ตกหลุมรักคุณพ่อสุดหล่อ

   แสงอาทิตย์แรกแย้มสาดส่องลงมากระทบใบหน้าอันเรียวสวยของนิชาจนทอเป็นประกายสีทองสว่างไปทั่วบนยอดดอย

    บอยตั้งขาตั้งกล้องส่องลงไปยังทะเลหมอกเบื้องล่างเนินเขาแล้ววิ่งหยิบโน่นหยิบนี่มาเซ็ตกล้องรอถ่ายรูปอย่างตื่นเต้นสนุกสนาน

    ลมหนาวพัดโชยกระทบผิวกายที่ขาวนวลเนียนไร้ตำหนิของนิชาจนเธอเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

    หมับบบ! ศิลาเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากข้างหลังแล้วเอาแขนที่มีแต่กล้ามโอบรัดเรือนร่างอันเล็กเพรียวของนิชาไว้จนจมหายไปในอ้อมอกของเขาทั้งตัว

    ราวกับว่าจะไม่อยากให้ใครได้เห็น ได้กลิ่น ได้เชยชมความงามของเธออีกเลยนอกจากเขาเพียงคนเดียว

    ศิลาเอาสองมือทัดไว้ที่หน้าท้องของนิชา ในมือเขากำขวดกาแฟแบบเก็บความร้อนไว้

    หมับ! ๆ ๆ ๆ นิชาหมุนเปิดฝาแล้วยกกาแฟร้อนๆขึ้นมาดื่มจนคราบกาแฟเลอะติดที่มุมปากเรียวสวยสีชมพูของเธอ

    ศิลาก้มหน้าลงมาหอมซอกคอขาวๆสูดกลิ่นตัวของนิชาเข้าไปในปอด สำหรับเขาแล้วมันสดชื่นยิ่งกว่าอากาศบริสุทธิ์บนยอดเขายามเช้าเสียอีก

    แช๊ะ! ๆ ๆ ๆ 5555 บอยถ่ายรูปตะวันสีแดงยามเช้าที่ขึ้นมาเต็มดวงอยู่เหนือเทือกเขาแล้วหัวเราะอย่างสะใจเพราะรู้ว่ารูปนี้จะต้องขายได้แน่ 

    และตอนนี้เขาก็เป็นช่างภาพมือสมัครเล่นที่ลงขายรูปหารายได้เองได้แล้ว

    "เห็นเนินตรงนี้ไหม" ประโยคแรกดังขึ้นมาขานรับแสงอรุณและพิสูจน์ถึงชีวิตที่ก้าวไป

    "เห็นสิคะ ทำไมหรือ" นิชาตอบและกำแก้วกาแฟอุ่นๆมาแตะแก้มอันเย็นเฉียบของเธอข้างขวาทีซ้ายที

    "อื้อ พ่อเหมาไว้ให้หนูกับน้องมานอนเลยนะ" ศิลาคุยโวอวดนิชาทั้งๆที่ยังกอดเธอไว้แล้วเอาหลังแนบอกเขา

    "555 งั้นหรือคะ" นิชามองไปรอบๆเนินก็มีแต่เต้นท์ของเธอ ส่วนครอบครัวอื่นๆ กางเต้นท์อยู่ไกลๆหลายร้อยเมตร

    "แล้วเห็นทะเลหมอกไหม พ่ออฐิษฐานขอให้หนูได้เห็นเป็นคนแรกเลยนะ" ศิลาคุยโว 

    ฮิ! ๆ นิชาหัวเราะแล้วหมุนหน้าเรียวเล็กกลับหลังมาเงยดูแววตาศิลา เขาทำหน้าคมเข้มทะเล้นแล้วพูดไปด้วยมันช่างดูดีไปอีกแบบอย่างที่นิชาไม่ค่อยจะได้เจอ

