กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

หลินเฟยไม่เข้าใจว่าเสี่ยวมู่เป็นอะไรแต่ยิ่งนานเข้าหลินเฟยจึงมั่นใจว่าเสี่ยวมู่ไม่ได้แกล้งทำเป็นหมดสติแต่เสี่ยวมู่ได้หมดสติไปแล้วจริง
''แล้วข้าจะช่วยเจ้าได้ยังไง...''ในขณะที่หลินเฟยเป็นกังวลหมอกสีดำก็กระจายออกมาจากตัวเสี่ยวมู่เรื่อยๆมันค่อยๆก่อตัวเป็นเส้นใยจากนั้นจึงหุ้มเสี่ยวมู่เอาไว้ทั้งหมด จนตอนนี้สภาพมันไม่ต่างไปจากไข่ใบหนึ่งหมั่บ! ด้วยความสงสัยหลินเฟยได้หยิบไข่ใบนั้นขึ้นมาโดยไม่ลังเลและจากการออกแรงบีบดูไข่ใบนั้นแข็งแกร่งจนไม่น่าเชื่อ
''หรือเสี่ยวมู่กำลังพัฒนาไปอีกขั้น...แต่กระรอกหางดาบมันพัฒนาได้ด้วยงั้นหรือ''หลินเฟยค้นข้อมูลมาบ้างเพราะเสี่ยวมู่คืออสูรรับใช้หลินเฟยจึงต้องรู้เรื่องของมันให้ดี แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่มีอยู่ในบันทึกเลย
''เดินทางต่อเลยก็แล้วกัน''หลินเฟยหมดอารมณ์พักเพราะเสี่ยวมู่ที่ออกมาเล่นเป็นบางครั้งกำลังพัฒนาการการเดินทางต่อจากนี้คงมีแต่ความเหงา ตูม! เพราะเคยอยู่แถวนี้มาก่อนหลินเฟยจึงรู้ทางอยู่บ้างหลินเฟยใช้กำลังทั้งหมดพุ่งออกไปจนกระทั่งมาหยุดอยู่บนต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่ง
''ช่างเป็นการเดินทางที่บัดซบดีแท้''เท่าที่หลินเฟยมองเห็นสัตว์อสูรมีไม่มากแต่ละตัวจะอยู่ห่างกันพอสมควรแต่สิ่งนี้มันทำให้หลินเฟยหนักใจคือแต่ละตัวล้วนแข็งแกร่งแล้วที่มันอยู่ห่างกันเป็นเพราะอาณาเขตแน่นอนว่าถ้าหากเหยียบย่ำเข้าไปในอาณาเขตไหนเจ้าของอาณาเขตอาจจะส่งลูกน้องออกมาต้อนรับหรือแม้กระทั่งเจ้าของอาณาเขตออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง
''หึ!''หลินเฟยไม่กลัวขณะคิดแผนบางอย่างออก โฮก! ผ่านไป1วันหลินเฟยกำลังพุ่งตัวหนีสัตว์อสูรตัวใหญ่โฮก! หลินเฟยลากสัตว์อสูรที่เป็นเจ้าของอาณาเขตแรกเข้ามาในอาณาเขตที่2 จากนั้นมันก็สู้กันหลินเฟยใช้โอกาสนั้นในการลัดเลาะเข้าไปลึกกว่าเดิม หลินเฟยทำแบบนี้ไปเรื่อยๆด้วยความระมัดระวังเพราะถ้าหากคำนวณผิดแล้วพลาดขึ้นมาอาจจะเอาชีวิตไม่รอดก็ได้
''อ๊าก''อีก2เดือนผ่านไปหลินเฟยเข้ามาถึงส่วนกลางของป่าแล้วเพียงอีกไม่ไกลก็จะไปถึงที่หมาย แต่...เมื่อเหยียบเข้ามาหลินเฟยก็โดนสัตว์อสูรที่พลางตัวอยู่โจมตี ร่างของหลินเฟยลอยไปกระแทกกับต้นไม้พรวด! หลินเฟยกระอั่กเลือดออกมาพร้อมกับบาดแผลที่ถูกฝากเอาไว้บนหน้าอก ฉับ!แต่หลินเฟยก็ไม่ยอมแพ้ขณะยกกระบี่ขึ้นมาแล้วฟันออกไป แซ่ก! แซ่ก! แซ่ก! หลินเฟยไม่รอดูผลที่ได้เพราะยังไงคลื่นกระบี่ที่ฟันออกไปอย่างมากคงถ่วงเวลาได้เล็กน้อยเท่านั้น ตุ่บ!หลินเฟยที่วิ่งหนีออกมาจากส่วนกลางเล็กน้อยเพื่อหาทางเอาตัวรอดใหม่
''ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะผ่านมันไปไม่ได้''หลินเฟยอยู่ในสภาพหงุดหงิดขณะเคลื่อนตัวไปรอบเพื่อสังเกตุการณ์ตอนนี้ประสาทสัมผัสทั้งหมดของหลินเฟยถูกใช้งานแบบเต็มกำลังตลอดเวลา 1เดือน 2เดือน 3เดือนเวลาค่อยๆไหลผ่านไปจนตอนนี้อีกเพียง10วันจะถึงเวลาที่หลินเฟนต้องกินยาเม็ดสุดท้าย
