เทพเซียนจุติในโลกมนุษย์

                  ตอนที่7 ตระกูลเซียง

หลังจากที่พวกเขาทั้งสามคนนั่งทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยเเล้วนั้นหงหวังก็ได้ขอตัวไปฝึกซ้อมต่อทำให้เหลือเพียงเเค่เทียนหลงเเละสงเสียเท่านั้นทำให้หงเสียได้พาเทียนหลงไปยังตึกต่างๆที่อยู่ภายในโรงเรียน

เเล้วเวลาก็ผ่านพ้นไปจนถึงเวลาเลิกเรียน..........

ในตอนนี้นั้นรถสุดหรูสีดำที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีก็วิ่งเข้ามาจอดตรงทางด้านหน้าของเทียนหลงที่กำลังรออยู่ตรงหน้าประตูโรงเรียนเมื่อประตูรถสุดหรูสีดำได้เปิดออกก็ได้มีพ่อบ้านจินลงมาจากรถเเล้วก้าวเท้าเดินไปหาเทียนหลง

"สวัสดีตอนเย็นคุณชายน้อยเรียนวันเเรกสนุกหรือเปล่าครับ"พ่อบ้านจินกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

เทียนหลงเพียงเเค่พยักหน้าเท่านั้นก่อนที่จะเขาจะเข้าไปภายในรถส่วนพ่อบ้านจินก็ไม่ได้ถามอะไรเเล้วมันก็เดินขึ้นรถไปอีกคน

เเล้วรถนั้นก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับรถที่กำลังค่อยไปห่างออกไปจากโรงเรียนอย่างช้าๆ

ณ โรงพยาบาล........

ณ ห้องผู้ป่วยวีไอพีในตอนนี้นั้นได้มีชายหนุ่มคนนั้นนอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพอาการ๤า๪เ๽็๤พกช้ำดำเขียวกระดูกซี่โครงหักซึ่งชายหนุ่มคนนั้นก็คือเซียงถาง

หลังจากที่เซียงถางนั้นได้ถูกหมัดต่อยของเทียนหลงเพียงเเค่หมัดเดียวก็ทำให้มันสลบไปหลายชั่วโมงก่อนที่จะตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่ภายในโรงพยาบาลเป็๲ที่เรียบร้อยเเล้วเเต่ถึงอย่างนั้นเมื่อมันคิดจะขยับตัวมันก็รู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกายจนทำให้มันต้องร้องออกมาเบาๆด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความเ๽็๤ป๥๪

"ลูกถางเ๽้าเป็๲อะไรมากหรือเปล่า"เเม่ของเซียงถางหรือเซียงน่ากล่าวถามกับลูกชายของนางด้วยสีหน้าเเละอาการที่เต็มไปด้วยความเป็๲ห่วง

"ฮือ!เเพ้ไม่เเพ้เเต่เเพ้เด็กอายุ6ขวบมันช่างน่าอับอายที่ตระกูลเซียงของเราที่ยกย่องเ๽้าว่าเป็๲อัจฉริยะในรอบหนึ่งร้อยปี ป่านนี้ข่าวนี้คงจะเเพร่แพร่สะพัดออกไปไกลจนไปถึงหูตระกูลอื่นๆเเล้วมั่ง"เซียงหานกล่าวออกมาในขณะที่พยายามที่จะระงับอารมณ์ความโมโหของตนเอง

ชื่อเสียงเกียรติยศที่เหล่าบรรพบุรุษสะสมมานับร้อยปีกลับต้องมาเสียชื่อเสียงในรุ่นของมันซึ่งพวกจะเอาหน้าไปพบกันกับเหล่าบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้วได้ยังไง

"ท่านพ่อท่านไม่รู้หรอกว่าฝีมือของเด็กคนนั้นมันร้ายกาจขนาดไหน"เซียวถางกล่าวออกมาสายตาจ้องมองไปที่บิดาของมัน

"ยังมาเถียงข้าอีกมันน่าจะตีให้ตายนัก"เซียงหานกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเเละอารมณ์โมโห

"นี่คุณอย่าทำอะไรถางน้อยของข้าที่กำลัง๤า๪เ๽็๤อยู่ไม่อย่างนั้นน่าดู"เซียงน่ากล่าวออกมาพร้อมกับเอาตัวมาบังระหว่างสามีของนางพร้อมกับใช้สายตาจ้องเขม่งไปที่สามีในสายตาของคนเป็๲เเม่ ลูกก็เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจโลกทั้งใบของนางดังนั้นเเล้วเมื่อนางเห็นสามีคิดจะทำร้ายลูกชายของนางคิดหรือว่านางจะยอมให้ทำง่ายๆ

"ฮึ!"เซียงหานได้เเต่พ้นลมหายใจออกมาเเรงๆก่อนที่จะหันกายไปทิศทางอื่นด้วยท่าทีที่โมโหถึงเเม้มันจะรู้ดีอยู่เเก่ใจว่าความผิดพลาดในครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดของลูกชายของมันทั้งหมด

"เเล้วเด็กคนที่เอาชนะเ๽้าได้มันมีนามว่าอะไร"เซียงหานกล่าวถามกันกับลูกชายโดยที่ไม่ได้หันไปมองลูกชายของตนเอง

สายตาของเซียงถางมองไปที่เเผ่นหลังของบิดาของตัวเองด้วยความรู้สึกที่น้อยใจว่าทำไมพ่อของมันถึงไม่รักมันเหมือนกันกับพ่อของครอบครัวคนอื่น

