Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        เวลาของการแข่งขันกำหนดไว้ในตอนบ่ายวันศุกร์ทันทีที่ชวีเสี่ยวปอเดินเข้าไปในสนามบาสเกตบอลคิดไม่ถึงว่าด้านในจะมีคนนั่งอยู่มากมายจนมองไม่เห็นที่ว่างขนาดนี้

        “โห” เขาสะกิดเซี่ยเจิงที่อยู่ข้างๆ “นี่มันไม่ใช่แค่ชั้นเรียนของพวกเราสองห้องแน่ๆ”

        “ดูเหมือนจะเป็นการแข่งบาสของโรงเรียนอยู่แล้วนะเนี่ย”เซี่ยเจิงกวาดสายตามองไปคร่าวๆ “คนที่มาได้ก็ล้วนมานั่งอยู่ตรงนี้ทั้งหมดเลย”

        แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ หลังจากที่เซี่ยเจิงพูดจบชวีเสี่ยวปอก็เห็นจ้าวชิวเจียอยู่ในกลุ่มคนตรงนั้นทำไมถึงมองเห็นเธอในครั้งแรกน่ะเหรอตอบได้เพียงแค่ว่าจ้าวชิวเจียค่อนข้างที่จะดึงดูดสายตาของผู้คนได้เป็นอย่างดีเธอถึงขนาดยังทำป้ายแนวนอนยาวสีแดงสดที่พิมพ์ชื่อของชวีเสี่ยวปอมาด้วยในขณะนั้นเธอใช้มือกางมันออกพร้อมทั้งเขย่าไปมา จึงยากที่จะไม่สังเกตเห็นเธอได้

        “ชวีเสี่ยวปอ !”เมื่อจ้าวชิวเจียเห็นชวีเสี่ยวปอเดินเข้ามาเธอจึงโบกไม้โบกมือออกไปอย่างสุดกำลัง“สู้ๆ !”

        ถ้าเปลี่ยนเป็นตอนปกติ ชวีเสี่ยวปอต้องรู้สึกว่าจ้าวชิวเจียทำเกินไปอย่างแน่นอนแต่ในช่วงเวลานี้ จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าความตื่นเต้นของเขาขยายใหญ่ขึ้นจนไม่รู้กี่เท่าเขายกนิ้วโป้งให้จ้าวชิวเจียพร้อมทั้งก้าวเดินไปด้านหน้า

        ทั้งสองฝ่ายมาอยู่ในสนามเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

        ทันทีที่เสียงนกหวีดดังขึ้นชวีเสี่ยวปอก็รู้สึกว่าเลือดได้พลุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างกายของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

        นอกจากลูกบาสเกตบอล เพื่อนร่วมทีมและฝ่ายตรงข้ามที่ท่าทางจะพุ่งเข้ามาเพียงอย่างเดียว ก็มองไม่เห็นอะไรอีกเลย

        เริ่มเกมได้ดีมากเลยทีเดียว

        พวกเขาได้บอลบุก ชวีเสี่ยวปอรีบแย่งคว้าบอลเอาไว้ในทันทีและชู้ตลงไปได้จากการทำรีบาวด์แรก [1]

        สุดยอด

        เสียงตะโกนร้องเชียร์ที่ดังกระหึ่มไม่ได้รบกวนชวีเสี่ยวปอเลยแม้แต่น้อยในขณะนั้นเขาจึงหันไปสบตากับเซี่ยเจิงทันที เข้าใจความหมายที่จะสื่อของกันและกัน

        การป้องกันของอีกฝ่ายค่อนข้างที่จะแน่นหนาพอสมควรทั้งยังแทบจะเข้ามาประชิดตัวเพื่อแย่งลูกบาสอย่างบ้าคลั่งไม่ให้โอกาสพวกเขาได้เล่นอย่างสบายๆ เลยสักนิด

        หลังจากหมดเวลาควอเตอร์แรก เหงื่อของพวกเขาก็ไหลหยดลงมาอย่างต่อเนื่องราวกับไม่อยากได้เงินรางวัลแล้วโหยวเจียเดินพัดให้พวกเขาไปรอบๆ อย่างสุดกำลังนอกจากนี้เพื่อนผู้หญิงที่อยู่ห้องเดียวกันนั้นก็ตะโกนออกมาอย่างพร้อมเพรียง “สู้ๆ !สู้ๆ !”