    "งั้นพ่อเห็นท้องฟ้าไหมคะ" นิชาหันกลับไปมองเบื้องหน้าแล้วเอ่ยถาม

    "อืมจ๊ะ" ศิลาตอบ

    "หนูเก็บเอาไว้ให้พ่อได้ดูทุกวันเลยไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนพ่อก็จะมองเห็นเพราะหนูพกไปทุกๆที่เลยหละ" นิชาแกทับใหญ่โต

    ศิลากระตุกตกใจเบาๆเมื่อโดนคุยทับ เขาอ้าปากกว้างจนไอขาวๆพ่นออกมาแล้วกลั้นหัวเราะไว้

    "เอิ่ม หนูเห็นอากาศรอบๆตัวไหม พ่อซื้อไว้ให้หนูหายใจเลยนะ" ศิลาเอาคืน

    "ไม่เห็นค่ะ ไหน ๆ ๆ 555" นิชาหันหน้ามองไปรอบๆแล้วก็หัวเราะลั่น

    หมับบบ! ศิลาเอามือบีบจมูกนิชาไว้

    อุ๊บ! ๆ ๆ เห็นแล้วค่ะ ๆ ๆ นิชาร้องโวย

    5555 ศิลาหัวเราะลั่นแล้วก้มมาเอาปากเม้มใบหนูของนิชาจนเธอสะดุ้งโหยง

     กร่อดดด! นิชากัดฟันดัง เธอหมั่นเขี้ยวอยากจะเอาคืนสุดๆ

    "โลกใบนี้นะ รู้ไหมหนูน่ะเช่าไว้ให้พ่ออยู่รู้ตัวไหมคะ" นิชาโม้ต่อ

    "เหรอ แต่พ่อเกิดก่อนหนู หนูจะเช่าให้พ่อได้ยังไง" ศิลายิ้มเยาะ

    "อ้าว ก็ตอนนั้นหนูเป็นนางฟ้านี่คะ หนูมองลงมาก็เห็นพ่อ" นิชาบอก

    "หรือ 555 ถ้างั้นพ่อเองหละที่เอาหนูไปขังไว้บนฟ้าน่ะ" ศิลาแก้เกมส์

     "ถ้างั้นหนูลงมาเกิดได้ยังไง" นิชาเผลอพูดแล้วความคิดนึงก็แว่บไปหาแม่ที่แท้จริงที่ทิ้งเธอไว้ตั้งแต่คลอด และพ่อที่เธอไม่เคยได้เห็นหน้าเลยตั้งแต่อยู่ในท้องแม่

     ศิลาตัวกระตุกอ้ำอึ้งพูดไม่ออก เขาจุกเจ็บไปถึงหัวใจตัวเองทันทีเมื่อรู้ว่านิชากำลังคิดอะไรอยู่

     ฟุ่บบบ! เอากอดรัดนิชาไว้แน่นแล้วปล่อยให้สายลมหนาวอันเย็นยะเยือกตอบเธอแทน

     หมับบ! ๆ ๆ ศิลาเลื่อนมืออุ่นๆขึ้นจากท้องมาสัมผัสแก้มขาวๆของนิชาก็พบว่ามันเลอะน้ำตาเป็นทางยาวเสียแล้ว

     ฮือ! ๆ ๆ นิชาก้มหน้าร้องไห้กระซิกๆเบาๆไม่ให้ศิลาได้ยิน

    หมับ! ๆ ศิลาหมุนตัวนิชาหันหน้าเข้ามาหา

    ฟุ่บบบ! เขาคุกเข่าลงไปจนใบหน้าสูงเพียงเอวของนิชาแล้วก้มหน้าจับสองมืออันเล็กขาวและเย็นเฉียบของเธอไว้แล้วก้มหน้ามองรองเท้าของนิชา

    หมับบบ! นิชาทนให้ศิลาคุกเข่าอยู่ต่อหน้าแบบนี้ไม่ไหว เธอรู้สึกผิดที่ร้องไห้ รู้สึกผิดที่เสียใจ เพราะเธอมีแม่อรทีแสนดีและมีพ่อเลี้ยงสุดหล่อที่เป็นคู่ชีวิตของเธออยู่ข้างกาย

