะลึงกับชุดที่สวยงามและอลังการนับพันชุดในห้องนั้น ทั้งชุด รองเท้า เครื่องประดับ เธอไม่เคยเห็นห้องแต่งตัวที่ใหญ่โต งดงาม และเสื้อผ้าเยอะขนาดนี้ ปกติแล้วเธอใส่แต่ชุดเรียบๆสีขาว ใส่แต่แบบเดียวมาโดยตลอด เธอไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมคนเราจะต้องมีเสื้อผ้ามากมายขนาดนี้
“มานี่สิ มาลองชุดนี้ ชุดนี้ด้วย ข้าจะให้เ้าใส่ชุดแบบไหนดีนะ เ้างามขนาดนี้ใส่อะไรก็เหมาะ อืมม เ้าเหมาะกับสีขาวและเครื่องประดับทองจริงๆ มันดู elegant ดี เหมาะกับบุคลิกของเ้า ดีล่ะ เดรสสีขาวโชว์หลัง เครื่องประดับสีทอง แอมเบอร์มาช่วยข้าเลือกหน่อยสิ” เกเบรียลปรบมือเรียก จากนั้นก็มีสาวงามหุ่นเย้ายวนนางหนึ่งเดินนวยนาดมา
สาวงามที่ชื่อแอมเบอร์สูงพอๆกับเกเบรียล ผมสีบลอนด์หยักเป็ลอนยาวถึงกลางหลัง ดวงตาสีฟ้า มีไฝใต้ริมฝีปากล่างขวา หุ่นเซ็กซี่แบบนาฬิกาทราย ใส่เดรสสีดำผ่าตรง่หน้าอกลึกอวดทรวดทรง และผ่ากระโปรงมาถึงต้นขา เธอเดินรอบๆตัวซีบิลและมองเธอขึ้นๆลงๆ
“เ้านี่สวยน่ารักยังกะตุ๊กตา อ้อ ขอโทษที ข้าลืมแนะนำตัวไป ข้าชื่อแอมเบอร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ มาสิข้าจะแต่งตัวให้เ้าเอง” แอมเบอร์พูดยิ้มๆด้วยเสียงทุ้มต่ำ เซ็กซี่แบบผู้ใหญ่
จากนั้นซีบิลก็วุ่นวายกับการลองชุดที่เกเบรียลและแอมเบอร์จัดหามาให้จนเหนื่อย วันนี้เป็วันที่เหนื่อยมากสำหรับเธอ ั้แ่เดินทางหาทางเข้าดินแดนแห่งภูต วิ่งหนีคนที่ตามจับคูเปอร์ แล้วยังมาลองชุดหลายสิบชุดต่อเนื่องแบบนี้ จนเธอเริ่มมีสีหน้าบึ้งตึงขึ้น
“ไม่เอาน่าคนสวย อย่าหน้าบึ้งแบบนี้สิ ไม่มีผู้หญิงที่ไหนหรอกนะที่จะไม่ชอบลองชุดสวยๆแบบนี้” เกเบรียลพูด
ข้านี่แหละ ซีบิลคิดอย่างเบื่อๆ
“เกเบรียล ข้าว่านะ สำหรับการเดบิวต์ของนาง ชุดนี้แหละเหมาะที่สุด ไม่มากไป ไม่น้อยไป”
“ไหนดูสิ อืมม เพอร์เฟกต์”
เกเบรียลและแอมเบอร์ยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นซีบิลในชุดเดรสยาวสีขาวโชว์หลังขาวผ่องบอบบางของเธอ และมีเครื่องประดับสีทองที่เอว ต้นแขน คอ และเครื่องประดับผม
“เทพธิดาชัดๆ แขกวีไอพีวันนี้ต้องพอใจในตัวเ้ามากๆแน่นอน แค่นั่งเฉยๆก็สวยเด่น ดึงดูดสายตามากพออยู่แล้ว ถ้าเล่นฮาร์พเพราะอีกคงจะยิ่งเพอร์เฟกต์ ไหน เ้าลองเล่นฮาร์พให้ข้าฟังหน่อยสิ”
….