        ชวีเสี่ยวปอไม่ได้พูดอะไรออกมา พร้อมทั้งยืนมือไปจับกับเซี่ยเจิงอย่างแรง

        ควอเตอร์ที่สองเริ่มขึ้น

        ชวีเสี่ยวปอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเกมบุกของฝ่ายตรงข้ามเล่นเร็วขึ้นยิ่งกว่าเดิม

        หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายรู้กันและกันจากการเล่นในควอเตอร์ก่อนหน้าแล้วหม่าเวยและผู้เล่นอีกคนจึงเข้ามาขว้างชวีเสี่ยวปอเอาไว้

        คะแนนของทั้งสองทีมไล่ตามกันมาไปมา สูสีคู่คี่กันมากเลยทีเดียวทั้งยังบวกกับเจียงอี้หยางที่เล่นพลาดติดต่อกันไปถึงสองครั้งและถึงแม้ว่าซือจวิ้นจะเร่งทำคะแนนขึ้นมาแล้วแต่หลังจากที่จบการแข่งขันในควอเตอร์ที่สองพวกเขาก็ยังคงตามหลังอยู่สองแต้ม

        หม่าเวยที่เหลิงจนได้ใจจึงทำท่ายิงปืนมายังชวีเสี่ยวปอหนึ่งครั้งส่วนเจียงอี้หยางที่ยืนอยู่ด้านหลังชวีเสี่ยวปอจึงด่าคำหยาบออกไปด้วยความโมโหทั้งยังเอาแต่โทษตัวเองและรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก

        “ไม่เป็นไร” เซี่ยเจิงวิ่งหอบหายใจมาตบเบาๆ เข้าที่ด้านหลังของเจียงอี้หยาง“ทำหน้าที่ในตำแหน่งของนายให้ดีที่สุด ยังมีฉันอยู่ทั้งคน”

        หลังจากพูดจบเขาก็หันไปมองชวีเสี่ยวปอครั้งหนึ่ง “นายก็ด้วยนะ”

        ในขณะที่เกมการแข่งขันเข้าสู่ช่วงที่กดดัน ทุกคนก็ล้วนค่อยๆหมดแรงกันลงไปแล้ว เซี่ยเจิงโยนลูกบาสออกไปและลูกบาสก็ถูกส่งเข้าไปในมือของชวีเสี่ยวปออย่างแม่นยำโดยไม่ผิดพลาดเลยสักนิดแต่ซือจวิ้นกลับถูกกันเอาไว้จึงทำให้วิ่งไปได้ไม่ทันในตอนนั้นเองหม่าเวยรีบวิ่งไล่ตามขึ้นไป ชวีเสี่ยวปอจึงใช้โอกาสในการชู้ตสามแต้มแต่ในเวลาเดียวกันนั้นหม่าเวยกลับกระโดดขึ้นมาชวีเสี่ยวปอที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวจึงล้มคะมำลงไปกับพื้นพร้อมกับส่งเสียงร้องอู้อี้ออกมา

        เขาไม่อยากคิดไปถึงว่าหม่าเวยตั้งใจทำผิดกติกาหรือเปล่าเพราะในตอนนี้เขารู้แค่เพียงว่าร่างกายของเขาเจ็บปวดไปทั้งตัว

        ผู้ตัดสินเป่านกหวีด คนกลุ่มใหญ่ก็กรูกันเข้ามาล้อมรอบเขาไว้พร้อมทั้งช่วยกันดึงชวีเสี่ยวปอขึ้นมา

        ที่จริงแล้วชวีเสี่ยวปอไม่ได้สนใจตัวเองเลยสักนิด เขาเพียงแต่รู้ว่าคะแนนสามแต้มนั้นยังไม่ได้ชู้ตลงไป

        “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ” เซี่ยเจิงยื่นมือออกมากดลงไปบนท้องของชวีเสี่ยวปอพร้อมทั้งพูดออกมาเสียงแผ่วเบา เมื่อครู่นี้เขาเห็นเหตุการณ์อยู่ตรงหน้าทั้งยังรู้ว่าหม่าเวยลงน้ำหนักไปตรงไหน

        “นายนั่นมันใช้วิธีสกปรกน่ะสิหลานชาย !”ซือจวิ้นกัดฟันแน่น พร้อมพูดโดยปล่อยเสียงออกมาตามช่องฟัน

        ชวีเสี่ยวปอวางมือของตัวเองลงไปบนมือของเซี่ยเจืง ส่ายศีรษะไปมาแต่ยังคงกัดฟันพูดออกมาว่า : “ไม่ต้องลนลานไป”

        “พยายามเต็มที่แล้ว !”

