ตอนที่ 2
ซูเซียงซิน
เจ็บ
“อึก..”
หนาว
“เยเยเยเยเยเยเอ๋อร์เป็อย่างไรบ้าง”
“าแคุณหนูสมานตัวดี แต่ร่างกายอ่อนเพลียนัก...”
ประโยคหลังจากนั้นไม่มีอะไรเข้าหัวเธอมากนัก ว่ฉีกำลังรู้สึกตระหนก สภาพแวดล้อม และผู้คนรายรอบเธอตอนนี้บ่งบอกอะไรกับเธอได้มากมาย เพียงแต่มันเป็เื่ยากเกินกว่าจะเข้าใจได้ในทันที
ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่
ทำไมเธอถึงถูกเรียกด้วยชื่อของคนอื่น
และคนพวกนี้เป็ใครกัน
ว่ฉีไม่อาจฝืนดวงตาอันหนักอึ้งหลังดื่มยารสขมปร่าของคนที่ถูกเรียกว่า ‘ท่านหมอลู่’ ก่อนสติสุดท้ายหลุดลอย ว่ฉีรู้สึกถึงสายลมเย็นเยือกพัดผ่านรอบตัวเธออีกครั้งพร้อมเสียงแ่ผิว ขาดหาย
‘ว่ .. ฉิน ...ว่...’
ฉินว่ฉีถูกปลุกด้วยความรู้สึกชื้นแฉะบนร่างกาย ผ้าหอมสะอาดถูกไล่ซับไปตามลำแขน เด็กสาวคนเดิมไม่ได้แสดงท่าทางตื่นใดังเช่นวันแรก เพราะหลังจากนั้นว่ฉียังตื่นมาอีกหลายครั้ง แต่ร่างกายยังอ่อนแรงเกินกว่าจะทำอะไรได้นอกจากรับอาหาร รับยาแล้วสลบไสลไป
“วันนี้สีหน้าดูสดใสขึ้นมากเลยเ้าค่ะคุณหนูใหญ่” เด็กสาวหน้าตาแจ่มใสพูดอย่างอารมณ์ดี “รับมื้อเช้าเลยหรือไม่เ้าคะ บ่าวจะรีบจัดสำรับให้เ้าค่ะ”
ว่ฉีไม่ได้สนใจเด็กตรงหน้ามากนัก เธอมีเื่อื่นสำคัญกว่า เพียงยกมือโบกให้เด็กคนนั้นออกไป
ในห้องกลับมาเงียบสงบ ผิวเนื้อยังคงรู้สึกถึงกระแสลมเย็น ว่ฉีแน่ใจว่ามีอะไรบางอย่างนอกจากเธอในห้องนี้
“นั่นใคร”
ลมเย็นสายหนึ่งเป่าพัดระใบหูของว่ฉี
“อย่ามาเล่นตลกนะ ออกมา”
ไม่รู้ว่าเธอไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้กล้าร้องหาสิ่งที่ตัวมองไม่เห็น
หางตาเห็นบางอย่างแวบผ่าน เยว่ฉีทำใจแข็ง ซ่อนความตระหนก
“ถ้ายังไม่โผล่มาตอนนี้ ฉันก็ไม่คิดจะเสวนาด้วยอีกแล้วนะ”
อะไรบางอย่างเอาแต่ร้องเรียกชื่อเธอมาตลอดหลายวัน เธอคาดเดาว่าสิ่งนั้นคงไม่ได้เล่นสนุกไปอย่างนั้นแน่
สิ่งที่แวบผ่านไปมา ใกล้บ้าง ไกลบ้าง เริ่มเห็นตัวตนชัดขึ้นทีละน้อย จนเมื่อสิ่งนั้นหยุดตรงหน้าเธอ เธอเห็นเด็กสาวในร่างโปร่งแสง ว่ฉีแทบลืมหายใจ ไม่ใช่เพราะร่างกายชวนพิศวง
แต่...
