บทที่ 8
20.00น. ทางสายรองริมป่าสนตะวันออก เฮลิคอปเตอร์ลำเลียง NH-90สองลำ บินมาอย่างรวดเร็ว มันลอยลำนิ่งที่ความสูงสิบห้าเมตรบนถนนหน่วยพิฆาตอาวุธครบมือจำนวนหนึ่ง ไต่รูดตัวลงมาตามเส้นเชือก เมื่อถึงพื้นทั้งหมดเข้าแถวหน้ากระดาน3แถวยืนสงบนิ่ง หัวหน้าหน่วยลงมาจากฮ. เป็คนสุดท้าย เฮลิคอปเตอร์ทั้งสองลำจึงบินจากไป เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นแค่ 3นาที กว่าๆ
นายทหารใหญ่แต่งตัวเต็มยศมีเหรียญต่างๆประดับมากมายกับหมวกเบเร่ต์สวมเฉียงๆช่วยให้เค้าหน้าเหลี่ยมดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น เขาคือปีเตอร์ โอเลย์ เอสคอนเนอร์ หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบห้าปี ลูกครึ่งอเมริกัน-คิวบา อดีตทหารรับจ้างที่ผ่านความตายมาแล้วหลายสมรภูมิอาทิเช่น อิรัก อัฟกานิสถาน เกาหลีเหนือ รัสเซีย เม็กซิโก ฯลฯ เขาเชี่ยวชาญเื่ล่าสังหาร ก่อวินาศกรรม แทรกซึมและทำลาย และยังเป็ที่ไว้วางใจจากท่านผู้นำเป็อย่างยิ่งเรียกว่าเป็หนึ่งในเจ็ดทหารผี ของท่านผู้นำเลยทีเดียว
“ณ.เวลานี้คือ่เวลาที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตทหารรับจ้างอย่างพวกเราพวกท่านได้รับภารกิจ คลีนนิ่ง โซน ถือเป็เกียรติสูงสุดที่ท่านผู้นำได้มอบให้ ภารกิจนี้อันตรายอย่างยิ่งเราถูกสั่งให้ล่า สังหาร และทำลายสิ่งที่ยังไม่รู้ว่าคือใครหรือตัวอะไรเป้าหมายมีความเชี่ยวชาญในพื้นที่ จู่โจมเร็วเหมือนสายฟ้าแลบพวกท่านอาจตายได้โดยไม่รู้ตัว จึงขอให้ทำงานด้วยความระมัดระวัง ช่วยเหลือดูแลกัน เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจทุกคนจะมีเงินเข้าบัญชีคนละหนึ่งล้านยูเอส ดอลลาร์ ให้เก็บกวาดทุกสิ่งที่ขวางหน้าเราจะเจอกันที่ปลายทางสุดเขตป่าริมทะเลสาบเบื้องหน้า จำไว้เสมอว่าไม่มีใครหรือสิ่งใดมาหยุดยั้งพวกท่านได้ จงทำภารกิจด้วยความฮึกเหิมขอให้ภารกิจสำเร็จลุล่วงและปลอดภัยทุกคน เพื่ออุดมการณ์ เพื่อท่านผู้นำ”
สิ้นเสียงของปีเตอร์ทหารรับจ้างในแถวทั้งสามสิบหกชีวิต ะโเสียงดังอย่างพร้อมเพรียงกัน “เพื่ออุดมการณ์เพื่อท่านผู้นำ” ทุกคนกระจายตัวออกลักษณะแถวหน้ากระดานเดินหายเข้าไปในป่าทึบเบื้องหน้าส่วนปีเตอร์พร้อมลูกน้องคนสนิทอีกสามคน รวมตัวกับหัวหน้ากลุ่มหารือแผนการแผนที่สนามถูกกางออกมีวงสีแดงเป็จุดๆ