    นิชาดึงมือออกแล้วเอามือเล็กๆสองข้างจับคางของศิลาเงยใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาขึ้นมาเชยชม

    ดวงตาอันคมดุของศิลาแดงก่ำและมีน้ำตาคลอเบ้ารอการประทุออกมาอาบใบหน้าอันคมเข้ม

    "รู้ไหมคะ หนูซื้อตัวเองจากท้องฟ้าลงมามอบให้พ่อเลยนะ" นิชาก้มหน้าพูดทั้งน้ำตา

     ฟุ่บบบ! ศิลากอดเอวนิชาแล้วยืนขึ้น เขาอุ้มเธอไว้ที่แขนเหมือนอุ้มนิชาตอนเป็นเด็ก 

    ตูดของนิชาถูกแขนขวาที่มีกล้ามเป็นมัดๆของศิลารวบแล้วเอาเธอนั่งไว้

    แขนซ้ายของเขาประคองหลังพยุงตัวเธอแล้วหมุนไปมองดวงตะวันที่กำลังแผดเผาทะเลหมอกสีขาวสวยจนเหือดแห้งหายไปต่อหน้าต่อตา 

    ศิลาเงียบนิ่งอยู่ในสภาพนั้นอยู่นานแสนนาน เขายอมแพ้คำคุยของนิชาอย่างศิโรราบในประโยคสุดท้ายของเธอ

    นิชากอดคอศิลาแล้วหย่อนตัวลงมายืนเหมือนเด็กดิ้นออกจากอ้อมอกผู้ใหญ่

    เธอจูงมือศิลาเดินไปส่งที่บอยที่กำลังตั้งกล้องถ่ายรูปไปอีกมุมนึงของเนินเขาอย่างสนุกสนาน 

    นิชารู้ดีว่าเธอรบกวนเวลาของสองพ่อลูกที่เป็นสายเลือดแท้จริงมานานพอแล้ว เธอจึงเดินไปก่อไฟทำอาหารด้วยเตาแก๊สกระเป๋าแบบพกพา

    ในใจของเธอรู้ดีเต็มอกว่าแม่อรและศิลานั้นประเสริฐกว่าพ่อแม่แท้ๆของเธอเสียด้วยซ้ำ 

    ซ่า! ๆ ๆ นิชานั่งพับเพียบอยู่บนเสื่อหน้าเต้นท์แล้วทอดไข่ดาวกับเบค่อนหมู เธอเอาขนมปังแผ่นออกมาแล้ววางผักสลัดลงไป 

    สายตาของเธอก็จ้องมองไปที่ศิลากับบอยที่กำลังยืนถ่ายรูปวิวเขาและท้องฟ้าด้วยกล้องราคาแพงคนละอัน แล้วยิ้มอย่างมีความสุข

    นิชาเอาเบค่อนกับไข่ดาววางทับบนผักแล้วบีบราดซอสมายองเนสสีขาวจนทั่วแล้วปิดด้านบนด้วยขนมปังอีกแผ่นนึง 

    เธอนั่งทำแซนวิสไข่ดาวอีกสองอันแล้วก็นั่งรอสองพ่อลูกทำงานถ่ายภาพกลับมากินอาหารเช้า

    สานๆทุกคนก็นั่งกินอาหารด้วยกันสามคนแล้วช่วยกันเก็บเต้นท์ ศิลากับบอยยกของขึ้นรถ 

   ส่วนนิชาเก็บกวาดสถานที่และมัดขยะรวมใส่ถุงเพื่อเอาไปทิ้งที่ถังขนะด้านล่างเขา

    และแล้วทุกคนก็เดินทางกลับถึงบ้านในตอนเย็น

     พอถึงบ้านบอยก็เข้าไปอาบน้ำแล้วนอนสลบอยู่ในห้องนอนเพราะเหนื่อยอ่อน

    ศิลาก็ไม่ต่างกัน พอจอดรถเขาก็วิ่งไปนอนหลับในห้องเพราะเหนื่อยกับการขับรถทั้งวันทั้งคืนทั้งไปและกลับ 