นานแค่ไหนแล้วนะที่ข้าไม่ได้เล่นฮาร์พ ซีบิลคิด
เธอมีพร์ในหลายๆอย่าง และฮาร์พก็เป็หนึ่งในนั้น ตอนยังเล็กเธอจำได้ว่าเธอเคยมองหญิงสาวเล่นฮาร์พอย่างทึ่งๆ ฮาร์พเป็เครื่องดนตรีที่สวยงามและสง่างามที่สุดสำหรับเธอ เธอขอทัลลิสไปเรียนการเล่นฮาร์พ ซึ่งทัลลิสก็ยินดีให้เธอไปเรียน เขาบอกว่าการเล่นดนตรีเป็สิ่งที่จำเป็ในการฝึกฝนจิตใจให้สงบนิ่ง และช่วยให้จิตมีพลัง จะช่วยส่งเสริมศาสตร์แห่งโชคชะตาของเธอได้เป็อย่างดี แต่หลังจากฝึกได้ไม่นาน เธอก็เล่นเก่งอย่างรวดเร็วจนเก่งเกินอาจารย์ จนเธอเริ่มเบื่อไปเอง ไม่สิ ตามจริงที่เธอเริ่มเบื่อก็เพราะได้ยินคำวิจารณ์แปลกๆจากเพื่อนที่หัดเล่นฮาร์พด้วยกันนั่นเอง
เก่งมากนะ แต่ข้าว่าดูไม่มีจิติญญายังไงบอกไม่ถูก
เ้าก็คิดเหมือนกันเหรอ ข้าว่าดนตรีของนางไม่มีชีวิตชีวาเลย
คงจะเหมือนกับตัวนางนั่นแหละ สวยแต่ไร้ชีวิตชีวา
พวกเธอวิจารณ์เธอลับหลังกันแบบนี้ ซีบิลไม่เข้าใจว่าจะต้องทำอย่างไรให้เล่นดนตรีได้มีจิติญญาและมีชีวิตชีวาอย่างพวกเธอพูด จนเลิกสนใจที่จะเล่นต่อไปในที่สุด
ตริ๊ง ตริ๊ง ตริ๊ง
ซีบิลหยุดความคิดฟุ้งซ่านลงและตั้งใจเล่นฮาร์พจนสุดความสามารถ
“ว้าววว เพราะมากๆ” เกเบรียลพูด ทั้งเขาและแอมเบอร์ต่างปรบมือให้เธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
ซีบิลคำนับให้พวกเขาเล็กน้อย รู้สึกโล่งใจที่พวกเขาชอบดนตรีของเธอ
“ต้องจัดเวทีให้อลังการไปเลย พวกเ้า มาช่วยทางนี้หน่อย” จากนั้นเกเบรียลก็วุ่นกับการสั่งคนมาจัดเวทีใหม่
ซีบิลมองดูความวุ่นวายนั้นและเริ่มสังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างมนุษย์และภูต จากการมองอย่างตั้งใจ เธอพบว่าเกเบรียลนั้นดูแตกต่างจากคนอื่น เขามีผิวเปล่งประกายออร่ากว่าคนอื่นและมีกลิ่นกายที่หอมกรุ่น ไม่ได้หอมจากการใช้น้ำหอม แต่เป็กลิ่นหอมออกมาจากผิวของเขาเอง ไม่เหมือนเธอ แอมเบอร์ และพวกลูกน้องของเขาที่กำลังช่วยจัดเวทีและพวกที่ตามล่าคูเปอร์
พอนึกถึงตรงนี้เธอก็อดนึกถึงชายหนุ่มผิวสีแทน ผมสีขาว ใบหน้าหล่อเหลาคนนั้นไม่ได้ เธอจำได้ว่าตัวเขาก็มีกลิ่นหอมกรุ่นเช่นเดียวกับเกเบรียล แต่เป็กลิ่นหอมคนละแบบ ของเกเบรียลจะเป็กลิ่นหอมอ่อนหวาน เย้ายวน แต่ของคูเปอร์เป็กลิ่นคล้ายกลิ่นดอกไม้ แต่จะเป็กลิ่นดอกไม้ที่ไม่หวาน เป็กลิ่นลึกลับ เซ็กซี่แบบผู้ชายมากกว่า เธอยังจำความรู้สึกที่ได้ใกล้ชิดกับร่างกายของเขาในตอนที่ตกมาทับตัวเขาได้ดี นั่นนับเป็ครั้งแรกที่เธอได้ััร่างกายผู้ชาย ตัวเขาเนื้อแน่น แข็งแกร่ง เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ไม่นุ่มนิ่มเหมือนร่างกายผู้หญิง ในตอนนั้นเธอรู้สึกอบอุ่นและร้อนวาบทั้งตัว แถมด้วยกลิ่นกายของเขาทำให้เธอคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ในตอนนั้นหัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก แถมยังรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าอีกด้วย ซึ่งเธอไม่เคยรู้สึกเช่นนั้นมาก่อนเลยในชีวิต