        พวกเขาหลายคนตรงนั้นวางมือประสานเข้าด้วยกันพร้อมทั้งตะโกนเรียกขวัญกำลังใจขึ้นมา

        ในตอนที่การแข่งขันเหลือเพียงสามวินาทีสุดท้าย ทั้งสองฝ่ายมีคะแนนเสมอกันชวีเสี่ยวปอมองไปยังหม่าเวย รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะตาร้อนผ่าวขึ้นมาแล้ว

        ไม่ ต้อง ลนลาน

        ชวีเสี่ยวปอกัดเข้าที่ปลายลิ้นของเขาอย่างแรงจนความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกตื่นตัวมากขึ้นส่วนเซี่ยเจิงในตอนนี้ก็กำลังจับจังหวะ แต่ไม่ได้เร่งความเร็วนักการเปลี่ยนแปลงการเล่นและกลวิธีของพวกทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถบุกขึ้นมาได้ ทั้งยังตัดตอนไปจนอีกฝ่ายขาดช่วง

        ตอนนี้นี่แหละ

        ชวีเสี่ยวปอโยกตัวหลบทั้งสองคนไปได้อย่างรวดเร็วทั้งยังเพิ่มพื้นที่การเคลื่อนไหวของตัวเองให้มากยิ่งขึ้นร่วมมือกับการป้องกันซือจวิ้นเขาแทบจะบุกเกมตรงขึ้นไปได้โดยไม่มีใครเข้ามาขว้างกั้น ในตอนนั้นเองเขาจึงกระโดดอัดลูกบาสเข้าห่วงไปในทันที

        ชนะแล้ว !

        เสียงเชียร์ตะโกนดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องราวกับว่าหลังคาของสนามบาสเกตบอลกำลังจะทำให้ถูกเปิดออกมาในขณะที่เสียงนกหวีดดังขึ้นพวกเขาก็วิ่งกรูเข้ามากอดกันเอาไว้แน่น

        “เยี่ยมมาก! เยี่ยมมาก! เยี่ยมมาก! ”ซือจวิ้นจุ๊บไปบนหน้าผากของชวีเสี่ยวปอโดยที่ไม่ได้สนใจเหงื่อที่ไหลออกมาเต็มตัวของเขาเลยสักนิด“ปอเอ๋อร์ เยี่ยมมาก !”

        ชวีเสี่ยวปอถูกหลายคนตรงนั้นเบียดตัวกันเข้ามาจนแทบจะหายใจไม่ออกเซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ในตอนนั้นชวีเสี่ยวปอรู้ว่าเขากอดตัวเองเอาไว้แนบแน่นเป็นที่สุดเพราะลมร้อนทั้งหมดที่พ่นออกมาจากปากของเซี่ยเจิงได้เป่าลงไปบนต้นคอของเขาเตือนให้ชวีเสี่ยวปอรับรู้ว่า

        เมื่อครู่นี้พวกเขาทั้งสองคนเคียงบ่าเคียงไหล่พยายามต่อสู้ไปด้วยกัน

        หม่าเวยและพวกเขาหลายคนตรงนั้นก็หน้างอคอตกแยกย้ายกันออกไปแล้วส่วนชวีเสี่ยวปอและเพื่อนร่วมทีมก็กำลังยืนกอดกันเกลียวพร้อมทั้งร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปและทันทีที่แยกกันชวีเสี่ยวปอจึงวิ่งเข้าไปหาโหยวเจียทันที

        “ไว้หน้าครูแล้วนะครับ !”ชวีเสี่ยวปอยืนตรงทำท่าวันทยหัตถ์แต่กลับไม่ได้สังเกตเห็นว่าดวงตาของโหยวเจียแดงขึ้นมาดูเหมือนว่าเธอกำลังจะร้องไห้ออกมาแล้ว

