“แกไปไหนมา ฉันโทรหาแกทำไมไม่รับโทรศัพท์” มีเสียงทักขึ้นทันทีที่สิทธาเปิดประตูเข้าไปในห้อง
“ฉันไปทะเลมาน่ะ ปิดเสียงโทรศัพท์ไว้เลยไม่ได้รับสาย” สิทธาตอบวีระเพื่อนร่วมห้องของเขา
“แกน่ะนะไปเที่ยวทะเล…ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า” วีระถามเพื่อนอย่างสงสัย
“นี่แกมีอารมณ์ไปเที่ยวั้แ่แมื่อไร” วีระถามต่อ
“ก็ไม่เชิงเที่ยวหรอก พอดีฉันได้ลูกค้าใหม่มาน่ะ ก็ขับรถพาเขาไปตามที่ๆเขา้าก็แค่นั้น” สิทธาตอบเพื่อน
“ลูกค้าเหรอ…ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ” วีระถามต่อ
“ผู้หญิง” สิทธาตอบสั้นๆ
“ลูกค้าที่ว่านี่เป็เ้าของเงินสองแสนที่แกได้มารึเปล่า” วีระถามต่อ
“ใช่” สิทธาตอบ
“อืม..กระเป๋าหนักรึไงลูกค้าคนนี้” วีระถามมองหน้าเพื่อน
“ไม่เชิงหรอก ก็คนทำมาหากินปกตินี่แหละ พอดีโดนทิ้งเลยจ้างฉันให้เป็แฟนหลอกๆไปประชดแฟนเก่าประมาณนั้น” สิทธาพูดพร้อมกับรินน้ำใส่แก้วยกขึ้นดื่ม
“มีคนแบบนี้ด้วยเหรอวะ” วีระตั้งข้อสงสัย
“ก็คงมีแหละ ถ้าไม่มีฉันคงไม่ได้มาสองแสน” สิทธากล่าวเรียบๆ
“อืมมม..แกก็ระวังตัวไว้ด้วยล่ะกัน” วีระเตือนอย่างเป็ห่วง
“ว่าแต่แกเอาเงินไปให้เด็กนั่นแล้วหรือยัง” สิทธาตั้งคำถาม
“เรียบร้อย.. ยัยนั่นฝากบอกนายว่า เดือนหน้าจะเข้าผ่าตัดแล้ว” วีระตอบ
“เมื่อไหร่” สิทธาหันหน้าไปถามเพื่อน
“รอหมอนัดอีกทีน่ะ” วีระตอบ
“ถ้าได้วันแล้วแหบอกฉันด้วยล่ะกัน” สิทธาพูด
“ยัยนั่นอยากเจอแกนะ เธอบอกว่าถ้าการผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีแกก็ไม่ต้องส่งเงินให้เธออีกแล้ว เธอบอกว่าที่ผ่านมาแกให้เธอมาก็มากพอแล้ว” วีระพูดสายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสิทธา
“ได้วัดนัดผ่าตัดแกอย่าลืมบอกฉันด้วยล่ะกัน” สิทธาพูดอย่างตัดบท
“ฉันไปอาบน้ำดีกว่าวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” สิทธาพูดพร้อมกับเดินไปที่ห้องของตัวเอง
“ออ…วันนี้แม่แกมาที่นี่” วีระะโไล่หลัง
สิทธาหยุดชะงักหันหน้ากลับมาหาเพื่อนอีกครั้ง
“แม่ฉันมางั้นเหรอ มาทำไม” สิทธาถามวีระอย่างจริงจัง
“เขาบอกว่าติดต่อแหไม่ได้เลย ไลน์ไม่อ่าน โทรไม่รับ และไม่กลับบ้านมาจะสองเดือนแล้ว” วีระพูดพร้อมมองหน้าเพื่อน
“ปกติแกกลับบ้านเดือนล่ะครั้งไม่ใช่เหรอ” วีระถามต่อ
“่นี้ฉันไม่ว่างน่ะ แล้วแม่ฉันพูดอะไรอีกมั้ย” สิทธาถาม
“ไม่หรอก…เขาเข้ามาเผื่อจะเจอแกน่ะแล้วซื้อของฝากมาให้แกด้วยเยอะแยะเลย” วีระพูดพร้อมกับชี้ให้สิทธาดูกองของฝากโดยส่วนใหญ่เป็ของกินของใช้ซะเป็ส่วนมาก
“อืม..” สิทธาพูดเบาๆมองดูของที่กองอยู่บนโซฟา และรู้สึกผิดที่ตัวเองไม่กลับไปหาแม่เดือนล่ะครั้งตามที่ได้สัญญาไว้
“แล้วแกจะไม่แวะไปหาเขาหน่อยเหรอ” วีระถาม
“ไปสิ..ว่างๆฉันจะเข้าไป ..ถ้าแม่มาอีกก็บอกเขาไปตามนี้นะ” สิทธาพูด
“แกไม่โทรหาเขาเองล่ะ” วีระพูดก่อนจะหันกลับไปสนใจหน้าจอโทรศัพท์ของตนเองต
ามเดิม
สิทธาไม่ตอบอะไรได้แต่เดินเข้าห้องไปและไม่ออกมาอีก……
5K
