" อ็ากกกกกกกกกกกก " เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองที่ดังขึ้นไปทั่วบริเวณก็มีเสียงวัตถุบางอย่างกระแทกกับพื้นตามมา ณ ที่ แห่งนั้นมีชายคนนึงรูปร่างสูงโปร่งผมยาวดำขลับ เขาสวมผ้าคลุมสีดำที่มีรอยขาดประปราย สายตาของเขามองไปยังร่างของสิ่งๆหนึ่งที่นอนแน่นิ่งอย่างเยียบเย็น เขาหายใจหอบถี่ออกมาและเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าหลากสีเขาหลับตาลงและสูดหายใจเข้าลึกๆและเมื่อเขาลืมตาและหันกลับมามองยังร่างของสิ่งๆนั้นที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นตรงหน้าเขา ก็พบว่ามันกำลังสลายหายไปเป็กลุ่มควันอย่างช้า แววตาของเขาไม่มีทีท่าว่าจะแปลกประหลาดหรือมีอาการใแต่อย่างใดกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขามองมันจนสลายหายไปจนหมด และเมื่อมันหายไปหมดแล้วบนพื้นเบื้องหน้าของเขามีวัตถุทรงกลมหลากสีสันตกอยู่ เขา เดินเข้าไปหามันอย่างช้าๆและหยิบมันขึ้นมา
" เปิดใช้งานสกิล [ประเมิน] " สิ้นเสียงของเขาก็มีเสียงตอบรับราวกับเครื่องจักรดังขึ้นข้างในหัวของเขา
[รับทราบคำสั่ง กำลังดำเนินการตามคำสั่งเพลเยอร์]
ชื่อ:ราทิโอ้ออร์บ
ประเภท:ออร์บเวทมนตร์
ระดับ:ไม่ทราบ
ความสามารถ:เทเลพอทไปยังสถานที่ๆอยู่ในความทรงจำของผู้ใช้
[คุณสมบัติ]
เพิ่มมานา 300,000,000+
ลดการใช้มานา 50,000,000+
เพิ่มอัตราความแม่นยำ 500%
ต้านทานเวทย์ 200,000,000
ต้านทานคำสาป 200,000,000
" ในที่สุดฉันก็ได้มาซะที " เขาพูดขึ้นขณะที่มองไปยังสิ่งที่อยู่บนมือ พร้อมกับกำมันแน่นใว้ในมือ
[ท่านได้เคลียร์เควส สังหาราาปีศาจแห่งความโกลาหล ราทิโอ้ สำเร็จ ]
[เลเวลท่านเพิ่มขึ้น 1 เลเวล]
[ปลดล็อคฟังชั่นค์หลอมรวม]
[ปลดล็อคสกิลลับ:ประตู]
ชายหนุ่มจ้องมองไปยังหน้าจอสีฟ้าพร้อมกับรอยย่นบนใบหน้า เขาเอานิ้วชี้เข้าไปกดมันตรงคำว่า ประตู]
จากนั้นคำอธิบายก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอสีฟ้าโปร่งใส และเมื่อเขาอ่านจบสีหน้าของเขาที่เคยเ็าพร้อมกับแววตาที่ไร้ชีวิตชีวา ก็พลันเบิกกว้างขึ้นมา นิ้วมือของเขาสั่นเทาในขณะที่ใช้เลื่ออ่านคำอธิบายในการใช้สกิลและหลังจากที่อ่านมันจบเขาพยายามกลืนน้ำลายตัวเองเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกถึงความทรงจำการเอาชีวิตรอดท่ามกลางดินแดนอันแสนอันแสนโหดร้ายของตนและการถูกหลอกจากคนที่อยู่ที่นี่หรือคนที่มาจากโลกเดียวกันกับเขาทุกๆสิ่งที่เขาล้วนประสบพบเจอมาล้วนหล่อหลอมเขาให้เขาแข็งแกร่งขึ้น เขาต่อสู้ทำลายในสิ่งที่คิดจะต่อต้านเขาและหลังจากที่เขาวนเวียนอยู่ในวังวลแห่งการต่อสู้มานานถึงพันๆปีเขาก็ถูกผู้คนขนานนามว่า
' จักรพรรดิัแห่งการทำลายล้าง ' อันเป็ฉายาที่คู่ควรกับเขาในตอนนั้นมากที่สุดและเขาในตอนนั้นก็เรียกได้ว่า เป็ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเลยก็ว่าได้แต่เมื่อถูกเรียกว่าแข็งแกร่งที่สุดนั่นก็ย่อมหมายความว่าไม่มีใครบังอาจจะต่อกรกับเขาได้แม้กระทั่งเทพก็ยังต้องหวั่นเกรงต่อพละกำลังและอำนาจของเขายามเมื่อพบเขา แต่หามีผู้ใดรู้ไม่ว่าตอนนี้ ' จักรพรรดิัแห่งการทำลายล้าง ' ที่พวกเขาทุกคนต่างหวั่นเกรงและหวาดกลัวในพลังอำนาจนั้นจะมีความรู้สึกที่เรียกว่า ความว่างเปล่า ใช้แล้วหลังจากที่เขาอยู่บนจุดสูงสุดนั้นเขาก็ได้พบกับสิ่งที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อนั้แ่เขาเข้าสู่โลกแห่งการต่อสู้ฆ่าฟันและการทำลายล้าง หลังจากนั้นเขาจึงได้แต่นั่งย้อนนึกถึงความทรงจำทั้งหมดของเขาโดยที่มีความว่างเปล่าเป็เพื่อน หลังจากที่เขานั่งย้อนดูไปเรื่อยๆเขาก็พบกับความทรงจำที่เขานั้นลืมเลือนไปนานและความทรงจำนั้น นั่นก็คือ 'ครอบครัว' ใช่แล้วสิ่งที่เขาลืมเลือนมันไปนานแสนนานจนเขาเองก็มิอาจจะรู้ได้ว่านานเท่าไหร่ หลังจากนั้นเขาจึงรู้ได้ทันทีว่าตัวเขา้าสิ่งใด เขาตั้งเป้าหมายใหม่นั่นก็คือการหาทางกลับไปยังสิ่งที่เรียกว่า บ้าน
เขาออกค้นหาและเดินทางไปยังสถานที่ๆเขาคิดว่าสามารถนำเขาไปได้ถึงแม้ผู้คนที่เป็ทั้งเพื่อนและมิตรสหายรวมกระทั้งศัตรูก็ต่างบอกเขาว่านั่นเป็สิ่งที่เป็ไปได้แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ย่อท้อจนในที่สุดความหวังเขาก็เป็จริงและมันก็ได้ปรากฏอยู่เบื้องหน้าราวกับเป็รางวัลของการทดสอบจากพระเ้าผู้สร้างที่เขาได้อดทนและฟันฝ่ามาจนถึงตอนนี้
หลังจากที่เขาครุ่นคิดและนึกย้อนเสร็จเขาก็พูดขึ้นมาว่า
" เปิดประตู "
ทันใดนั้นมวลอากาศเบื้องหน้าของเขาก็ได้บิดเบือนจนปรากฏประตูมิติสีฟ้าลักษณะน้ำวน จากนั้นน้ำวนก็แปรเปลี่ยนไปเป็วิวทิวทัศน์ที่เขาคุ้นเคย เขาไม่รอช้าเขาก้าวเท้าเดินเข้าไปในประตูในทันทีใด และหลังจากที่เขาเดินเข้าไปมันก็ได้หายไปราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ณ ที่นี่ เมื่อเวลานั้น