''ไป!!!''หลินเฟยไม่ได้พุ่งตัวครั้งนี้หลินเฟยเคลื่อนไหวโดยการใช้ปลายเท้าแทน ทิ้งน้ำหนักให้เบาที่สุดเงียบเชียบแล้วหลอมรวมไปกับธรรมชาติ โดยตลอดเวลาหลายเดือนมานี้หลินเฟยไม่ได้อยู่เฉยๆอย่างเดียวเพราะหลินเฟยสังเกตุการกระทำของสัตว์อสูรจนค้นพบว่าสัตว์อสูรทุกตัวล้วนมีรูปแบบเคลื่อนไหวของตัวเองขอเพียงมองช่องว่างในรูปแบบการเคลื่อนไหวของพวกมันออกมันก็ไม่ยากที่จะผ่านไปโดยที่พวกมันไม่รู้ตัว
''อีกนิดเดียว''หลินเฟยผ่อนลมหายใจเพราะยิ่งเข้ามาลึกเท่าไหร่การมองรูปแบบการเคลื่อนไหวก็ยากมากขึ้นมันต้องใช้เวลาสักพักกว่าหลินเฟยจะมองรูปแบบนั้นออกแล้วผ่านไปได้ตูม! ในที่สุดหลินเฟยก็ระเบิดพลังขาแล้วพุ่งผ่านสัตว์อสูรตัวนี้ไป หากเป็นคนอื่นคงทำแบบนี้ไม่ได้แน่นอน
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า มาถึงสักที''หลินเฟยผ่อนคลายเพราะแถวนี้คือพื้นที่ที่หลินเฟยและเจ้าขาวเคยออกล่าด้วยกันซึ่งมันไม่มีสัตว์อสูรอยู่แถวนี้เลยและตอนนี้แค่เดินไปข้างหน้าอีกนิดหน่อยก็ถึงที่หมายแล้วแต่เมื่อหลินเฟยมาถึงกลับไม่พบชายแก่หรือแม้แต่กระท่อมหลังเล็กเองก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยจะมีก็แค่เสาหินที่ใช้ทดสอบพรสวรรค์แท่งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนตั้งอยู่และเมื่อมองดีๆเจ้าขาวก็อยู่ที่นี่ด้วย
''หม๋าว''เจ้าขาวเหมือนจะรู้ว่าหลินเฟยมาถึงจากที่นอนอยู่มันค่อยๆลืมตาขึ้นมาแล้วแบกร่างเล็กๆวิ่งมาหาฟุ่บ! เจ้าขาวกระโดดมาที่อกของหลินเฟยจนหลินเฟยต้องรับเอาไว้ด้วยความแปลกใจจากนั้นเจ้าขาวก็เอาหัวถูหน้าหลินเฟยอย่างคิดถึง
''พอก่อนเถอะ เจ้าพอจะรู้ไว้ว่าไอ้แก่บัดซบนั่นเอายาทิ้งไว้ตรงไหน''เจ้าขาวกระโดนลงไปบนพื้นแล้วเดินนำของทั้งหมดถูกวางเอาไว้ใต้แท่นหินที่ใช้ทดสอบพรสวรรค์ขนาดใหญ่ นอกจากเม็ดยายังมีกระดาษอีก3แผ่นในนั้นมีข้อความที่ชายแก่เขียนทิ้งเอาไว้ให้หลินเฟย
'หากเจ้ากลับมาข้าคงจากไปแล้ว เรื่องทั้งหมดข้าขอโทษเจ้าจริงๆแต่อนาคตของเจ้าจะเปลี่ยนตอนอายุ20ปีที่ทำไปทั้งหมดคือการเตรียมการเดิมทีครั้งที่เจ้าขาวคาบเจ้ามาข้าเกือบจะฆ่าเจ้าทิ้งไปแล้วด้วยซ้ำแต่หลังจากตรวจร่างกายของเจ้าดูข้ากลับพบบางอย่างเจ้าไม่ใช่เด็กธรรมดาแต่เจ้ามีชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่และถึงแม้พ่อและแม่ของเจ้าจะพยายามผลึกเส้นลมปราณเอาไว้แต่ก็อยู่ได้ไม่นานและจากการคำนวณของข้าเมื่ออายุ20พลังของพ่อและแม่ของเจ้าจะหายไปเส้นลมปราณของเจ้าจะแสดงขึ้นมาอีกครั้งและตอนนั้น...เจ้าต้องเลือกว่าจะครอบครองอะไรระหว่างกายาผนึกสวรรค์กับเส้นลมปราณปฐพี9วิถี'หลินเฟยวางกระดาษพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมา จากที่อ่านแสดงว่าชายแก่คนนั้นต้องการช่วยหลินเฟย?หากต้องการช่วยจริงๆทำไมต้องทำรุนแรงและบังคับด้วยยาพิษแล้วทำไมไม่พูดเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนแรก

หลินเฟยส่ายหน้าจากนั้นหลินเฟยจึงหยิบกระดาษอีก1แผนขึ้นมาอ่านต่อ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่29:ถึงที่หมาย/สิ่งที่ทิ้งเอาไว้

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่29:ถึงที่หมาย/สิ่งที่ทิ้งเอาไว้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้