        เก่งมาก !” โหยวเจียปากสั่นเสียงสั่นไปหมดในตอนสุดท้ายขณะที่ชวีเสี่ยวปอกำลังจะสแลมดังก์ [2] ลูกบาสเกตบอลลงไปในห่วงเธอหันหลังไป เพราะรู้สึกตื่นเต้นจนให้ไม่กล้าดูแต่หลังจากที่ได้ยินเสียงเชียร์โห่ร้องดังขึ้นเธอจึงได้หันกลับมา“ครูภูมิใจในตัวพวกเธอมากเลยนะ! ความพยายามหลายวันมานี้ของพวกเธอไม่เสียเปล่าแล้วนะ! เหงื่อก็ไม่ได้ไหลออกมาฟรีๆ ด้วย! ”

        “ห้ามร้องไห้นะครับ”ชวีเสี่ยวปอมองไปยังใบหน้าของโหยวเจียที่พูดออกมาพร้อมทั้งสะอื้นไปด้วยราวกับว่าหากกลั้นเอาไว้ไม่อยู่เธอก็จะปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

        “ถ้าครูร้องไห้ออกมามันก็เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจ !” โหยวเจียยกแขนขึ้นมาปิดดวงตาทั้งสองข้างเอาไว้ “ไม่ขายหน้าเลยสักนิด !”

        ในเวลาเลิกเรียนในช่วงบ่ายโหยวเจียจะควักเงินของตัวเองออกมาเพื่อเลี้ยงข้าวพวกเขา แต่พวกเขากลับปฏิเสธออกไปอย่างแรกเลยคือไม่อยากให้โหยวเจียต้องสิ้นเปลืองเงินอีกทั้งช่วงนี้พวกเขาก็เหนื่อยกันมามากแล้วด้วย เวลาให้สนุกสนานครื้นเครงยังคงมีอยู่อีกมากเพียงแต่ในตอนนี้พวกเขาอยากที่จะพักกันแล้ว

        ชวีเสี่ยวปอและซือจวิ้นไปบ้านของเซี่ยเจิงอีกครั้งคำพูดเดิมของเซี่ยเจิงพูดเอาไว้ว่าพวกเรามาฉลองเล็กๆ กันก่อนก็แล้วกันนะ

        “หมายความว่าไง? ” ในระหว่างทางกลับบ้านซือจวิ้นเดินลากเท้าไปมาความสุขจากการชนะการแข่งขันยังคงฝั่งลึกอยู่ในตัวเขาไม่ได้สลายหายไป

        “หมายความว่าพวกเราแอบกินกันก่อนไง”ชวีเสี่ยวปออธิบายได้ตรงประเด็นในประโยคเดียว หลังจากพูดจบก็มองไปยังเซี่ยเจิง“ใช่ไหม? ”

        “ใช่” เซี่ยเจิงหัวเราะออกมา “เนื้อย่างโอเคไหม? ”

        “ได้ โอเคมากเลยละ” ชวีเสี่ยวปอผิวปากออกมาครั้งหนึ่งอย่างตื่นเต้น“ย่างที่บ้านเหรอ? ”

        “อืม ที่บ้านมีเตาย่างอยู่” เซี่ยเจิงพยักหน้า“เมื่อเช้าตอนออกจากบ้านตุ๋นเนื้อเตรียมเอาไว้แล้ว”

        “เมื่อเช้า? ” ชวีเสี่ยวปอเบิดตากว้างมองเขา“เดี๋ยวนะ เมื่อเช้านายก็...นายก็คิดว่าวันนี้พวกเราต้องชนะแน่ๆ เลยงั้นเหรอ?”

        “ก็นายบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่านายมั่นใจ” เซี่ยเจิงพูดออกมาอย่างแน่ใจ“ฉันก็แค่เตรียมเอาไว้ ถ้าชนะก็ฉลองกัน แต่ถ้าแพ้ก็ช่างมัน กินก่อนแล้วค่อยว่ากัน !”

.............................

เชิงอรรถ

[1] รีเบาด์ (Rebound)คือการที่ฝ่ายตัวเองแย่งลูกบาสเกตบอลที่ฝ่ายตรงข้ามหรือฝ่ายตัวเองทำแต้มไม่ได้แล้วนำลูกบาสเกตบอลกลับทำเกมบุกต่อ

[2] สแลมดังก์ (Slamdunk) คือการกระโดดเอาลูกบาสเกตบอลยัดลงไปในห่วง