เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลินรั่วซียังคงค้างอยู่ที่เดิมตั้งแต่จุดเริ่มต้นของการสังหารหมู่เมื่อเธอเห็นหยางเฉินระเบิดหัวคนจำนวนมากจนมือกลายเป็นสีแดงในที่สุดจิตใต้สำนึกก็สั่งให้เธอถอยหลังไปสองก้าว

        หยางเฉินเงยหน้าขึ้น สังเกตเห็นแววตาที่ตื่นตระหนกและเศร้าใจของหลินรั่วซี

        "กลัวผมเหรอ?" หยางเฉินถามเสียงต่ำ

        หลินรั่วซีกำสองมือแน่นร่างกายสั่นเทิ้มเล็กน้อยเป็นเวลานานก่อนจะส่ายหัวกล่าวว่า

        "ยัง... โอเคอยู่"

        หยางเฉินยิ้มบางกล่าวว่า

        "ไม่ช้าก็เร็วคุณก็จะต้องเห็นก่อนหน้านี้ผมจงใจหลีกเลี่ยงมันมาตลอดแต่มาถึงวันนี้ผมคิดว่าไม่มีความจำเป็นที่จะปกปิดมันอีกต่อไป"

        หลินรั่วซีมองหยางเฉินด้วยสายตาขุ่นมัวเมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉิน เธอก็รู้สึกเจ็บปวดและต้องการจะกล่าวอะไรบางอย่างออกมา แต่อาจเพราะมีคำถามมากมายเกินไปคำพูดจึงได้แต่ติดอยู่ตรงปาก

        เขาเคยเป็นคนแบบไหนกัน ทำไมถึงฆ่าคนอย่างโหดร้ายเช่นนั้น?แล้วที่ผ่านเขาฆ่าไปกี่ศพแล้ว?

        เขาเป็นฆาตกรต่อเนื่อง? ผู้ก่อการร้ายข้ามแดน? ...หรือเป็นอะไรกันแน่...

        หลินรั่วซีเกิดอาการหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ชายตรงหน้าคล้ายเป็นคนแปลกหน้า ถึงแม้ว่าเขาจะยิ้มให้กับเธออย่างอ่อนโยนก็ตาม แต่ทั้งสองดูเหมือนถูกคั่นด้วยช่องว่างระหว่างขอบฟ้า

        หยางเฉินเห็นหลินรั่วซีเงียบเป็นเวลานานก็รู้สึกอึดอัด แต่ก็รู้ว่ามันต้องเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว อย่างไรก็ตามเขายังคงต้องเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านี้ รับโทษในสิ่งที่ทำไปทั้งหมด

        ในเมื่อมีเพียงความเงียบที่เกิดขึ้นหยางเฉินจึงกลั่นกรองความคิดในหัวทั้งหมดก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

        "ผมรู้ว่าคุณอยากให้ผมหายไปในทันทีคืนนี้คงเป็นค่ำคืนที่เจ็บปวดสำหรับคุณ ผมขอโทษ ผมไม่อยากให้เรื่องกลายเป็นแบบนี้แต่เรื่องของจิงจิง... แม้จะเป็นเพราะเฉิงซินหลินแต่นั่นก็เป็นความผิดของผมด้วย ผมเป็นสามีที่แย่จนบัดนี้ผมก็ยังไม่สามารถทำอะไรเพื่อคุณได้ ผมมีผู้หญิงข้างนอกอีกหลายคนทั้งที่คุณรู้และไม่รู้ ผมยอมรับว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว โลภมาก ผมไม่ต้องการเสียคุณไป แต่ก็ไม่ต้องการเสียคนอื่นๆ วันนี้เมื่อผมเห็นคุณวิ่งเข้าไปในห้องผมก็รู้สึกผิดหวังกับตัวเองอย่างมาก ถ้าผมเลือกที่จะอยู่ที่นี่ผมควรจะบอกความจริงกับคุณ ที่คุณเห็นมือที่เต็มไปด้วยเลือดสกปรกนั่นแหละคือตัวตนของผม หลายปีที่ผ่านมามันพรากชีวิตผู้คนไปมากมายด้วยวิธีที่โหดร้าย..."

        "หยุดพูดได้แล้วฉันไม่อยากฟัง!" หลินรั่วซีตะโกนออกมาทำให้หยางเฉินหยุดไปชั่วขณะ "ใครอนุญาตให้นายพูดเมื่อก่อนนายเป็นแค่คนขายเนื้อแพะเท่านั้น! คิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องที่นายพูดงั้นเหรอ!? ฉันไม่อยากฟังอีกต่อไปแล้ว!"

        หลินรั่วซีนั่งลงกับพื้นไม่รู้ว่าเธอไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธอพยุงร่างป้าหวังที่สลบไสลไปที่โซฟา ก่อนจะหันมากล่าวกับหยางเฉิน

        "ยืนบื้อทำบ้าอะไรอยู่สกปรกขนาดนี้ทำไมไม่ไปอาบน้ำ?"

        หยางเฉินเผยรอยยิ้มเหนื่อยใจออกมา

        "รั่วซี คุณไม่ต้องช่วยผมหรอกที่คุณไม่หนีไปผมก็ขอบคุณมากแล้ว ขอบคุณมากจริงๆ"

        ร่างกายของหลินรั่วซีสั่นสะท้าน หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        "ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่นายพูดสักนิด..."

