เมื่อรอบสุดท้ายผ่านพ้นไป ห้องที่เคยเต็มไปด้วยเสียงครางก็เงียบลงเหลือเพียงเสียงหายใจ
อาเรียมองร่างที่ทรุดอยู่บนเตียงตรงหน้า ซันคนที่วางแผนทุกอย่างในชีวิตอย่างเ็า คนที่ไม่เคยปล่อยให้ใครเห็นว่าตัวเองเสียการควบคุม ตอนนี้นอนหมดแรงอยู่ตรงนั้น ผมเปียกเหงื่อ และน้ำอื่นๆ ไปหมด ดวงตาเปียกชื้นและล่องลอย ลมหายใจยังสั่น แต่ก็ยังมีรอยยิ้มของผู้พ่ายแพ้
เธอไม่เคยเห็นเขาเป็แบบนี้มาก่อน และมันทำให้หัวใจเธอเต้นแปลกๆ
“ทีนี้มาถึงส่วนที่สำคัญที่สุดแล้วค่ะ”
มิร่าพูดเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนจากครูคุมเกมเป็พี่เลี้ยงที่อ่อนโยน
“หลังจากเล่นหนักขนาดนี้ อารมณ์ของคนจะพลุ่งพล่านและเปราะบางมาก บางคนถึงขั้นร้องไห้โดยไม่มีเหตุผล สิ่งที่ต้องทำตอนนี้ไม่ใช่เล่นต่อนะคะ แต่คือกอดเขาไว้ แล้วให้ความรู้สึกปลอดภัยกับเขา”
“…ทำยังไง” อาเรียถามเสียงเบา
“ทำตามใจอาเรียเลยค่ะ”
มิร่ายิ้ม
“สิ่งที่เขา้าตอนนี้ไม่ใช่เทคนิค”
เธอลดเสียงลงอีกนิดเหมือนกระซิบเคล็ดลับสุดท้ายให้
“แค่ชมเขาเยอะๆ จูบเบาๆ ตรงที่ไม่ได้ยั่วอะไร แล้วก็บอกให้เขารู้ว่าทำดีแล้ว เท่านั้นเองค่ะ”
อาเรียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอเก่งเื่การแข่ง การเอาชนะ การยั่วให้อีกฝ่ายเสียหลัก—แต่เื่แบบนี้เธอไม่ถนัดเลย มืออยู่ผิดที่ผิดทางไปหมด
สุดท้ายเธอก็ค่อยๆ เลื่อนตัวเข้าไปโอบร่างของเขาไว้ ดึงศีรษะเขาให้ซบลงกับอกตัวเอง คราวนี้ไม่มีอะไรเย้ายวนอยู่ในนั้น มีแค่การกอด
เธอยกมือขึ้นปัดผมเปียกเหงื่อที่เกาะติดหน้าผากเขาออกเบาๆ อย่างคนที่ยังไม่ชินกับท่าทางอ่อนโยนของตัวเอง แล้วก้มลงจูบที่หน้าผากนั้นเบาๆ หนึ่งครั้ง
“…เก่งมากนะ ซัน”
เธอพึมพำ เสียงสะดุดนิดๆ เพราะเขินกับคำพูดของตัวเอง
“อดทนเก่งมากเลย… ทำได้ดีมากแล้ว”
เธอรู้สึกแปลกๆ กับคำพวกนี้ที่ปกติไม่เคยหลุดจากปากตัวเอง แต่พอเห็นว่าทุกคำทำให้ลมหายใจของเขาสงบลงทีละนิด เธอก็พูดต่อ ค่อยๆ คล่องขึ้นทีละประโยค
“ไม่ต้องเก็บอะไรไว้แล้วนะ ปล่อยให้หมดเลยก็ได้”
เธอกระซิบ ริมฝีปากแตะลงที่ขมับเขาเบาๆ อีกครั้ง
“ไม่เป็ไร… ฉันอยู่ตรงนี้”
ดวงตาของซันยังเปียกชื้นและล่องลอย เธอเห็นน้ำเอ่อขึ้นที่หางตาเขาด้วยซ้ำ—ไม่ใช่เพราะเสียใจ แค่เพราะอารมณ์ที่พลุ่งพล่านล้นเกินจะเก็บไว้เหมือนที่มิร่าบอก เธอก้มลงจูบเปลือกตาที่ปิดอยู่นั้นช้าๆ ทีละข้าง เก็บความชื้นไปด้วยริมฝีปาก