    นิชาเก็บข้าวของแล้วก็เข้าไปอาบน้ำอุ่นราดร่างกายจนสดชื่นหายเหนื่อย เธอไม่อยากปลุกศิลาขึ้นมาอาบน้ำด้วยเพราะอยากให้เขาพักผ่อน

    พอนิชาอาบน้ำเช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วเธอก็เดินมานั่งบนเตียงแล้วเอามือจับแก้มศิลา

    อุ๊ยย! "พ่อตัวร้อนจี๋เลย" นิชาตกใจถึงกับต้องกระชากมือกลับเพราะศิลาตัวร้อนเหมือนไฟ

    ตุบ! ๆ ๆ ๆ เธอรีบวิ่งเข้าห้องนอนของบอยแล้วจับหน้าผากเขา เธอโล่งอกเมื่อพบว่าบอยตัวเย็นเฉียบและนอนหลับปุ๋ย

   พรึ่บบบ! นิชาห่มผ้าให้บอยแล้ววิ่งกลับมาในห้องนอนตัวเอง เธอวิ่งหายามาปลุกศิลาลุกกิน 

    "พ่อไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวก็หาย" ศิลาบอกเมื่อกินยาเสร็จ

    "นอนลงค่ะ หนูจะเช็ดตัวให้" นิชาสั่งแล้ววิ่งไปเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวศิลา

    "คนที่แข็งแรงไม่ค่อยป่วยเวลาป่วยจะทรุดหนักนะคะ" นิชาบอกไปถอดเสื้อผ้าศิลาไปและเอาผ้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวเขาไปจนทั่ว

    ศิลานอนลืมตาปริบๆ เขาตัวร้อนและอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงไปเสียหมด

    นิชาก้มมองหน้าอกแผ่นกว้าง กล้ามแขนเป็นมัดๆ และกล้ามท้องซิกแพคของศิลาอย่างมีอารมณ์ เธอกลืนน้ำลายอึก! ๆ และรู้สึกผิดเพราะว่าศิลายังป่วยอยู่

    นิชาเช็ดตัวเสร็จก็นั่งบีบนวดแขนนวดขาให้ศิลาจนทั่ว เธอลงไปนอนกอดเขาแล้วถอดเสื้อผ้าเอาเนื้อแนบเนื้อของศิลาให้เขาได้รับไออุ่นจากเธอแบบที่ศิลาเคยทำ

    แต่ทว่าเธอเป็นสาวเนื้อเย็นที่ไม่มีความอบอุ่นพอ 

   หมับบบ! นิชากอดคอศิลาแล้วเอาหน้าของเขาซบอกซุกเต้านมของเธอไว้ เธอเอาขาพาดท้องของเขาแล้วดึงผ้าห่มมาปิดทับแล้วปิดเเอร์ในห้องทั้งหมด

    นิชากอดศิลาที่ตัวร้อนและนอนสั่นอย่างใจหาย เธอคิดสองจิตสองใจว่าจะโทรเรียกรถพยาบาลดีหรือปล่าว

    จุ๊บ! ๆ ๆ ๆ จ๊วบ! ๆ ๆ ๆ ศิลากลับอ้าปากนอนดูดนมของนิชาทั้งที่จะตายมิตายแหล่ เขากอดเอวแล้วเอามือใหญ่ๆบีบแก้มก้นของนิชาจนเธอเสียวซี๊ดและสะดุ้งโหยง

    "พ่อป่วยอยู่นะคะ" นิชากระซิบหูเมื่อศิลาเล้าโลมเธอ

    "หนูตัวเย็นนะ ต้องทำให้เหงื่อออกพ่อจะได้อุ่น" ศิลาออกอุบายให้นิชายอมมีเซ็กส์กับเขาเพราะเขาไม่มีเรียวแรงเหลือพอที่จะเป็นฝ่ายรุกเธอ