พวกภูตนี่ช่างแตกต่างกับมนุษย์จริงๆ ข้าต้องระวังให้มากกว่านี้
ระหว่างรอเวลาออกทำการแสดงตอนห้าทุ่ม ซีบิลก็ได้เซ็นต์สัญญากับเกเบรียลเื่ยอมทำงานให้เขาสองคืนแลกกับข้อมูลที่อยู่ของกุหลาบแห่งความมืดพันปี จากนั้นแอมเบอร์ก็พาซีบิลมาอาบน้ำ แต่งตัว และลองแต่งหน้าทำผมแบบต่างๆ ระหว่างนั้นก็พูดคุยกันไปเรื่อยๆ ซีบิลได้รู้ว่าแอมเบอร์มีตำแหน่งเป็ผู้ควบคุมดูแลของกาสิโนแห่งนี้ มีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยทั้งหมดและเป็มือขวาของเกเบรียล
“ข้าได้ยินว่าคูเปอร์นำเ้ามาขายให้เกเบรียล เ้าเป็ผู้หญิงของคูเปอร์เหรอ” แอมเบอร์ถาม
“ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่ผู้หญิงของเขา” ซีบิลพูด
“แต่ทำไมเขามีสิทธิ์ขายเ้าให้เกเบรียลล่ะ เขาต้องได้ััร่างกายของเ้าแล้วน่ะสิ”
“อันที่จริงต้องบอกว่า ข้าเป็คนััร่างกายของเขาต่างหาก” ซีบิลพูดเรียบๆ
“หา ยังไง เล่าให้ข้าฟังหน่อย เ้านี่ร้ายไม่เบานะ เห็นนิ่งๆแบบนี้” แอมเบอร์ตาลุกวาว สีหน้าตื่นเต้น
จากนั้นซีบิลก็เล่าเหตุการณ์ที่ได้เจอคูเปอร์ให้เธอฟัง
“ว้า ไม่เห็นสนุกเลย ข้าล่ะนึกว่าคูเปอร์เสียพรหมจรรย์เรียบร้อยแล้วซะอีก” แอมเบอร์ทำหน้าเซ็งๆ
เอ๊ะ เขายังรักษาพรหมจรรย์อยู่หรอกหรือ ซีบิลคิด
เธอออกจะประหลาดใจเล็กน้อยเพราะเขามีบุคลิกที่ดูจะรักสนุก แต่เมื่อลองคิดถึงตอนที่พบกันครั้งแรกที่เขาพยายามผลักไสเธอออกจากร่างกายของเขาและหน้าแดงก่ำก็พอจะเชื่อได้ว่าน่าจะไม่คุ้นเคยกับการถูกตัวเพศตรงข้าม
“ท่านและพนักงานที่กาสิโนที่นี่ทั้งหมดเป็มนุษย์ มีแค่เกเบรียลและคูเปอร์ที่เป็ภูตใช่หรือไม่” ซีบิลถาม
“ถูกต้อง เก่งนี่ ตอนข้ามาแรกๆข้ายังแยกไม่ออกเลย เ้าดูออกได้อย่างไร” แอมเบอร์ถาม
“ข้าสังเกตจากผิวที่เปล่งประกายกว่า ใบหน้าที่สวยงามกว่า และกลิ่นหอมจากร่างกายของภูต”
“ฮ่าฮ่าฮ่า เ้าคงจะติดใจกลิ่นหอมๆของคูเปอร์แล้วล่ะสิ เ้ารู้หรือเปล่าว่ากลิ่นของคูเปอร์น่ะติดตัวของเ้าอยู่ด้วย” แอมเบอร์พูดปนหัวเราะ
“เอ๊ะ” ซีบิลงง เธอไม่รู้ตัวสักนิดว่ากลิ่นกายของเขาติดตัวเธออยู่
“ภูตน่ะมีกลิ่นหอมติดตัวแต่กำเนิด และกลิ่นหอมนั้นจะติดตัวมนุษย์ที่ได้ัักับภูตนั้น อย่างเ้าแค่แตะตัวแป๊บเดียวกลิ่นก็จะจางหน่อย สักพักก็จะหาย แต่ถ้าถึงขั้นมีความสัมพันธ์ทางกายต่อกัน กลิ่นก็จะเข้มข้นกว่าและติดตัวเป็เวลาสามวันสามคืนเลยทีเดียว” แอมเบอร์อธิบาย
“ถ้าเ้าชอบกลิ่นของเขาขนาดนั้นล่ะก็ ก็ลองมีความสัมพันธ์กับเขาดูสักคืนสิ กลิ่นจะได้ติดตัวเ้าไป แต่คงยากหน่อยนะ คูเปอร์น่ะนิสัยเหมือนเด็ก ไม่ค่อยสนใจเื่พวกนี้หรอก”
“...” ซีบิลหน้าแดงก่ำ
392