“ดีมากแล้ว ทุกอย่างจบแล้วนะ”
ร่างในอ้อมแขนเธอสั่นเฮือกหนึ่ง ซันที่ตอนนี้ไม่เหลืออะไรให้ปกปิดหรือต้องรักษาไว้อีกแล้วไม่ได้ฝืนหรือหนี เขาซบหน้าเข้ากับอกเธอ มือไขว่คว้าขึ้นกำชายเสื้อพยาบาลของเธอไว้แน่นเหมือนเด็ก แล้วปล่อยให้ตัวเองจมลงในอ้อมกอดนั้นเต็มที่ ไม่มีคำพูด มีเพียงลมหายใจที่ค่อยๆ สงบลง
เธอกอดเขาไว้อย่างนั้น ลูบหลังเขาช้าๆ เป็จังหวะสม่ำเสมอ ปล่อยให้ความเงียบที่อบอุ่นห่อหุ้มทั้งสองคนเอาไว้ จนหัวใจที่เต้นระส่ำของเขาค่อยๆ กลับมาเต้นเป็ปกติทีละนิด
และในวินาทีนั้นเอง อาเรียก็เข้าใจบางอย่าง
นี่คือด้านที่เขาซ่อนมาตลอด—คนที่อยากวางทุกอย่างลงสักครั้ง อยากให้ใครสักคนถือมันไว้แทน อยากเป็ฝ่ายถูกโอบไว้บ้าง ไม่ใช่ฝ่ายที่ต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวเสมอ ด้านที่เขากลัวว่าถ้าใครเห็นแล้วจะรังเกียจ
แต่เธอไม่ได้รังเกียจมันเลยสักนิด
ที่น่าแปลกกว่านั้นคือ—เธอชอบที่ตัวเองเป็คนที่เขายอมให้เห็นมัน ชอบที่เขาไว้ใจพอจะพังลงต่อหน้าเธอ เธอกอดเขาแน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงซุกหน้ากับผมของเขา และรู้สึกว่าหัวใจอุ่นวาบในแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อน
มิร่าที่ยืนดูอยู่ยิ้มบางๆ อย่างพอใจ ก่อนถอยออกไปเงียบๆ ปล่อยให้สองคนนั้นมี่เวลาของกันและกัน หน้าที่ของพี่เลี้ยงในคืนนี้เสร็จสิ้นลงแล้ว
◇ ◇ ◇
อ่างจากุซซี่กลางห้องน้ำหินอ่อนกว้างพอให้สามคนลงไปแช่ได้สบาย ตามสไตล์ห้องสวีทของ NorthHeart
หัวพ่นน้ำใต้ผิวดันสายฟองอุ่นๆ ขึ้นมาเป็จังหวะ ปั่นน้ำให้กระเพื่อมเป็เกลียวรอบตัวทั้งสาม ไฟใต้น้ำสีชมพูอ่อนเรืองขึ้นมาจากก้นอ่าง ย้อมไอน้ำที่ลอยกรุ่นให้เป็สีพาสเทลนวลตา กลิ่นสบู่กับน้ำมันหอมจางๆ อบอวลไปทั้งห้อง เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงน้ำเดือดพล่านเบาๆ จากหัวพ่น กับเสียงหายใจของสามคนที่ค่อยๆ ผ่อนลง
ซันแช่อยู่กลางอ่าง พิงหลังกับอกของอาเรีย ดวงตาปรือครึ่งหลับ ผมสีเข้มเปียกแนบหน้าผาก สีหน้าล่องลอยเหมือนคนที่ปล่อยวางทุกอย่างไปจนหมดแล้ว สมองที่เคยหมุนคำนวณไม่เคยหยุดตอนนี้ว่างเปล่าอย่างมีความสุข ปล่อยให้สายฟองอุ่นนวดร่างที่ล้าไปทั้งตัว