“ท่านครับฮ. เราจับสัญญานได้ตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ เมื่อสิบห้านาทีที่แล้วเมื่อผมส่งคนเข้าไป ทุกคนหายตัวไปหมด ล้วนเป็มือดีของผมทั้งนั้นที่น่าแปลกใจคือสิ่งนั้นเคลื่อนที่ไวมาก เพียงสองนาที ได้ย้ายไปอีกจุดแล้วแต่ละจุด ห่างกันเกือบหนึ่งไมล์ เป็ไปไม่ได้ว่าในพื้นที่รกทึบ จะมีอะไรที่เคลื่อนไหวได้เร็วเช่นนี้”หัวหน้ากลุ่มกล่าวรายงาน
“ภารกิจด้านคุณจะเสร็จสิ้นเมื่อไหร่”
“อีกสามชั่วโมงครับท่าน”
“อืมหัวหน้าโจ คุณทำงานส่วนของคุณไป ที่เหลือผมจัดการเอง”
“เสร็จงานพบกันบนหน้าผานะครับท่าน”
“อืมได้ ผมจะไปดักรอมันตรงนี้” ปีเตอร์ชี้ไปยังจุดๆหนึ่งบนแผนที่
“โมบายพร้อมออกเดินทางได้ทันทีครับท่าน”ลูกน้องคนสนิทกล่าวอย่างนอบน้อม
“ให้วิหคเหินบินวนบริเวณนี้ด้วย คอยรายงานทุกๆห้านาที” เขาหันไปสั่งการนายทหารคนสนิทอีกคนที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ
“ครับท่าน”
ใจกลางป่าทึบเสียงรองเท้าคอมแบทย่ำกิ่งไม้ดังสวบสาบ หน่วยพิฆาตกลุ่มใหญ่เดินทางมาถึงพวกเขาก้าวช้าๆ สายตาสาดส่องมองผ่านกล้องอินฟาเรส ปืนกลคู่มือประทับบ่าในท่าพร้อมยิงพวกเขาเพิ่งผ่านเหตุการณ์ความเป็ความตายมาสักพักใหญ่ เขาเสียเพื่อนให้กับตัวตนที่มองไม่เห็นไปแล้วเจ็ดคนสิ่งนั้นมาไวไปไวจัดการพวกเขาทีละคน แล้วจากไปอย่างไร้ร่องรอย กลุ่มนี้เพิ่งรวมตัวกันได้แปดคนหนึ่งในนั้นพูดใส่สมาร์ทโมบาย “ท่านครับ เราเจอปัญหาที่พิกัด S30523 เราเสียคนไปแล้วห้าคน เป้าหมายของเราว่องไวมาก ตอนนี้พวกเรากำลังติดตามอยู่ครับ”
“รออยู่ตรงนั้นสิบห้านาทีเจอกัน”เสียงสั่งมาจากสมาร์ทโมบาย
“รับทราบครับท่าน”คนนี้น่าจะเป็หัวหน้ากลุ่ม มันกำมือขวายกขึ้นข้างหู เป็สัญญานว่าให้หยุดรอ ทุกคนแปรรูปขบวนเป็วงกลมห่างกันคนละห้าเมตรหันหลังเข้าหากัน นั่งชันเข่าขวาสงบนิ่งอยู่กับที่สายตาสอดส่ายมองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง
กร๊อบบ!เสียงกิ่งไม้กลางวงหักเบาๆ ทุกคนหันไปตามเสียงปรากฏแสงสว่างจ้าวาบสู่สายตาที่มองผ่านกล้องอินฟาเรส เหมือนแสงอาทิตย์ดวงใหญ่อยู่ตรงหน้าทั้งหมดตาพร่ามัว หลายคนพยายามถอดกล้องอินฟาเรสออก