        "คุณก็รู้ดีเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่อาจยอมรับได้ใครจะยอมรับเรื่องเช่นนี้ได้กันล่ะ?"หยางเฉินพูดเสียงเบาคล้ายกระซิบ "ผมรู้สึกขอบคุณคุณมากที่พยายามจะยอมรับคนอย่างผมแต่มันถึงเวลาแล้วที่ผมจะออกไปจากชีวิตคุณ..."

        เมื่อได้ยินประโยค "ออกไปจากชีวิต" ใบหน้าของหลินรั่วซีก็ซีดเผือดเธอรับรู้ได้ในทันทีว่าเรื่องที่หยางเฉินพูดไม่ใช่เรื่องไร้สาระ

        "ยโสโอหัง!!" หลินรั่วซีหันกลับมาด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด เธอกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ฉันไปยอมรับนายเมื่อไรกันนายมีผู้หญิงคนอื่นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?! คิดว่าฉันตกหลุมรักนายหรือไงคิดว่าฉันทำดีด้วยนิดหน่อยเป็นเพราะเกิดรักชอบนายงั้นหรือไง นายมันก็แค่สัตว์เลี้ยงเหมือนหมาแมวที่ฉันเลี้ยงไว้เท่านั้น สัญญาการแต่งงานของเรายังไม่สิ้นสุดฉันไม่อนุญาตให้นายไปไหนทั้งนั้น ได้ยินมั้ย?”

        หลินรั่วซีตะโกนออกมาด้วยดวงตาแดงก่ำจนหยางเฉินถึงกับสะดุ้ง

        "ที่นายฆ่าคนอย่างนั้นเรียกโหดเหี้ยมแล้วงั้นเหรอ!?กระจอกสิ้นดีฉันเข้ามาบริหารอวี้เหล่ยตั้งแต่อายุ 20 ปี! คิดว่าฉันเหยียบย่ำคนอื่นทำลายบริษัทอื่นไปตั้งเท่าไร หลายคนต้องตกงาน ครอบครัวแตกแยก! เหมือนครั้งสุดท้ายที่ฉันจัดการกับฉางหลินมีเดียและตระกูลซู นายคิดว่านายโหดมากแล้วหรือไง? ฉันนี่แหละโหดกว่านายหลายเท่าเหมือนที่ซูจื้อหงอยากจะฆ่าฉัน คนที่ต้องการฆ่าฉันมีเป็นล้านคนคนที่อยู่ตรงหน้านายคือ หลินรั่วซีคนจริง... นายยังเด็กน้อยนัก!!"

        "รั่วซี..." หยางเฉินตะลึงงันไปในทันที

        หลินรั่วซีหลับตาน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมาเป็นเพราะความตื่นเต้น

        "ก่อนที่คุณยายจะจากไปท่านได้เล่าเรื่องบางอย่างให้ฉันฟัง”

        กาลครั้งหนึ่งมีแมงป่องตัวหนึ่งต้องการข้ามแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว แต่มันกลับว่ายน้ำไม่เป็นดังนั้นมันถึงขอให้เจ้ากบที่อยู่แถวนั้นช่วยพามันข้ามฝั่งไปแน่นอนว่ากบย่อมไม่ตอบรับคำขอของแมงป่องแต่แมงป่องกลับบอกว่า ถ้าฉันทำร้ายเธอ ฉันก็จมน้ำตายไปด้วยสิ?

        เจ้ากบได้ฟังก็คิดว่ามีเหตุผลดังนั้นจึงตอบตกลงในที่สุด

        อย่างไรก็ตามเมื่อกบให้แมงป่องขึ้นหลังในขณะที่กำลังว่ายข้ามแม่น้ำ แมงป่องกลับเกิดความกลัวขึ้นมาว่านกอาจจะบินฉกกินมันด้วยสัญชาตญาณมันจึงใช้เหล็กในจิ้มไปที่กลางหลังของเจ้ากบ!!!

        ดังนั้นกบจึงถูกพิษและจมลงไปพร้อมกับแมงป่องในที่สุด

        ก่อนเจ้ากบจะตายมันเอ่ยถามแมงป่องว่า "ทำไมถึงทำอย่างนี้?"

        แมงป่องก็ตอบว่า "ฉันไม่อยากทำอย่างนี้หรอก แต่ฉันไม่สามารถต่อต้านสัญชาตญาณของตัวเองได้!"

        หยางเฉินได้ฟังก็รู้สึกว่าคล้ายถูกฟ้าผ่าร่างกายสั่นสะท้านขึ้นอย่างฉันพลัน

        หลินรั่วซีกัดริมฝีปากบาง สายตาจ้องมองใบหน้าของหยางเฉิน ก่อนเธอจะหัวเราะในลำคอกล่าวว่า

        "ตอนนี้นายเข้าใจแล้วใช่มั้ย? ฉันกับนายก็เป็นดังเช่นแมงป่องพวกเราเป็นสัตว์ประหลาดที่บ้าคลั่ง ใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณ ถ้าเราไม่ทำร้ายผู้อื่นเราก็จะต้องตาย..."