อาเรียโอบเขาไว้จากด้านหลัง เส้นผมสีทองอ่อนซีดคล้ายทองคำขาวเปียกน้ำจนสีเข้มขึ้น บางเส้นแนบติดลำคอกับไหปลาร้าที่เปียกชื้น ประกายรุ้งจางๆ บนปลายผมยังวับไหวเมื่อต้องไฟใต้น้ำ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มราวท้องฟ้ายามค่ำที่เคยคมกริบตอนนี้อ่อนลงเป็ประกายนุ่มๆ ขณะมองคนที่ซบอยู่ในอ้อมแขน
“ยังไหวอยู่ไหม” อาเรียถาม มือวักน้ำอุ่นราดไหล่เขาช้าๆ
“…ไหวครับ”
เขาตอบเสียงแหบ แล้วเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพึมพำต่ออย่างคนยังไม่กลับมามีสติเต็มร้อย
“แต่พรุ่งนี้คงเดินไม่ไหว”
อาเรียหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็ครั้งแรกในคืนนี้ที่เสียงหัวเราะของเธอไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซ่อนอยู่
“งั้นพรุ่งนี้ฉันอุ้มไปเรียนเองก็ได้ เหมือนตอนอุ้มนายเข้าโรงแรมไง” เธอว่า
“…อย่าเลยครับ ขอร้อง”
ซันครางออกมาจากในอ้อมแขน ใบหน้าแดงขึ้นทั้งที่หลับตาอยู่
“แค่นึกภาพก็อยากมุดลงไปอยู่ใต้น้ำแล้ว”
มิร่าที่แช่อยู่อีกฝั่งของอ่างเอนหลังพิงขอบอย่างผ่อนคลาย คราวนี้เธอปลดที่รวบผมออกแล้ว เส้นผมสีเทาอ่อนที่ปกติมัดเป็ทวินเทลสยายลงเปียกน้ำ แนบกับลำคอและแผ่นหลังเป็ทาง ทำให้เธอดูโตขึ้นและต่างไปจากภาพน้องสาวจอมป่วนที่ซันคุ้นเคย เขาโค้งสีดำเงาคู่เล็กที่ตอนนี้ไม่มีทวินเทลบังก็เผยให้เห็นเต็มตา ผุดขึ้นจากเรือนผมที่ปล่อยลง ทอประกายวาวรับไฟสีชมพู ดวงตาสีแดงหรี่ลงครึ่งหนึ่งด้วยความอิ่มเอม ส่วนหางสีดำเงาปลายรูปหัวใจแกว่งไปมาเหนือผิวน้ำอย่างเชื่องช้า สลัดหยดน้ำกระเด็นเป็ประกายทุกครั้งที่ปลายหางโผล่พ้นฟอง เครื่องประดับชิ้นเล็กที่ห้อยอยู่ที่หางส่ายระยับตามจังหวะ—สัญญาณว่าเ้าของอารมณ์ดีเป็พิเศษ คืนนี้เธอได้พลังกลับไปเต็มเปี่ยม
“ขอบคุณมอบมื้ออาหารแสนอร่อยให้นะคะ”
มิร่าเอ่ย รอยยิ้มคราวนี้ดูจริงใจกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาทั้งคืน
“พี่เลี้ยงว่าวันนี้พยาบาลฝึกหัดของเราสอบผ่านแบบสวยงามเลยล่ะค่ะ”
“ก็มีคนสอนดี” อาเรียตอบ แต่ปลายเสียงอ่อนลง
“อู้ย เขินแทนเลยค่ะ”
มิร่าเอามือป้องปาก ดวงตาเป็ประกายซน
“เมื่อกี้ตอนกอดปลอบนี่หวานจนหนูเกือบต้องหันหน้าหนีเลยนะคะ ไม่นึกว่ายัยปีศาจจอมโหดจะทำหน้าแบบนั้นเป็ด้วย”
“…เธอนี่พูดมากจริง” อาเรียขว้างสายตาเรียบๆ ข้ามอ่างไปให้ แต่ติ่งหูที่แดงขึ้นมาฟ้องว่าโดนจุด เธอวักน้ำสาดใส่มิร่าหนึ่งที
มิร่าหัวเราะคิกคัก หลบน้ำพลางสาดกลับมาบ้าง “พี่ชายโชคดีนะคะเนี่ย มีพี่สาวที่ทั้งเก่งทั้งหวงขนาดนี้”
