ณ ห้องทำงานเ้าของห้างฯ เสียงมือถือดัง
“อะไรนะครับคุณอา จะให้น้องฟ้าเขาฝึกงานที่นี่หรอครับ”
“ใช่แล้วพันรบ คืออาอยากให้ฟ้าเรียนรู้การบริหารงานจากพันรบก่อน เผื่อจะได้นำมาปรับหรือส่งเสริมงานในโรงแรมได้น่ะ”
“คือ….ผม ก็ได้ครับ” ใจจริงก็ไม่อยากให้ฟ้ามาฝึกงาน แต่ก็เกรงใจคุณอา เลยยอมตอบรับ
“ดี ดี ดี ขอบใจมากเลยหลานอา เริ่มงานเมื่อไหร่ดีล่ะ”
“วันมะรืนแล้วกันครับ ขอผมเตรียมตัวก่อน”
“ได้ๆ งั้นแค่นี้นะ หลาน” พอวางสายแล้ว เห็นพันรบยอมตอบรับ ก็ดีใจจึงนำความไปบอกลูกสาวทันที
ทางด้านพันรบรู้สึกหนักใจมาก อีกทั้งงานก็ยุ่ง จะหาเวลาไหนไปฝึกงานให้ จึงเดินไปที่ห้องของม่านฟ้า
“มีอะไรคะวันนี้ ทำไมสีหน้าดูแย่จัง”
“คือ…ผม มีเื่จะขอร้องครับ เนื่องจากฟ้าลดาเขาจะมาฝึกงานที่นี่ ผมจึงอยากให้เธอมาฝึกกับคุณ คุณจะฝึกเธออย่างไรก็ได้แล้วแต่คุณเลยครับ”
“จะดีเหรอคะรบ ไม่ใช่ฟ้าเขาอยากฝึกกับคุณหรอคะ”
“ผมเกรงว่าเธอมาฝึกกับผม ก็คงจะไม่มีสมาธิมาสนใจงานจริงๆน่ะครับ ช่วยผมหน่อยนะครับ”
“ก็ได้ค่ะ”
พันรบยิ้มอย่างโล่งอกที่มีม่านฟ้าช่วยดูแลฟ้าให้ สีหน้าดูเปลี่ยนไปทันที
*******************************************
เมื่อถึงวันฝึกงานวันแรก เ้าของโรงแรมพาฟ้าลดาไปที่ห้างฯ โดยให้ลูกสาวขึ้นไปที่ห้องทำงานของพันรบก่อน ส่วนตัวเองไปทำธุระที่ธนาคารสักครู่เดี๋ยวตามขึ้นไป
ฟ้าเดินขึ้นไป รู้สึกว่ามีแต่คนแอบมองและซุบซิบ แต่ทำยังไงได้เธอไม่รู้จักใคร ก็เลยไม่สนใจใคร พอมาถึงที่โต๊ะเลขาฯหน้าห้องก็ไม่มีใครอยู่ เลยตัดสินใจ เคาะประตูห้องพันรบเลย
ระหว่างนั้น นายพันรบได้ให้เลขาฯชื่ออานนท์ มาหาไฟล์งานในคอมฯตัวเองให้ เลยได้นั่งตรงเก้าอี้ของพันรบ พันรบเห็นอานนท์ยุ่งอยู่เลยมาเปิดประตูเอง พอเปิดมาแล้วเห็นฟ้าก็ใ อึ้ง ในใจว่า “ทำไมมาเร็วจัง” ไม่ได้พูดอะไร เลยเชิญฟ้าเข้ามาในห้อง
ฟ้าจำอะไรไม่ได้ ได้แต่ก้มและขอบคุณที่เห็นผู้ชายมาเปิดประตูให้ เข้าใจว่านายพันรบเป็เลขา และคิดว่าคนที่นั่งอยู่เป็พันรบ แล้วเดินผ่านหน้าพันรบไปที่โต๊ะทำงานทันที
“สวัสดีค่ะ พี่พันรบรึเปล่าคะ วันนี้ฟ้ามาฝึกงานค่ะ”
“คือผม เป็เลขาฯชื่ออานนท์ครับ คุณพันรบอยู่ด้านหลังคุณ”
