นางสว่างไสว & นายมืดมน

“คุณแม่คะ…หนูไม่ไปได้มั้ยคะ?”

คำถามที่หลุดออกมาเป็๞คำพูดจากเด็กวัยประถม6 ที่ทำเอาคุณแม่ที่เป็๞

ผู้ฟังได้ถามกลับว่า“อะไรหรอจ๊ะ”

สีหน้าของฉันที่เต็มไปด้วยความงึนงงในคำพูดของคุณแม่ที่ดูเหมือน

พยายามตีสองหน้าเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นจากฉันที่๻้๵๹๠า๱รู้ความจริงบางอย่างจากแม่ฉันสูดหายใจอย่างสุดกำลัง ปอดเต็มไปด้วยอากาศบริสุทธ์

คำพูดของฉันออกไปพร้อมกับอากาศที่เปรียบได้เหมือนขยะที่ต้องทิ้ง

 “ก็เ๱ื่๵๹ที่หนูต้องอยู่คนเดียวไงเล่า!”

หลังสิ้นเสียงประโยคนั้นกับข้าวที่เหมือนกำลังเริงระบำเสียงอยู่นั้นก็สิ้น

เสียงลง พร้อมกับเสียงใหม่ที่แลดูดึงดูดกว่าขึ้นมา

“แม่ขอโทษนะที่ต้องทำอย่างนี้”

น้ำเสียงและหน้าตาของแม่แลดูคล้อยตามกันอย่างเข้าใจได้ด้วยการ

มองเพียงเสี้ยววินาที แม่โอบกอดฉันด้วยแรงที่เหลืออยู่กับฉันที่น้ำตากำลังไหลรินกระซบไหล่ของแม่อย่างไม่หยุดหย่อนขนตาปิดประกบกัน น้ำใสๆเ๮๧่า๞ั้๞มากพอจะดื่มแทนน้ำเปล่าได้เลยล่ะ

เสียงที่ดูอบอุ่นและเศร้าโศกผสมปนเปนั้นเอ่ยออกมาว่า

“ขอโทษนะ แม่ขอโทษนะลูก”

แรงรัดจากโอบกอดแม่แรงขึ้นอย่างไม่รู้จบโดยไม่ลืมที่น้ำตาของแม่จะ

ไหลรินตกกระทบหัวของฉันลงแนบก้อนแก้มอันแสนนุ่มนิ่มนี้พร้อมกับประโยคที่ใครฟังก็คงไม่อยากนึกหวนคืนมันอีกเลย “ต้องเข้มแข็งนะลูก!”

หลังสิ้นเสียงประโยคสุดท้ายจากแม่ก็มีแต่เสียงร้องไห้ที่แทรกแซงหูทั้ง

สองข้างของฉันจนฉันรู้สึกอ่อนแรงอย่างบอกไม่ถูก เสียงรอบข้างเริ่มเลือนหายไปภาพแสงสีที่ชัดแจ๋วเริ่มมัวหมองด้วยอะไรบางอย่างที่ไร้ตัวตน

ประโยคสุดท้ายที่ไว้ให้คุณแม่ “คุณแม่คะ!”

        (พลันตื่น)“รอบที่เท่าไหร่แล้วนะ ที่ฝันแบบนี้”  คำถามที่เกิดขึ้นพร้อมๆกับฉันที่พึ่งตื่นจากฝันได้ด้วยแสงสีขาวที่ยิงสาดแสงลอดระหว่างผ้าม่านผืนนั้นนาฬิกาปลุกสนั่นกระทกกระทากกับโต๊ะอย่างสนุกสนานพร้อมเสียงที่ดังกึกก้องไปทั่วห้องสี่มุมห้องนี้             

ฉันลุกขึ้นจากหมอนไปพร้อมกับแว่นคู่ใจที่ไม่เคยห่างจากใบหน้าดวงนี้

เผ้าผมยาวประบ่าผมหน้าที่ยาวเกือบปิดมิดดวงตาอันแสนสวยงามคู่นี้ เสื้อที่มีซอกตรงอกอันเอิบอิ่มกางกางที่ยาวมิดหัวเข่า นี่คือฉันที่ดูตัวเองผ่านกระจกแต่งหน้าของฉัน

ขามุ่งตัวผ่านบันไดที่แลคุ้นเคยไปที่ห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัวชมพูพริ๊ง

คู่ใจของฉันเข้าชำระร่างกายด้วยฝักบัวที่ปล่อยน้ำไหลผ่านร่างกาย ทุกอณูร่างกายถูกน้ำแทรกซึมไปพร้อมกับฟองสบู่ทั่วร่างกาย

เสื้อนักเรียนที่แขวนไว้เหมือนรอเหงือไหลซึมในตัวผ้าได้ประกอบ

ร่างเข้าคู่กับกระโปรงสีกรมท่าค่อนดำโบว์สีแดงตกประดับตรงระหว่างหน้าอก

วันแรกในวันเปิดเรียนวันแรกที่แสนธรรมดานี้ทำให้ฉันที่ปกติหมกตัวอยู่

แต่ในห้องได้ขยับร่างกายซะบ้าง

ร่างกายที่สมบูรณ์แบบกับความมั่นใจที่พกมาเต็มกระเป๋าที่ว่างเปล่าใบนี้

เปิดประตูพร้อมเสียงที่ไร้ซึ่งผู้ฟังยกเว้นฉัน ”ไปแล้วนะคะ”ไร้ซึ่งการตอบกลับใดๆ ลมเข้าปะทะตัวพร้อมแสงที่สาดส่องตัวฉันอย่างร้อนแรงสีท้องฟ้าที่แลคล้ายดวงตาคู่นี้ของฉัน

ระหว่างเดินก้าวขามุ่งสู่โรงเรียนก็พลันพูดในใจด้วยประโยคมากมาย

 “จะมีของอร่อยๆรึเปล่านะ, เพื่อน, แฟน?”หลังสิ้นสุดความคิดสุดท้ายนั้น คำในใจได้บอกกับว่า ”ฉันจะเป็๲หลอดไฟเดินได้ให้ดู!”