“…ผมรู้ครับ” ซันพึมพำออกมาเบาๆ ทั้งที่ยังหลับตา น้ำเสียงจริงใจจนอาเรียที่กำลังจะสาดน้ำใส่มิร่ารอบสองต้องชะงักมือ ก้มลงมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีพลางลูบผมเขาต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มิร่ามองคู่นั้นแล้วยิ้มกว้างขึ้น แต่คราวนี้เลือกที่จะเงียบ ปล่อยให้เป็่เวลาของสองคน
บรรยากาศในอ่างอบอุ่นและเนิบช้า ไม่มีบทบาท ไม่มีเกม เหลือเพียงสามคนที่ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าละลายไปกับไอน้ำและสายฟองอุ่น ซันเผลอหลับตาพิงอยู่กับอาเรีย และเธอก็ปล่อยให้เขาพิงอย่างนั้น มือยังลูบผมเขาเบาๆ ไม่ยอมหยุด
มันน่าจะจบลงอย่างอบอุ่นแบบนี้
“อ้อ จริงสิ”
มิร่าเอ่ยขึ้นลอยๆ ราวกับเพิ่งนึกได้
“ลืมบอกไปเลยค่ะ”
ซันลืมตาขึ้นช้าๆ ด้วยลางสังหรณ์ไม่ดี
“ห้องสวีทของ NorthHeart ทุกห้องมีระบบบันทึกภาพรอบทิศอัตโนมัติติดไว้นะคะ”
มิร่ายิ้มหวานเหมือนเดิม ทว่าแววตาสีแดงเป็ประกายซน
“ไว้ให้ลูกค้าเอาไว้ทบทวน… ผลการรักษาน่ะค่ะ”
ความง่วงหายไปจากตัวซันในพริบตา
“เดี๋ยว—หมายความว่าั้แ่—”
“ั้แ่ต้นเลยค่ะ” มิร่าตอบหน้าตาเฉย
◇ ◇ ◇
กว่าซันจะวิ่งออกจากอ่างไปคว้าผ้ามาพันตัวแล้วตรงไปที่ทีวีในห้อง มิร่าก็กดรีโมตไปเรียบร้อยแล้ว
ภาพบนจอคือตัวเขาเองเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน—ใบหน้าที่แดงก่ำ ดวงตาเคลิ้มหลุดโลก และเสียงของตัวเองที่ดังออกมาจากลำโพงอย่างชัดเจน
มุมล่างของจอมีตัวอักษรเรืองแสงสีชมพูลอยขึ้นมา—“ไฮไลต์การรักษาประจำคืน • คัดเลือกและตัดต่อโดยระบบอัตโนมัติ” ตามด้วยรูปหัวใจ ❤️ เด้งดึ๋งอยู่ข้างๆ
ซันถึงกับลืมหายใจ ระบบของ NorthHeart ไม่ได้แค่อัดภาพดิบทิ้งไว้เฉยๆ มันใช้ AI คัด่ที่ “ดีที่สุด” ของทั้งคืนมาตัดต่อร้อยเรียงให้เสร็จสรรพราวกับหนังสั้น สลับมุมกล้องเวทมนตร์หลายตัวที่ซ่อนอยู่รอบห้องอย่างลื่นไหล มีเพลงคลอเบาๆ คั่นด้วยทรานสิชันนุ่มนวล แถมยังเด้งไอคอนน่ารักๆ ขึ้นมาประกอบอารมณ์ในแต่ละช็อตอย่างจงใจ สมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก
เขาจำได้ว่าฟังชั่นนี้เพิ่งเปิดตัวไม่นาน แต่ตอนเข้าโรงแรมเขาลืมไปเสียสนิทเลย
ภาพตัดไปอีกมุม—ช็อตจากด้านข้างเตียงตอนที่เขาถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ จอเล่นซ้ำแบบสโลว์โมชัน ซูมเข้าที่หยดน้ำตาที่คลอขอบตาเขาพอดิบพอดี มีอิโมจิหยดน้ำตา ???? ลอยตามมุมจอ