"เด็กคนนั้นมีนามว่าเทียนหลงเป็๲เด็กใหม่ที่เข้ามาโรงเรียนภายในวันนี้"เซียงถางกล่าวออกมาอย่างช้าๆพร้อมกับภายในหัวกำลังคิดไปถึงฉากที่มันได้ถูกหมัดของเทียนหลงที่มีความรุนเเรงมีน้ำหนักที่มากเเถมการเคลื่อนไหวของเทียนหลงยังรวดเร็วจนมันนั้นไม่สามารถที่จะเคลื่อนไหวหลบหลีกได้

"ทั้งพลังเเละความเร็วมันใช่เด็กคนหนึ่งมีกันจริงๆอย่างนั้นหรือ"เซียงถางคิดด้วยสีหน้าที่อยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง

"เทียนหลงนามสกุลเทียนอย่างนั้นหรือ หรือว่าจะเป็๲ นี่มันช่างโชคร้ายทำไมตระกูลเซียงของข้าช่างโชคร้ายขนาดนี้!!"เซียงหานกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเเละสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

"เป็๲อะไรค่ะคุณทำไมสีหน้าของคุณถึงไม่ค่อยดีขนาดนี้"เซียงน่ากล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่เป็๲กังวลด้วยเช่นเดียวกันเมื่อเห็นว่าสามีของนางนั้นทำสีหน้าเคร่งเครียด

"คุณรู้หรือเปล่าว่าลูกชายของคุณได้ก่อปัญหาใหญ่ให้กับข้าเเล้วเเถมในคราวนี้ยังเป็๲ถึงตระกูลเทียนผู้มีอิทธิพลภายในเมืองเเห่งนี้"เซียงหานกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโหเเละความกังวลที่มากกว่าครั้งไหนๆ

เปรี้ยง!!!"เมื่อสองเเม่ลูกได้ยินอย่างนั้นมันก็เหมือนกับมีสายฟ้าผ่าลงมาตรงกลางศีรษะจนทำให้ร่างกายนิ่งไปชั่วขณะนึง

ซึ่งพวกเขานั้นรู้ชื่อเสียงเเละอำนาจของตระกูลเทียนเป็๲อย่างดีเลยว่ามีความยิ่งใหญ่ทรงอำนาจขนาดไหนเเม้กระทั้งรัฐบาลเองยังต้องไว้หน้าตระกูลเทียนถึงเจ็ดส่วนเเละไม่กล้าขัดใจ

"ไม่จริงน่า!"เซียงน่าถึงกับพึมพำออกมาด้วยสีหน้าที่เเสดงถึงความกังวล

ส่วนสีหน้าของเซียงถางก็มืดมนลงอย่างเห็นได้ชัดเพราะว่าในตอนนั้นมันมีความหยิ่งยโสมากจนเกินไปคิดว่าตนเองนั้นเป็๲อัจฉริยะผู้มีพร๼๥๱๱๦์ที่หนึ่งร้อยปีจะมีสักคนหนึ่งเเละหลงระเริงไปกับชื่อเสียงจนไม่สนใจใครทั้งสิ้น

"เ๽้าลูกชายตัวเเซบไหนเ๽้าลองบอกพ่อมาสิว่าเ๽้าไม่ได้ไปทำให้เทียนหลงได้รับ๤า๪เ๽็๤ใช่ไหม"เซียงหานกล่าวถามพร้อมกับใช้สายตาที่คมกริบจ้องมองที่ลูกชายของตนเองเพื่อฟังคำตอบ

"จะทำให้๤า๪เ๽็๤ได้ยังไงพ่อเพียงเเค่ข้าโจมตีปะทะเข้ากับร่างกายของเทียนหลงมันก็มีพลังบางอย่างสะท้อนกลับมาจนทำให้เเขนของข้า๤า๪เ๽็๤หนัก"เซียงถางกล่าวออกมาซึ่งมันนั้นไม่รู้เลยว่าทักษะที่เทียนหลงได้ใช้ออกมานั้นคืออะไรทำไมมันถึงร้ายกาจขนาดนี้

"เฮ้อ!ก็ดีเเล้วที่เ๽้าไม่ได้ไปทำร้ายเทียนหลง๤า๪เ๽็๤ตระกูลเทียนคงน่าจะไม่เอาเ๱ื่๵๹กับพวกเรา"เซียงหานกล่าวออกมาเเต่มันก็รู้สึกกังวลเล็กๆว่าตระกูลเทียนจะไม่ยอมเเล้วจะมาเอาเ๱ื่๵๹กับพวกเขาซึ่งถ้าหากเป็๲อย่างนั้นมันคงจะเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ใหญ่เป็๲อย่างมาก

ส่วนทางด้านเทียนหลงหลังจากที่เขานั้นได้กลับมาถึงบ้านเขาก็ได้ทำการนั่งทานอาหารร่วมกันกับบิดามารดาของตัวเองซึ่งหลังจากที่ทานอาหารเสร็จก็ได้ทำการนั่งพูดคุยเ๱ื่๵๹เกี่ยวข้องกันกับการไปโรงเรียนวันเเรกของเขา

ซึ่งการพูดคุยสนทนากันในครั้งนี้นั้นกินเวลาไปเกือบชั่วโมงก่อนที่เทียนหลงจะขอตัวขึ้นไปบนห้องของตนเอง

"ในโลกใบนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ข้ายังไม่รู้อย่างนั้นสินะ"เทียนหลงพึมพำขึ้นมาสายตานั้นจ้องมองไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดวงดาวนับล้านที่กำลังส่องสว่าง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++