“อ้อ หรอคะ แต่คุณดูราศีจับมากเลยนะคะ แหะๆ” แล้วหันหลังไปหาพันรบตัวจริง “สวัสดีค่ะ ขอโทษค่ะพี่พันรบ ฟ้าจำไม่ได้จริงๆ”
พันรบมั่นใจแล้วว่าฟ้าความจำเสื่อมจริงๆ “แล้วคุณอาล่ะน้องฟ้า ไหนว่าจะมาส่งและคุยธุระกับพี่”
“เดี๋ยวตามมาค่ะ นั่นไงคะมาพอดี”
“โทษทีหลานชาย ธนาคารคนเยอะ เลยมาช้าไปหน่อย ไม่มีอะไรหรอก อายังกลัว ไม่กล้าให้ฟ้าเขาขับรถเอง เลยอยากรบกวนตอนกลับให้พันรบช่วยไปส่งน้องกลับทีนะ หลานคงจะไม่ปฏิเสธใช่มั้ย”
“เอ่อ ได้ครับอา”
“ฟ้าว่า พี่เขางานเยอะอยู่แล้วนะคะพ่อ รบกวนพี่เขาจะดีหรอคะ”
“ไม่เป็ไรครับน้องฟ้า พี่จะกลับบ้านทุกวันตอนหนึ่งทุ่ม น้องฟ้าทำงานเสร็จก็มารอที่หน้าห้องทำงานพี่แล้วกัน”
ในใจฟ้า ”โอ้แม่เ้า ใครจะไปรอจนถึงหนึ่งทุ่ม หิวจนไส้กิ่วกันพอดี” กำลังจะพูด แต่ถูกพ่อตัวเองพูดตัดหน้า “งั้นหลานก็ช่วยพาน้องไปกินข้าวด้วยก็แล้วกัน เอาล่ะอาหมดห่วงแล้ว ตั้งใจทำงานนะลูก พ่อกลับล่ะ” สุดยอดในความมัดมือชกของพ่อตัวเอง
พันรบได้แต่จำใจทำตาม “เอาล่ะเื่ฝึกงาน จะให้ม่านฟ้าเป็คนรับผิดชอบช่วยดูแลฟ้าให้นะ” จากนั้นก็พาฟ้าไปพบม่านฟ้าทันที
“พี่เห็นน้องจำใครไม่ได้เลย งั้นพี่ขอแนะนำนี่คุณม่านฟ้าเป็ผู้บริหารร่วม เป็หุ้นส่วนในห้างฯนี้”
ฟ้ายิ้ม “สวัสดีค่ะ คุณม่านฟ้า ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
ม่านฟ้ารู้สึกไม่ชินกับฟ้าคนนี้ที่เปลี่ยนไปแบบสุดขั้ว แอบมีระแวงเล็กน้อยว่าฟ้าแกล้งความจำเสื่อมหรือเปล่า “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฟ้า” “เดี๋ยวม่านดูแลเองนะคะรบ รบกลับไปทำงานเถอะ”
ม่านฟ้าได้พาฟ้าไปรู้จักระบบการทำงานั้แ่การขนส่ง แผนกต่างๆทั้งหมด แอบคิดในใจว่า ดูงานมาด้วยกันทั้งวัน พฤติกรรมของฟ้าคนเดิมก็ไม่หลุดออกมาเลยสักนิด “วันนี้ม่านจะให้คุณฟ้าดูระบบงานก่อน แล้ววันพรุ่งนี้ค่อยเรียนรู้งานบริหาร”
“เอ่อคุณม่านคะ จริงๆฟ้ายังคงมองระบบไม่ออก ขอฟ้าเข้าไปฝึกแต่ละแผนกได้มั้ยคะ จุดละ 5 วัน แล้วสิ้นเดือนนี้ค่อยเรียนรู้งานบริหารค่ะ
“จะดีหรอคะ ทำไมคุณฟ้าต้องไปทำงานทุกแผนกด้วยคะ”
“ฟ้าความจำเสื่อมค่ะ ตอนนี้ถึงจบบริหารมาก็อาจช่วยอะไรไม่ได้ ขอไปเรียนรู้งานแต่ละที่และดูว่าแต่ละงานสัมพันธ์กันยังไงค่ะ”
“งั้น ตามใจคุณฟ้าค่ะ”