“อาเรีย… ขอร้องล่ะ…” ~~~
ตัดอีกมุม— ภาพระยะใกล้ของใบหน้าที่ละลายไปกับความเสียว หัวใจดวงเล็กๆ ❤️❤️❤️ ผุดไล่ขึ้นจากมุมล่างเป็สาย
“พยาบาลครับ… ช่วยผมด้วยครับ… ผมอยากได้รับ ‘การรักษา’ ” ♡
ตัด— เสียงครางอู้อี้ตอนที่เขาซบหน้าดูดอกในท่าเด็กทารก จอขึ้นคำบรรยายตัวเล็กว่า “่เวลาประทับใจ” ขนาบด้วยรูปหัวใจกะพริบ ???? ส่วนเส้นคลื่นเสียง 〰️ วิ่งกระเพื่อมตามจังหวะเสียงครางของเขา
ตัด— ภาพตอนถูกหางลงโทษ เสียงของเขาเองที่เปล่งออกมาทีละพยางค์
“ขอโทษครับ… ผมจะไม่เผลออีก… ผมเป็ของพยาบาลครับ” ????
ตัดเป็ช็อตปิด—ใบหน้าเคลิบเคลิ้มสุดขีดในกระจกบานเล็ก ค้างภาพไว้พร้อมตัวอักษรเรืองแสง “TOP MOMENT อันดับ 1” ✨ ลอยเด่นกลางจอ ล้อมด้วยหัวใจหมุนติ้วเป็วง
ซันรู้สึกเหมือนิญญากำลังจะหลุดออกจากร่าง เืขึ้นหน้าจนร้อนวูบไปถึงปลายหู เขาพุ่งเข้าหารีโมตด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเหลืออยู่
“ปิด! ปิดเดี๋ยวนี้! ลบทิ้งให้หมด—”
“อย่าเพิ่งลบ”
เสียงของอาเรียดังขึ้นเรียบๆ จากในอ่าง
ซันหยุดชะงัก หันกลับไปมองเธอด้วยสีหน้าที่ขอชีวิต
อาเรียลุกขึ้นจากน้ำอย่างไม่รีบร้อน คว้าผ้ามาคลุมตัว เดินมาหยิบรีโมตจากมือมิร่า กดหยุดภาพไว้ที่เฟรมที่ซันกำลังทำหน้าเคลิบเคลิ้มที่สุด แล้วจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่งด้วยสายตานิ่งสนิทแบบที่ซันอ่านไม่ออกเลยว่าเธอคิดอะไร
“ไฟล์นี้”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุด
“ฉันขอ”
“ห… ห๊ะ?”
“ก๊อปใส่เครื่องฉันด้วย เอาทั้งหมดเลย”
เธอหันไปบอกมิร่า ก่อนหันกลับมามองซันที่หน้าซีดเผือด แล้วเสริมด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังพูดเื่สภาพอากาศ
“เก็บไว้เปิดดูตอนคิดถึง”
“อาเรีย!!”
“มีปัญหาอะไรไหมคะ คนไข้”
เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ใช้คำเรียกเดิมจากในบทอย่างจงใจ
มิร่าหัวเราะคิกคักอยู่ในอ่าง หางสีดำกระดิกอย่างอารมณ์ดี
“เก็บไว้เป็ที่ระลึกก็ดีนะคะ เผื่อครั้งหน้าจะได้เทียบผลการรักษากัน”
“จะไม่มีครั้งหน้า!”
ซันแทบกรีดร้อง
"แน่ใจจริงหรอกว่าไม่อยากน่ะ"
อาเรียถามสั้นๆ
"...!!!..."
ซันหน้าแดง ที่น่าอายกว่านั้นคือเขาไม่อาจะตอบเต็มปากได้ว่าไม่อยาก
อาเรียกับมิร่ามองหน้ากันแล้วยิ้มพร้อมกัน
139