“โอย! อ๊ากก!” ปังปังปังปัง เสียงร้องเสียงปืนกล เสียงทุบก้อนเนื้อ ตุ๊บ ตุ๊บ เสียงกระดูกหัก ดังระงมไปทั่วบริเวณ
สิบนาทีต่อมารถโมบายติดใบมีดถางทางขนาดใหญ่ ขบวนรถจิ๊ฟสามคัน พร้อมพลเดินเท้ายี่สิบกว่านายเดินทางมาถึงจุดเกิดเหตุภาพที่เห็นคือกองร่างมนุษย์กองหนึ่งสภาพบิดเบี้ยวผิดรูปทรงกองทับถมกันสูงท่วมหัว ร่องรอยไฟไหม้กิ่งไม้และพื้นหญ้าเป็จุดๆกลิ่นดินปืนผสมปนเปกลิ่นเนื้อไหม้และกลิ่นคาวเืคละคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ อาวุธของทุกคนถูกนำมากองรวมกันลูกะุถูกจัดเรียงเป็ระเบียบสวยงามเป็คำภาษาอังกฤษอ่านว่า “NOOBSASGG”
“เรามาช้าไป”ปีเตอร์เสียงเครียดแววตาเคียดแค้น
คนที่ใที่สุดเห็นจะเป็หัวหน้าโจเขารีบมายังจุดเกิดเหตุทันทีที่ได้ยินเสียงปืนเขาเจอเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วเมื่อตอนหัวค่ำ เขายังไม่รู้เลยว่าเป็ฝีมือของอะไร คนสัตว์ร้าย หรือว่าปีศาจ เขาคิดเงียบๆ ริมฝีปากสั่นเทา มือสั่น ขาสั่นไม่ทราบว่าหนาวหรือกลัวกันแน่สิ่งที่ชัดเจนคือแววตาที่ตื่นตระหนกอย่างที่สุด
“นู๊พสาดแก! บัญชีนี้ขอคิดรวมซะทีเดียว”ปีเตอร์กล่าวพร้อมชักมีดสนามอันคมกริบแวววับสะท้อนแสงไฟหน้ารถ สีหน้า แววตาดูมุ่งมั่นที่สุด
“จากนี้ไปให้ทุกคนจับคู่ เว้นระยะห่างจากคู่อื่นสองเมตร เดินไปข้างหน้าให้ยิงทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว พวกเรามีสี่สิบกว่าคน ข้าจะดูว่า นู๊พสาดเคลื่อนไหวเร็วเหมือนปีศาจ จริงหรือแค่คุย” ปีเตอร์สั่งการอีกครั้ง
ปังปัง ปัง เสียงปืนดังเป็ระยะๆ กับเป้าหมายที่ล้มลง หมูป่า กวาง กระต่ายป่า หมาป่า ฯลฯยิ่งก้าวไปข้างหน้า จิตใจทุกคนเริ่มตึงเครียด และหวาดวิตกมากขึ้น
บนกิ่งไม้ใหญ่เบื้องหน้าห่างออกไปราวห้าสิบเมตรทรงกลดยืนสงบนิ่งส่งสายตาวาววับมองมาทางกลุ่มทหารรับจ้างเบื้องล่างเขาอาศัยความมืดและความเงียบปกปิดร่องรอยตำแหน่งของตนเอง กับพวกเบื้องล่างพวกมันกัดไม่ปล่อย ตามเขามาตลอดทาง บางครั้งจวนเจียนเกือบจะถูกพบเห็น อาศัยการฝึกฝนการหายใจที่หนักแน่นมั่นคงทำให้รอดพ้นมาได้เสียทุกครั้ง เพียงเขาควบคุมลมหายใจไว้ ร่างเขาจะมีลักษณะโปร่งใสเหมือนกระแสลมที่ก่อเป็รูปร่างสามารถรอดพ้นจากการตรวจจับ เขานิ่งคิด ถึงเวลาแล้วที่จะตอบโต้ศัตรูเบื้องล่าง