“นี่ก็สี่โมงเย็นแล้ว คุณฟ้ากลับไปหานายรบได้ค่ะ วันนี้แค่นี้ก่อน เดี๋ยวม่านต้องรีบไปเคลียร์งานที่ค้างไว้ค่ะ”
ตั้งทุ่มนึง ใครจะไปรอได้ ไม่อยากไปนั่งรอผู้ชายด้วย “เอ่อ คุณฟ้ามีร้านก๋วยเตี๋ยวแนะนำมั้ยคะ แบบว่าหิวมากค่ะ”
“มีร้านนึงอยู่ตรงข้ามกับห้างเราค่ะ อันนี้อร่อยจริงๆ”
“ขอบคุณค่ะ ลาเลยนะคะ”
ม่านฟ้าแปลกใจที่ฟ้าไม่ไปคอยตามหรือรอหน้าห้องพันรบเหมือนแต่ก่อน เลยเดินกลับไปหาพันรบที่ห้องทำงาน
“อ้าวเป็ไงบ้าง ฝึกงานเรียบร้อยแล้วหรอ แล้วฟ้าล่ะ”
“เธอออกไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านตรงข้ามห้างเราค่ะ”
“น่าแปลก ทำไมม่านรู้สึกเหมือนเธอเองก็ไม่อยากเจอหน้าคุณเลยนะคะ ขอเลือกฝึกงานในแต่ละแผนก ยังไม่อยากเข้ามาฝึกที่ฝ่ายบริหารค่ะ”
“ถ้าเป็อย่างนั้นจริง ผมก็โล่งใจครับ”
“ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” *******************************************
ณ ร้านก๋วยเตี๋ยว
“อ้าวฟ้า มาทำอะไรที่นี่”
“ฟ้ามาฝึกงานที่นี่ค่ะ วันนี้เป็แรก พี่ผู้กองล่ะคะ” ฟ้าพูดด้วยความดีใจที่เห็นพี่ผู้กองพงศ์เทพ เพราะเป็ผู้ชายที่อยู่ด้วยแล้ว ไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนอยู่กับพันรบ
“พี่เพิ่งเลิกงาน หิวเลยแวะมาทานที่นี่”
หลังจากนั้นฟ้าก็สั่งก๋วยเตี๋ยว แล้วคุยเื่ราวต่างๆ ั้แ่เื่อาการของฟ้า คดีวางะเิที่ยังจับคนร้ายไม่ได้ และอรภาพี่สาวของอันนิภา ทั้งสองคุยกันถูกคอ นานเป็ชั่วโมงแล้ว ก็ยังคุยไม่จบ
“พี่ยังมีเวลาอีกชั่วโมงนึงก่อนจะไปทำธุระ เห็นเราต้องรอนายพันรบไปส่ง ไม่ใช่หรอ ไปคุยกันต่อที่ร้านกาแฟในห้างดีมั้ย”
“เป็ความคิดที่ดีนะคะ ไปค่ะ”
*******************************************
ทั้งสองมาถึงร้านกาแฟ สั่งเครื่องดื่มแล้วคุยกันต่อ ผู้กองพูดติดลมก็เล่าเื่ฮาๆในที่ทำงานให้ฟัง เกี่ยวกับการจับคนร้ายในคดีต่างๆ
น่าแปลก ที่ฟ้าฟังแล้วไม่รู้สึกเบื่อ กลับชอบเื่ราวต่างๆเกี่ยวกับตำรวจ เหมือนเป็เื่ที่คุ้นเคย
ทั้งสองคุยกัน สนุกสนานเฮฮา จนกระทั่งนายพันรบแวะมาซื้อกาแฟเพื่อผ่อนคลายเื่งาน มาถึงร้านก็ได้ยินเสียงทั้งสองคนหัวเราะดังสนั่น ในใจคิดว่า “ที่แท้มาอยู่ที่นี่ แต่ทำไมทั้งสองถึงดูสนิทกันมากขนาดนี้”
“อ้าว พันรบมาซื้อกาแฟหรอ มานั่งด้วยกันสิ พี่ต้องออกไปทำธุระพอดี”