    "แน่ใจนะคะว่าไหว" นิชาก้มหน้ากระซิบที่หู

     พอศิลาพยักหน้า นิชาก็ดันเขานอนหงาย 

    พรึ่บบบ! เธอดึงผ้าห่มออกแล้วก็เลื่อนตัวลงต่ำ 

    สวบ! ๆ ๆ ๆ นิชาอ้าปากเล็กๆอมท่อนเอ็นที่ร้อนจี๋ของศิลาเพราะเขามีไข้

    อือ! ๆ ๆ ๆ ศิลานอนร้องครางแทบจะไม่มีเสียงและหลับตาปรือ

    นิชาขึ้นมานั่งคร่อมท่อนเอ็นแล้วก้มหน้าลงมาจูบปากศิลาจุ๊บ! ๆ ๆ อย่างไม่กลัวคิดไข้

    หมับ! ๆ ๆ ๆ เธอดึงมือศิลาขึ้นมาบีบหน้าอกตัวเองเพื่อเล้าโลมให้เธอมีน้ำเสียวหลั่งออกมาหล่อลื่น

    อึ๊บบบ! สวบ! ๆ ๆ ๆ นิชาจับท่อนเอ็นร้อนๆจ่อหว่างขาขาวๆแล้วกดตัวลงมาช้าๆ น้ำเสียวใสๆของเธออาบลำหล่อลื่นท่อนเอ็นศิลาจนมันเข้ามาได้ง่ายขึ้น

    ตับ! ๆ ๆ ๆ ๆ อ๊าาาา! ๆ ๆ ๆ เธอขย่มท่อนเอ็นของศิลาแล้วร้องครางระงม ใบหน้าขาวสวยของเธอก้มมองหน้าศิลาอย่างเป็นห่วงเป็นใย

     อือ! ๆ ๆ ๆ ศิลาร้องครางและลืมตามองหน้าสวยๆของนิชา เขายิ้มอย่างมีความสุขราวกับยินดีว่าภาพนี้จะเป็นภาพสุดท้ายเมื่อเขาเห็นก่อนตายขึ้นมาจริงๆ

     ตับ! ๆ ๆ ๆ ๆ นิชาขย่มร่างขาวโพลนขึ้นแรงลงแรงจนตัวศิลาสั่นสะท้าน เขาเสียวจนกัดฟันกร่อดๆแล้วเอามือบีบสะโพกกลมผายของนิชาอย่างเสียวเกร็ง

     อ๊ายยย! ๆ ๆ ๆ นิชาเอาสองมือดันกล้ามท้องของศิลาเพื่อพยุงตัวนั่ง เธอโยกร่างขึ้นลงๆเร็วๆและกรีดร้องอย่างเร้าใจ

    ปั่ก! ๆ ๆ ๆ ๆ โอ๊ยยยย! ศิลาร้องครางแล้วก็ระเบิดน้ำรักที่อัดอั้นไว้ไม่ไหวเข้าท้องของนิชา

    ฟุ่บบบ ฮือ! ๆ ๆ นิชาร้อนวาบเสียวซ่านในท้องและชักกระตุกเสร็จ 

    เธอฟุบลงไปนอนกอดศิลาในสภาพเหงื่อโชกและศิลาก็รับไออุ่นของเธอเข้าไปแบบเต็มๆ

    ตอนค่ำต้องลำบากบอยช่วยนิชาหามศิลาไปนั่งกินอาหาร เธอทำข้าวต้มกุ้งร้อนๆให้ทุกคนกิน 

    นิชานั่งป้อนข้าวใส่ปากศิลาคำแล้วยกมากินคำด้วยช้อนใบเดียวกัน

    "อร่อยจังเลยครับพี่นิชา" บอยถึงกับเบิ้ลข้าวต้มกุ้งสามชามรวด 

   เขาประคองปีกศิลามานั่งกินยาอย่างเป็นห่วงเป็นใย ส่วนนิชาก็นั่งเฝ้าเขาจนหลับไปแล้วเธอจึงลงไปนอนกอด 

    คืนนี้ทั้งสามคนพ่อลูกเลยนอนกอดกันกลมอยู่บนพื้นหน้าทีวีเช่นเคย