ปังปังปังปังปัง ลูกะุพุ่งผ่านกิ่งไม้ใหญ่เบื้องหน้าบางนัดเจาะเข้ากิ่งไม้เฉือนตัดขาดกระจุยกระจาย
“มีอะไรหรือครับท่าน”ลูกน้องที่อยู่ใกล้ หันมากระซิบถาม
“อืมไม่มีอะไร” ปีเตอร์ตอบ เขาแอบคิด เมื่อกี้ บนกิ่งนั้นชัดๆ ตาไม่ฝาดแน่เรา
“หนึ่งนาฬิกาห้าสิบเมตรข้างหน้าครับท่าน” เสียงรายงานมาจากเฮลิคอปเตอร์ที่บินวนอยู่เบื้องบน
“พวกเราไป”ปีเตอร์ะโสั่ง วิ่งนำหน้าออกไป ทุกคนวิ่งตามเสียงดังสวบสาบสลับกับเสียงปืนดังลั่นสนั่นไปทั้งป่า
“เจอตัวแล้วตีโอบมันไว้”ปีเตอร์สั่ง ทุกคนกระจายกำลังเป็รูปครึ่งวงรี เคลื่อนไหวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ปังปัง ปัง ปัง กับอีกชุดที่ยิงออกไปยังเป้าหมายเบื้องหน้าเงาร่างนั้นล้มลงกับพื้นดัง โครม เหล่าทหารร้องะโลั่นด้วยความดีใจ “โดนแล้วโดน”
พื้นที่ป่าบริเวณนี้เต็มไปด้วยหญ้ารกสูงประมาณเอวสลับกับต้นไม้สูงใหญ่ หากไม่สังเกตให้ดีในความมืด อาจพลาดตกหลุมหรือสะดุดกิ่งไม้ที่นอนแห้งตายได้เมื่อหลายคนมาถึงจุดที่ร่างนั้นล้มลง กลับพบแต่ความว่างเปล่าพื้นหญ้าบริเวณนั้นราบเรียบเหมือนโดนอะไรทับ มีรอยเื ปรากฏเป็ทางยาว
“ฮ่าฮ่า ฮ่า เสร็จพวกเราแน่งานนี้ มันโดนยิงช่วยกันหาเว๊ยพวกเรา”ชายจากหน่วยพิฆาตคนหนึ่งกล่าว
“มันมีเืแสดงว่าเป็คนเหมือนเรา มีเืเราก็ฆ่ามันได้เว๊ยไม่ต้องกลัวพวกเรา”อีกคนกล่าวสมทบ
ชายคนหนึ่งยิ้มกำลังคิดอะไรเพลินๆ มีความรู้สึกเหมือนมีใครเอามือมาจับหัวทั้งสองข้างบิดกะตุกอย่างแรงสติก็ดับวูบไป
อีกคนเหมือนโดนคีมเหล็กจับขาไว้ลากกระชากอย่างแรง โอ๊ย!เขาส่งเสียงร้องดังลั่น ขาข้างนั้นหลุดออกจากข้อต่อหัวเข่าเขามองเศษเนื้อเหวอะหวะที่หัวเข่าตัวเอง กลับไม่พบขาของตนเอง ขาเขาหายไป เขาใร้องลั่นสลบไป
หลายคนต้องเผชิญกับความสยดสยองหลายรูปแบบบ้างถูกลากตัวแขวนอยู่บนต้นไม้สูง บ้างหน้าคว่ำจมแอ่งน้ำขังเล็กๆบ้างถูกขอนไม้ขนาดใหญ่กระแทกซี่โครงหักบ้างตกหลุมลึกซึ่งมีไม้แหลมเสียบหัวทะลุลูกตาหลุดถลนออกมา หลายคนเจอกับความตายหลายรูปแบบฯลฯ