“อ๋อ ฟ้าว่าจะไปเดิน shopping รอเวลาตอนทุ่มนึงค่ะ”
แทนที่พันรบจะได้นั่งร่วมวงด้วย กลับมาเห็นทั้งสองคนแยกย้ายออกจากร้านไปในชั่วพริบตา ในใจพันรบเริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงของฟ้าอย่างชัดเจน ว่าเธอไม่สนใจตัวเองเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว “ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ แบบนี้นะ”
*******************************************
พอถึงเวลาทุ่มนึงพอดี พันรบก็พบฟ้ามารอที่หน้าห้อง พันรบขับรถไปส่งฟ้ากลับบ้าน ระหว่างทางเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบจนเกินไป เลยว่า
“น้องฟ้ายังหิวอยู่มั้ยครับ ไปหาอะไรทานอีกมั้ย”
“ฟ้าอิ่มแล้วค่ะ ในตอนเย็นพี่ผู้กองก็สั่งขนมมาเยอะแยะ ตอนนี้ทานอะไรไม่ไหวแล้วค่ะ”
“เอ่อ ฟ้าว่าต่อไปฟ้าจะลองกลับรถไฟฟ้าดูค่ะ จะได้ไม่ต้องรบกวนพี่มาส่งแบบนี้ทุกวัน”
พันรบได้ฟังแล้ว รู้สึกปวดใจอย่างประหลาด เลยว่า “คงไม่ได้หรอกน้องฟ้า พี่รับปากคุณอาไว้แล้ว พี่ไม่อยากเสียคำพูดน่ะ” แล้วรีบเปลี่ยนเื่ทันที “ฝึกงานเป็อย่างไรบ้างล่ะ”
“ก็ดีนะคะ คุณม่านฟ้าเป็คนพูดเข้าใจง่ายค่ะ ฟ้าพอเข้าใจระบบงานอย่างคร่าวๆแล้วค่ะ”
“แล้วทำไมฟ้าถึงต้องไปเสียเวลาไปฝึกตามแผนกต่างๆด้วยล่ะ”
“ก็ฟ้าไม่อยาก…. เอ้ย ฟ้าเคยได้ยินพ่อพูดว่าคนที่บริหารงานเก่งๆจะต้องเข้าใจงานหน่วยย่อยต่างๆเสียก่อนค่ะ”
พันรบคิดในใจ “คำที่ฟ้าจะพูดคือไม่อยากเห็นหน้าพี่สินะ เป็อย่างนั้นก็ดี”
หลังจากนั้นพันรบก็ไปส่งฟ้าถึงบ้าน เพื่อไม่ให้เสียมารยาท พันรบเข้าไปทักทายคุณอาทั้งสองเสียก่อน แม่ของฟ้าเห็นพันรบมาส่งฟ้าก็รู้สึกปลาบปลื้มขึ้นมา ดีใจแทนลูกสาว
“ฟ้ารู้สึกเพลียมากเลยค่ะ ขอตัวก่อน พี่พันรบขับรถดีๆนะคะ” แล้วฟ้าก็รีบเดินขึ้นไปที่ห้องทันที
“อาต้องขอโทษแทนน้องด้วยนะ ฟ้าคงเหนื่อยจริงๆ”
“ไม่เป็ไรครับ ผมขอตัวก่อน” พันรบเริ่มมีคำถามในใจว่า “ทำไมพอฟ้าเปลี่ยนไป ไม่เป็ฝ่ายตามเหมือนเดิม ถึงรู้สึกปวดใจแบบนี้ เธอแกล้งความจำเสื่อมเพื่อทดสอบฉันรึเปล่านะ”
985
![[จบแล้ว] ซ่อนรักอัศดินทร์ Yaoi/Mpreg](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612690939_93433487.webp)
