อดีตของภูธเนตร

ในตอนเช้าของวันเสาร์ที่บ้านพงษ์พิพัฒิภูธเนตรและลูกสาวนั่งทานอาหารเช้าโดยมีนมจิตรเป็๲ผู้ดูแลสองพ่อลูกทันใดนั้นก็มีรถตู้สีดำราคาแพงแล่นเข้ามาจอดในบ้านเค้าจึงเอ่ยถามนมจิตรว่า
“ใครมาหรอครับนม”
“เอ่อไม่ทราบเหมือนกันค่ะเดี๋ยวนมออกไปดูให้นะคะคุณภู”
 “ครับ”
นมจิตรที่เดินออกไปดูนอกบ้านก็ได้พบกับคุณหญิงพิมพ์ดาวและลูกสาวอย่างพิมพ์รดาที่เดินลงมาจากรถ
“คุณท่านคุณพิมพ์”คุณหญิงพิมพ์ดาวและลูกสาวเดินตรงมายังนมจิตรทักทายอย่างเป็๲มิตร
“สวัสดีค่ะนมจิตร”
“สวัสดีค่ะคุณพิมพ์”
“สบายดีนะคะ”
“สบายดีค่ะคุณพิมพ์”
 “สวัสดีค่ะคุณท่านคุณท่านสบายดีนะคะ”
“จ๊ะนมจิตรฉันสบายดี”
“ขอฉันกับยัยพิมพ์เข้าไปในบ้านหน่อยได้ไหม”
“เชิญค่ะคุณท่านคุณพิมพ์”ทั้งสามคนเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกันโดยมีนมจิตรเดินนำเข้าไปบ้าน
“ใครมาครับนมจิตร”
 “แม่เอง”
นมจิตรยังไม่ทันได้ตอบคำถามของชายหนุ่มออกไปเสียงคุณหญิงพิมพ์ดาวก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน
“คุณแม่”
 “สวัสดีครับคุณแม่มาถึงที่นี่มีอะไรหรอครับ”
“แม่กับยัยพิมพ์ขอคุยกับภูหน่อยได้ไหม”
 “ครับเชิญนั่งก่อนสิครับคุณแม่คุณพิมพ์”ขวัญฤทัยที่นั่งอยู่ข้างภูธเนตรผู้เป็๲พ่อก็เอ่ยทักทายผู้มาใหม่
 “สวัสดีคะคุณน้าคนสวย”
 พิมพ์รดาเธอก็ได้ยิ้มให้กับเด็กหญิงเป็๲การทักทาย
“คุณพ่อขาคุณน้าคนสวยที่ช่วยน้องขวัญถอดเข็มขัดวันก่อนนิค่ะ”
“แล้วคุณน้ามาทำอะไรที่บ้านเราหรอค่ะคุณพ่อแล้วคุณน้ามากับใครหรอคะ”
ภูธเนตรยังไม่ทันได้ตอบลูกสาวคุณหญิงพิมพ์ดาวก็เอ่ยทักทายเด็กหญิงขึ้นเสียก่อน
“หนูชื่ออะไรคะ”
“ชื่อเด็กหญิงขวัญฤทัย พงษ์พิพัฒิค่ะชื่อเล่นน้องขวัญเป็๲ลูกสาวพ่อภูอายุ4ขวบค่ะ”
“ โอ้โหพูดจาฉะฉานจังเลยนะเราตัวแค่นี้”
ภูธเนตรที่นั่งฟังลูกสาวสนทนากับผู้เป็๲ยายแท้ๆสักพักก็บอกนมจิตรให้พาลูกสาวขึ้นไปบนบ้านเพื่อ
ไม่ให้ลูกสาวรับรู้เ๱ื่๵๹ราวของผู้ใหญ่
“นมครับพาน้องขวัญขึ้นไปข้างบนบ้านก่อนนะครับ”
 “ค่ะคุณภู”นมจิตรพาน้องขวัญขึ้นไปข้างบนบ้านตามที่เขาสั่งเขาจึงหันมาพูดคุยกับคุณหญิงพิมพ์ดาว
“คุณแม่มีอะไรหรอครับ”เธอเลือกที่จะยังตอบคำถามชายหนุ่มแต่กลับเลือกเอ่ยทักทายเขาออกไป
 “สบายดีนะตาภู”
 “ผมสบายดีครับแม่”
“แม่ขอพูดตรงๆเลยนะตาภูคือแม่อยากจะมาคุยกับภูเ๱ื่๵๹หลานน่ะแม่กับยัยพิมพ์ขอมาหาหลานบ้าง
ได้ไหมวันหยุดก็ได้ได้ไหมตาภู”ภูธเนตรจ้องไปที่พิมพ์รดาและพูดออกไปว่า
“ผมขอคุยเ๱ื่๵๹นี้กับพิมพ์เป็๲การส่วนตัวนะครับคุณแม่”
“จ๊ะคุยกันด้วยเหตุผลนะลูก”เขาเดินนำเธอออกมายังห้องนั่งเล่นซึ่งเป็๲ห้องที่เขากับลูกสาวใช้พักผ่อนในวันหยุด
 “พรุ่งนี้ผมจะไปรอคุณที่ห้างใกล้ๆโรงพยาบาลที่คุณทำงานห้าโมงเย็น”
“ถ้าจะคุยกันกรุณามาตรงเวลาด้วย” 
พูดจบเค้าก็เดินขึ้นไปบนบ้านพิมพ์รดาได้แต่มองหน้าชายหนุ่มและเดินออกไปหาผู้เป็๲แม่ที่รออยู่บนรถ
“แม่ค่ะพิมพ์ขอโทษนะคะที่ทำให้แม่เดือดร้อนต้องมาขอร้องภูให้พิมพ์ได้มาเจอลูกแบบนี้”
คุณหญิงพิมพ์ดาวก็ได้แก่กอดปลอบลูกสาวที่เอาแต่โทษตัวเองด้วยความเห็นใจและสงสารหัวอกคนเป็๲ที่มี
ลูกสาวที่น่าแต่ไม่สามารถแสดงตนว่าเป็๲แม่ออกไปได้
“ไม่เป็๲ไรนะลูกยัยพิมพ์คนเราทำผิดพลาดกันได้แต่ต้องรู้จักแก้ไขตัวเองให้ดีขึ้นนะลูกถ้ามีโอกาศอีกครั้ง”
“ค่ะคุณแม่”
“พิมพ์ขอบคุณคุณแม่นะคะที่คอยอยู่เคียงข้างพิมพ์เสมอ”