ไม่โชคร้ายไปเสียทั้งหมดสองทหารคู่นี้ เผชิญหน้าอย่างจังกับเงามืดนั้น พวกเขาเห็นดวงตาสีขาว2ข้างที่แวววาวร่างเงานั้นเคลื่อนแทรกระหว่างกลางอย่างรวดเร็วเหมือนสายหมอกควันเขาทั้งคู่รู้สึกหนักบริเวณต้นคอด้านหลังเหมือนกับมีสิ่งใดมาคล้องคอพวกเขาไว้หน้าอกััได้ถึงของเหลวข้น กล้องอินฟาเรสติดตัวหลุดกระเด็นหายไปตอนใหนไม่รู้ทั้งสองคลำไปตามสิ่งที่พาดบนคอ เป็เชือก ไม่ใช่สิ เปลือกกล้วย เลื่อนต่ำลงมา แขนขา คุณพระช่วย เชือกกล้วยที่มัดมือกับขาของใครก็ไม่รู้ พาดอยู่บนคอพวกเขาทั้งคู่ใสติแตกร้องลั่นวิ่งพล่านไปทั่ว “ย๊ากกก! ช่วยด้วย”
ปังปัง ปัง ปัง เสียงปืนดังขึ้น1ชุด ร่างของทั้งคู่ล้มลงกองกับพื้นแน่นิ่งไม่ไหวติง
“อย่าเสือกสติแตกต่อหน้ากู”ปีเตอร์บรรจุแมกกาซีนชุดใหม่เขาเป็ผู้ลั่นะุสังหารลูกน้อง2คนนั่นเอง
“เราได้รับคำสั่งให้ถอนตัวเวลา06.00น.เช้าวันพรุ่งนี้เพราะฉะนั้นเราต้องเร่งมือไล่ล่ามัน เราต้องได้ตัวมันหรือปิดจ๊อบก่อนฟ้าสาง ขอให้ทุกคนตั้งสติตั้งใจ เมื่อทุกอย่างจบสิ้น เงินรางวัลของผู้เสียชีวิตจะนำมารวมทบให้กับผู้รอดชีวิตทุกคน”ปีเตอร์ประกาศเสียงดัง
เพราะกลัวโดนเก็บหรือเงินรางวัลที่เพิ่มขึ้นไม่อาจทราบได้เหล่าทหารรับจ้างที่เหลือกลับมาฮึดอีกครั้ง ณ.เวลานี้ เหลือสมาชิคอยู่เพียงแค่ยี่สิบห้าคนเท่านั้น ทุกคนรวมพลตรวจเช็คสำรวจอาวุธคู่กาย หยิบฉวยเครื่องะุ,ะเิและอุปกรณ์พกพาต่างๆจากร่างที่ไร้ิญญา
เวลาล่วงเลยมาถึงครึ่งคืนเฮลิคอปเตอร์ยังคงบินวนเวียน เหล่าทหารรับจ้างยังคงเคลื่อนพลไปข้างหน้าสองชั่วโมงผ่านไปไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น จิตใจทุกคนเริ่มสงบ การพูดจาส่งเสียงเริ่มลดน้อยลงบรรยากาศเริ่มเงียบ เหมือนทะเลที่สงบก่อนพายุใหญ่จะมา ทุกคนถูกสั่งให้เตรียมพร้อม คอยระวังตรวจสอบดูสมาชิกข้างๆว่ายังอยู่ครบดีหรือไม่อนุญาตให้ยิงได้ทันทีที่พบเห็นสิ่งผิดปกติ พวกเขาเหลือเวลาอีกหกชั่วโมงเท่านั้นการมาปฏิบัติภารกิจในประเทศอื่นย่อมมีเวลาที่กำหนดไว้พวกเขาไม่สามารถอยู่หรือทำอะไรได้นาน ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของพวกเขา หากภารกิจไม่สำเร็จเงินรางวัลจะถูกยกเลิกทั้งหมดและทุกคนต้องถูกลงโทษ
ภารกิจล่า สังหาร นู๊พสาด
6K
![[Omegaverse] ผมก็แค่โอเมก้าขายตัว #เด็กคุณฉาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1675312553_32176084.webp)