ตัดภาพมาที่ลีอองตลอดระยะทางที่ขับรถมาเขาคิดถึงพฤติกรรมที่เกิดขึ้นกับอัยยะที่มันมีไม่เหมือนเดิมั้แ่ที่เธอฟื้นขึ้นมา คำพูดคำจาที่แตกต่างไปมาก ดูมีความเป็ผู้ใหญ่รู้จักใช้คำพูด ไม่เ้าอารมณ์ และที่สำคัญ
"เธอมีกลิ่นหอมด้วยเหรอ"ลีอองยังคงจำกลิ่นจากตัวของอัยยะเมื่อ่ค่ำที่โรงพยาบาลได้ดีมันเป็กลิ่นที่หอมอ่อน ๆ ให้ความรู้สึกสดชื่นเวลาอยู่ใกล้
ระยะทางระหว่างบ้านและโรงพยาบาลห่างกันพอสมควรถึงแม้บ้านพักของเขาจะอยู่ในเขตเมือง แต่งเขาเป็คนที่ชอบบรรยากาศที่เงียบสงบดังนั้นบ้านหลังนี้จึงอยู่นอก ๆ เมืองนิดหนึ่ง
ลีอองขับรถเข้าจอดภายในโรงจอดรถ บ้านหลังนี้ถูกสร้างโดยพ่อตาของเขาเพื่อให้เป็ของขวัญในวันแต่งงานระหว่างเขากับอัยยะพูดง่าย ๆ ก็เหมือนว่าเขาเป็เขยที่แต่งเข้าบ้านเ้าสาวก็ว่าได้
แต่พ่อตาของเขานั้นเป็คนใจดีและไม่เคยสร้างปัญหาให้กับเขาเลยยกเว้นลูกสาวของเขาที่ตอนนี้กลายมาเป็ภรรยาตามกฎหมายของเขาเท่านั้นที่เป็ตัวปัญหา
บ้านหลังใหญ่เกินกว่าจะอยู่กันเพียงแค่ 2คน หรือจะเรียกว่าคฤหาสน์เลยก็ว่าได้ แต่ไม่มีใครสามารถอยู่ในบ้านหลังนี้ได้แม้กระทั่งตัวเขาที่คิดว่าตัวเองมีความอดทนมากที่สุดคนหนึ่งแล้วแต่ก็ทนได้แค่เพียงปีเดียวเท่านั้น จากนั้นเขาก็ย้ายไปนอนที่คอนโดแทน
ลีอองเพิ่งกลับมานอนที่บ้านหลังนี้อีกครั้ง(นี้ก็ผ่านไปเกือบจะ 8 เดือนแล้ว) เขามองเข้าไปในตัวบ้านและคิดถึงสิ่งต่าง ๆที่เกิดขึ้น
หรือแม้แต่ตอนที่อัยยะเกิดอุบัติเหตุ เขาที่นอนที่โรงพยาบาลแต่กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อาบน้ำ ที่คอนโดเหมือนเคย
ภายในบ้านเริ่มมีฝุ่นตามพื้นบ้างเพราะไม่มีใครอยู่ที่นี่มาเกือบจะ 10 วันแล้ว ลีอองเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านเขาตรงไปยังห้องของอัยยะ เพื่อจัดเตรียมสิ่งของที่เธอ้าในวันพรุ่งนี้เขาเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดที่ต้องเตรียมให้เธอ แต่ก็ไม่เห็นชุดที่เธอ้ามีในตู้เลย"ไม่มีชุดลำลองเลยแฮะ... "
จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าผู้หญิงต้องใส่ชุดชั้นในด้วย และตอนนี้เธอก็ไม่ได้มีชุดชั้นในเลยจากนั้นเขาก็เดินไปหยิบชุดชั้นในของอัยยะเพื่อเตรียมมันไปให้เธอใส่ในวันกลับ
สภาพของแต่ละชุดของหญิงสาว คือชุดแต่ละชุดสุด ๆ จริง ๆกางเกงในมีแต่แบบเดียวกันทั้งหมด คือจีสตริง ยกทรงก็มีแต่แบบเสริมเต้าตูม ๆลีอองหยิบมันขึ้นมาทีละชิ้น เขามองดูแค่แว๊บเดียวแล้วรีบโยนมันลงในกระเป๋าเดินทางทันที
เมื่อเขาก็เก็บของใช้ส่วนตัวบริเวณโต๊ะแต่งตัวเขาไม่รู้ว่าต้องเอาอะไรไปบ้าง จึงได้แต่เก็บแบบรวบทีเดียวหมดแผงลงในกระเป๋าหลังเก็บของเสร็จ เขาก็หิ้วกระเป๋าลงมาไว้ใช้ชั้นล่าง
จู่ ๆ เสียงท้องของเขาก็ดังขึ้น "จ๊อกๆๆๆ... " เขารู้สึกหิ้วขึ้นมาทันที เพราะั้แ่เลิกงานจนไปถึงโรงพยาบาลเขายังไม่ได้ทานข้าวเย็นเลย
ลีอองจึงเดินเข้าไปในครัวกะจะทำอะไรง่าย ๆกิน แต่พอเปิดตู้เย็นออกมา ไม่พบอะไรเลย มีแค่น้ำเปล่า 2 ขวด แอปเปิลที่เริ่มเหี่ยวตามกาลเวลา
เขาหยิบน้ำเปล่ามาเทใส่แก้ว จากนั้นก็ดื่มมันเข้าไปจนหมดตอนนี้เขาหิวมาก เขาจึงมองหาว่าพอจะมีอะไรทำกินได้บ้าง เขาเดินไปเปิดตามตู้เก็บของจากนั้นก็เห็นมาม้า 2 ซอง และไข่ 3 ฟองที่ว่างตรงชั้นวางของ
"กินเ้านี้ก็ได้"ลีอองทำเมนูง่าย ๆ คือมาม้าต้มใส่ไข่ มันเป็เมนูที่แสนง่ายที่สุดเลยก็ว่าได้และเป็เมนูแก้หิวได้ดีเมื่อที่บ้านไม่มีอะไรให้กิน
หลังจากที่เขากินมาม่าเสร็จเขามองที่นาฬิกาที่ข้อมือของเขา
"นี้ก็จะเที่ยงคืนแล้วงั้นคืนนี้ก็นอนที่นี่แล้วกัน" เขาพูดเสร็จก็นำถ้วยไปล้างจากนั้นก็ได้ขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านอีกครั้ง เข้าเดินไปยังห้องข้าง ๆที่อยู่ติดกับห้องของอัยยะ นั้นก็คือห้องของเขา
4K
