Introduce
เพราะคนใกล้ชิดเพียงหนึ่งเดียวป่วยหนัก จิ้งอีเลยต้องเดินทางกลับมาดูแล นึกไม่ถึงว่าการกลับมาครั้งนี้จะทำให้พบคนบางคน เื่ราวบางอย่างนำไปสู่เส้นทางทั้งดีและร้าย อุปสรรคในงาน ความสัมพันธ์ ปมที่ถูกผูกไว้ต้องหาทางแก้ บางคนที่ต้องกำจัดออก
ถึงอย่างนั้นระหว่างทางกลับพบเจอความสุข หวานล้ำสอดแทรก
จิ้งอีเดินไปนั่งบนโซฟา สายตาจับจ้องชายหนุ่ม
จางเหยียนเดินตามมานั่งตรงข้าม หยั่งเชิงเสียงเรียบ "ไม่ถามเหรอว่าพี่จ้าวโทรมาทำไม"
จิ้งอียิ้ม "ฉันเพิ่งรู้ว่าคุณขี้หึง"
ชายหนุ่มเข้าใจทันที "คุณรู้"
รอยยิ้มบนใบหน้าจิ้งอียิ่งสดใสมากขึ้น "อืม เดาได้ไม่ยาก พี่จ้าวมีเบอร์ฉัน มีวีแชต ถ้าอยากคุยน่าจะโทรเข้าเครื่องนี้เอง" เธอยกโทรศัพท์ในมือขึ้นโบก
"คุณรู้ทันผมทุกอย่าง แต่ตามเซี่ยจิงไม่ทันเนี่ยนะ" จางเหยียนอดต่อว่าไม่ได้
"ใครว่าตามไม่ทันล่ะคะ"
"แต่ยังคุย"
คราวนี้จิ้งอีทำหน้าสงสัย "แล้วคุยไม่ได้เหรอคะ"
ปากจางเหยียนอ้าๆ หุบๆ นานค่อนวันยังไม่มีคำพูดเล็ดลอดออกมา
ถ้าพูดตามเหตุผล เขาไม่อาจกะเกณฑ์หญิงสาวได้ ต่อให้อีกฝ่ายจะอยู่ในสถานะแฟนก็ตาม แต่เื่แบบนี้เขาไม่อยากมีเหตุผล
"ว่าไงคะ" จิ้งอีถามย้ำ
"ผมไม่อยากให้คุย" สุดท้ายชายหนุ่มตัดสินใจพูดตามตรง
"ถ้าฉันไม่รับปากล่ะ" จิ้งอีรู้สึกสนุกที่ได้แหย่
จางเหยียนไม่ตอบ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน "คุณบอกอยากอาบน้ำ"
จิ้งอีตามไม่ทันความคิด เธอมีสีหน้าสับสนเล็กน้อย สุดท้ายตัดสินใจยืนขึ้นเดินไปที่ประตู
ตอนมือกำรอบที่จับ จางเหยียนที่เดินตามหลังกลับดึงแขนไว้ ดันร่างหญิงสาวติดกำแพง
จิ้งอีเงยหน้าสบตา
จางเหยียนหลุบตามอง มืออีกข้างบีบคาง
ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ลมหายใจร้อนทาบลงบนหน้า ริมฝีปากอิ่มถูกกดทับด้วยแรงไม่หนักไม่เบา รับรู้ได้ถึงบางอย่างที่อุ่น เปียกชื้นไล้ไปตามแนวฟัน
จิ้งอีตกตะลึงทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ตอนสติกลับคืน ปากของเธอก็ถูกโดยสมบูรณ์แล้ว แถมมือสองข้างของจางเหยียนยังกอดร่างแน่นไม่สามารถขยับหนีได้อีก
จางเหยียนเหมือนคนกระหายน้ำ ได้ลิ้มลองแล้วไม่อาจทำใจผละออก ยิ่งััยิ่งรุกไล่หวังกวาดต้อนจนไม่เหลือสักหยด
ก่อนจางเหยียนจะทันได้ผละออกพลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น "อีอี ผมเอานมมาให้ เปิดประตูหน่อยได้ไหม"
เป็เซี่ยจิง!
จางเหยียนหรี่ตา ขาข้างหนึ่งยื่นออกไปงัดประตูให้เปิดออก
เื่ใหม่พร้อมเสริฟ ฟีลกู๊ด ฟีลใจ
หากชอบ อย่าลืม กดหัวใจ ❤️ กด ติดตาม
เพื่อเป็กำลังใจให้นักเขียนด้วยน้า (^_
747