ใบหน้านั่น
ดวงตาคู่นั้น
แม้แต่ริมฝีปาก
ถึงดูอิ่มเอิบยิ่งกว่า อ่อนเยาว์มากกว่า แต่ว่ฉีเห็นอย่างชัดเจน ว่าทุกส่วนบนร่างกายของเด็กสาวเหมือนกับเธอทุกกระเบียดนิ้ว ราวกับเธอกำลังส่องกระจก
“เธอ...ซูเซียงซิน ?” ว่ฉีเริ่มประติดประต่อเื่ราว และดูเหมือนเธอจะไม่ได้โผล่มาที่นี่อย่างไร้เหตุผล
‘ันเถิด ไม่รู้ว่าป่านนี้จะถูกแม่คนนั้นฉอเลาะไปจนถึงไหนแล้ว ข้าล่ะไม่ไว้ใจนางเอาเสียเลย’
ว่ฉีนิ่วหน้า นั่นคือเหตุผลงั้นหรือ
“เธอทำให้ฉันมาอยู่ที่นี่เหรอ ทำได้ไง”
‘ข้าจะไปรู้หรือ เ้าเลิกท่ามากเสียที ลุกได้แล้ว’
“ไม่รู้? เธอเป็ใคร เธอทำอะไรกับฉัน ทำไมฉันถึงมาอยู่ในร่างเธอได้”
‘ข้าต่างหาก ต้องถามเ้า เ้าเป็ใครและยึดร่างข้าไปทำเยขะ ข้า ข้าไม่รู้ ตอนนั้นในหัวข้ามีแต่ชื่อเ้า’
“แล้วฉันจะคืนร่างให้เธอได้ยังไง” ว่ฉีเบื่อหน่าย อยากรีบจบเื่พวกนี้ไปเสียที
‘นั่นมัน...’
“อะไร” ว่ฉีหงุดหงิดกับท่าทางเยเยต้าหลางจะสรรหามาได้ ชดเชยให้นางผู้ต้องกำพร้ามารดาั้แ่ยังเล็ก และยังไม่เคยมีสิ่งใดซึ่งนาง้าแล้วยังไม่ได้มันมา แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่นางไขว่คว้าคืออะไร
‘ตอนนางเกิดน่ะหรือ นางก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่ไม่รู้สิ ข้าไม่ยักจะเอ็นดูนาง’
หลังฮูหยินคนใหม่ จากนั้นซูเซียงหยุนก็ลืมตาดูโลก คุณหนูซูเซียงซินในวัยสองหนาว คอยมองภาพครอบครัวอันอบอุ่นจากมุมหนึ่ง คล้ายเป็เื่ราวของคนอื่น ความรู้สึกของเด็กน้อยเหมือนถูกกีดกันออกจากครอบครัวใหม่นั้นกลาย ๆ
เดิมทีเด็กน้อยเพียงพยายามพาตัวเองไปอยู่ในครรลองสายตาของผู้เป็บิดา แต่ใครเลยจะรู้ว่าคุณหนูคนใหม่ตัวน้อยนิดแลบอบบางผู้นั้นจะดึงดูดความสนใจของทุกคนจนสิ้น
เซียงซินเริ่มกรีดร้อง ทำลายข้าวของ มันดึงความสนใจของคนอื่นได้ และนั่นเป็วิธีเดียวที่นางสามารถเรียกให้บิดาสังเกตเห็นนางบ้าง นางจึงพึ่งพาวิธีนี้เสมอมา และกว่าจะรู้ตัว สายตาจากผู้เป็บิดาก็มีแต่ความแหนงหน่ายยามมองมายังนาง
‘ครั้งแรกเลยนะ ที่มีคนปฏิบัติกับข้าไม่ต่างจากนาง’
คราแรกยามเซียงซินรู้จักซงเชี่ยนห่าว บุตรชายคนรองแห่งตระกูลแม่ทัพของแคว้น เชี่ยนห่าวดูแลสองพี่น้องตละกูเยันเสียทีเถอะ’
“ไปทำเย
101
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)