ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        หลินชิงเวยลูบศีรษะของนาง “วางใจเถิด ยังไม่ตายหรอก”

        ซินหรูกะพริบตา ใบหน้าที่ลดบวมลงอย่างมิง่ายดายกลับบวมเป่งขึ้นมาอีกครั้งสภาพของหลินชิงเวยเองก็มิได้ดีกว่ากันเท่าใดนัก คนทั้งสองมีสภาพอเนจอนาถยิ่งยวดน้ำตาของซินหรูหยดลงแหมะๆ ลงบนหลังมือของหลินชิงเวยความอุ่นร้อนนั้นทำให้นางหดมือกลับมา ซินหรูกล่าวว่า “เมื่อก่อน แม้แต่ในความฝันข้าก็ปรารถนาที่จะหนีออกมาจากสถานที่แห่งนั้นแต่คิดไม่ถึงว่าเมื่อก้าวออกมาจากสถานที่แห่งนั้นได้ในที่สุดข้างนอกกลับโหดร้ายทารุณและอันตรายยิ่งกว่าข้างในเสียอีก...เมื่อ...เมื่อสักครู่...ข้าคิดว่าข้าเกือบจะต้องถูกโบยจนตายแล้ว...”

        เวลานี้คิดขึ้นมา ซินหรูเองก็ยังรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงยิ่งยวด

        โลกข้างนอกใบนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

        หลินชิงเวยคิดขึ้นมาแล้วก็ยังรู้สึกหวาดผวาเช่นกันหากคิดจะยืนหยัดอยู่ในวังหลวงได้อย่างมั่นคงเส้นทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอุปสรรคและความยากลำบากทว่านางไม่อาจถอยหลังหรือขลาดกลัวได้ นางเป็นคนพาซินหรูออกมานางย่อมมีหน้าที่รับผิดชอบปกป้องคุ้มครองซินหรู

        หลินชิงเวยเพียงโอบซินหรูเอาไว้และลูบศีรษะของนางเพื่อปลอบนาง

        ชาติที่แล้ว หลินชิงเวยยังไม่เคยต้องตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถเช่นนี้หลินชิงเวยหัวเราะ พลางคิดว่านางอายุปูนนี้แล้ว หรือนางต้องมีชีวิตแย่ลงเรื่อยๆ?

        ทันใดนั้นประตูของเรือนหลังเล็กอันมืดมิดก็เกิดเสียงจากการเคลื่อนไหวขึ้นครั้งหนึ่งหลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณมองไปยังจุดที่บังเกิดเสียง กลับเห็นแสงสว่างสายหนึ่งลอดเข้ามาจากภายนอกจากนั้นค่อยๆ สว่างขึ้น ลำดับแรกที่เห็นก็คือริ้วรอยยับย่นบนใบหน้าของหมัวมัวตำหนักเชียนเหอและรอยยิ้มประหลาดที่ปรากฏบนใบหน้านั้น

        หมัวมัวถือตะเกียงดวงหนึ่งเดินเข้ามานางนำตะเกียงไปวางบนมุมโต๊ะที่ผ้าปูเต็มไปด้วยฝุ่นละอองหนาเขรอะ

        ซินหรูพลันรับรู้ได้ถึงเจตนาอันไม่ประสงค์ดีของหมัวมัว จึงพยายามขดกายเข้าไปในอ้อมกอดของหลินชิงเวย

        หมัวมัวเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน“สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่ไทเฮานำมาใช้จัดการสั่งสอนคนที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งในวังหลวงโดยเฉพาะเวลานี้เว้นว่างมาเนิ่นนาน เหนียงๆ แต่ละท่านในวังต่างอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตน เป็นเวลานานมากแล้วที่ไม่มีใครถูกส่งตัวมาที่นี่หลินเฟยเหนียงเหนียงกลับดียิ่งนักเพิ่เข้าวังมาระยะเวลาสั้นๆเพียงไม่กี่วันก็ก่อความวุ่นวายในตำหนักใน ครั้งที่แล้วไทเฮาใจกว้างเมตตาไว้ชีวิตเจ้าแล้วครั้งหนึ่งคิดไม่ถึงว่าเวลานี้กลับหลบหนีออกมาจากตำหนักเย็น ยังผลักจ้าวกุ้ยเหรินตกน้ำ เจ้าคงต้องการพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินแล้วจริงๆเจ้ารู้หรือไม่ว่าจ้าวกุ้ยเหรินเป็นใคร นั่นเป็นคนที่เจ้าแตะต้องได้หรือ?นางเป็นถึงหลานสาวห่างๆ ของไทเฮาเหนียงเหนียง! ไทเฮาสั่งให้ข้ามาสั่งสอนให้เจ้าสำนึกผิดอยู่ที่นี่ให้ดีภายในตำหนักในแห่งนี้ไม่อาจยอมรับเหนียงๆ ที่ประพฤตินอกลู่นอกทางและไม่ซื่อสัตย์จงรักภักดีเด็ดขาดในเมื่อเวลานี้เจ้าออกมาจากตำหนักเย็นแล้วเช่นนั้นก็อย่าได้กล่าวโทษไทเฮาและตัวข้าว่าใจคอโหดเหี้ยม!”

        พูดแล้วหมัวมัวนางนั้นก็ดึงแส้ออกมาจากข้างหลังเส้นหนึ่ง

        นาง...นี่นางกำลังพบกับหรงหมัวมัว[1]ในเวอร์ชั่นของความจริงหรือ

        ความเหี้ยมโหดของหมัวมัวนางนั้นปรากฏชัดเจนบนใบหน้าของนางนางถือแส้ค่อยๆ เดินเข้ามาหาคนทั้งสอง นางตวัดแส้ไปกระทบกับฝาผนังที่เยียบเย็นนั้นเสียงของแส้ที่กระทบกับผนังทั้งสี่ด้านราวกับส่งเสียงสะท้อนกลับมา เสียงตวัดแส้สั่นสะท้านเต็มโสตประสาททำให้รู้สึกขนลุกเกรียวหากถูกตีด้วยแส้นี้ด้วยเรี่ยวแรงและพละกำลังของหมัวมัวผู้โหดร้ายนางนี้ ผิวหนังไม่ปริแตกเปิดออกคงเป็นเรื่องแปลก

        สมองของหลินชิงเวยรีบคิดหาวิธีรับมืออย่างรวดเร็วแต่เวลานี้กำแพงทั้งสี่ด้านล้วนไร้ซึ่งสถานที่ให้นางจะหลบซ่อนตัวได้หมัวมัวผู้นี้ใช้แส้เป็นอาวุธ ทำให้นางไม่มีโอกาสเข้าประชิดตัวหมัวมัว

        ทันใดนั้นหลินชิงเวยถามขึ้นเมื่อได้สติ“ท่านคือหรงหมัวมัวใช่หรือไม่?”

        นัยน์ตาของหมัวมัวถลนออกมา “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าแซ่หรง?”

        หลินชิงเวย “...เพราะรอยยับบนใบหน้าของท่านเขียนตัวอักษรคำว่า “หรง”ไว้ตัวใหญ่มาก”

        หมัวมัวโกรธเกรี้ยวยิ่งยวด “เจ้าคนต่ำช้าปากสุนัขเช่นเจ้าไม่มีทางคายงาช้าออกมาได้ วันนี้ดูซิว่าข้าจะตีเจ้าให้ตายหรือไม่!” พูดแล้วก็ตวัดแส้ในมือออกมาอย่างไร้ปราณี

        เดิมทีหลินชิงเวยคิดจะเจรจากับแม่ชีเฒ่านางนี้ดีๆแต่จนใจที่แม่ชีเฒ่านางนี้ไม่ให้โอกาส

[1]หรงหมัวมัว คือ แม่นมของไทเฮา ในซีรี่ส์เรื่ององค์หญิงกำมะลอ ใช้แส้เป็นอาวุธในการลงทัณฑ์ข้าหลวงในวังเช่นกัน