บ่ายวันนั้น โจวซิ่นเฉิงก็ทำอย่างที่พูดจริงๆ เขาเข้าเมืองไปแล้ว พอกลับไปถึงร้าน ก็สั่งให้หาคนงานมาช่วยสร้างห้องพักเพิ่มทันที เนื่องจากเป็งานเร่งด่วน เขาจึงไม่จำกัดจำนวนคนงาน ขอเพียงว่าคืนนี้ ห้องพักที่ทำเพิ่มต้องเสร็จทันใช้งาน แล้วให้คนไปซื้อเนื้อมาแล้วนำกลับไปให้กุ้ยเหมยก่อน เพราะเขาต้องพาหมอหลี่อานไปซื้อสมุนไพร จึงได้ส่งคนงานเดินทางไปหมู่บ้านถึงซานพร้อมกับสาวใช้ท่าทางคล่องแคล่วอีก 4 คน เอาไว้ให้ช่วยงานกุ้ยเหมย
"เสี่ยวเจี่ยน เ้าพาคนงานทั้งหมด ไปบ้านสหายของข้าก่อน แล้วอย่าลืมเอาของพวกนี้กลับไปด้วย ข้าพาหมอหลี่ไปซื้อยาเสร็จแล้วจะตามไป จะสร้างขยายห้องเพิ่มตรงไหน เ้าถามฮูหยินน้อยได้เลยไม่ต้องรอคำสั่งของข้า ส่วนค่าแรงข้าจ่ายเต็มวัน ขอเพียงให้เสร็จภายในวันนี้ก็พอ เข้าใจแล้วใช่ไหม"
"เข้าใจขอรับคุณชาย" หนิงต้าเจี่ยนรับปากอย่างแข็งขัน
เขากับชงหยวนมาเป็คนงานประจำที่นี่ ไม่ต้องไปหาของป่าในป่าลึกอีกแล้ว คอยสร้างรถเข็นผู้ใหญ่กับรถเข็นเด็กที่กุ้ยเหมยออกแบบมา ได้รายได้ 3ตำลึงเงินต่อเดือนแล้วยังได้ค่าแรงต่อชิ้น ชิ้นละ 30 อีแปะอีก ตอนนี้เขาไม่ต้องลำบากใช้จ่ายอย่างประหยัดเงินเหมือนเดิม ปีใหม่นี้ ได้สร้างบ้านหลังใหม่ แม่กับเขามีเสื้อผ้ากันหนาวใส่ เรียกได้ว่าั้แ่ตัดสินใจไปสร้างบ้านให้กุ้ยเหมยครั้งนั้น ชีวิตของเขากับชงหยวนเปลี่ยนแปลงไปมากอย่างที่ไม่นึกฝันมาก่อน
จากนั้นแค่เพียงครึ่งชั่วยาม คนงานทั้งหมดก็มาถึงหมู่บ้านถงซาน
หนิงต้าเจี่ยนก็ถามความ้าของกุ้ยเหมยทันที ว่า้าให้พวกเขาทำตรงไหนบ้าง เพราะโจวซิ่นเฉิงไม่ได้บอกรายละเอียดมากนัก บอกแต่เพียงว่าให้มาถามนาง ว่าอยากให้พวกเขาสร้างแบบไหน เพียงทำตามที่นาง้าก็พอ
"แล้วไม้ที่เตรียมมาสามารถสร้างได้มากน้อยแค่ไหน ข้าเองก็ไม่รู้ แต่อย่างน้อยหากได้เพิ่มมาอีก 2 ห้องนอน 2 ห้องน้ำก็ยังดี"
"ได้เกินไปด้วยซ้ำ หากฮูหยินน้อย้าสร้างบ้าน ขนาดบ้านเท่าหลังเก่ายังเหลือเลย คุณชายโจวสั่งทั้งไม้ ทั้งกระเบื้องมาเยอะเลยขอรับ"
หนิงต้าเจี่ยนเปลี่ยนใช้คำพูดคำจาของตัวเองใหม่ หลังจากได้รู้ว่าสามีของกุ้ยเหมยเป็สหายของคุณชายใหญ่ที่มีความสำคัญกับคุณชายมาก เขาจะพูดคุยกับนางเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว จึงพูดจาให้เกียรตินางในฐานะที่นางเป็ภรรยาของสหายของเ้านายของเขาด้วย
"ถ้าอย่างนั้นทำด้านหลังก็แล้วกัน ทำเพิ่มอีกหลังหนึ่ง เอาขนาด 2 ห้องนอน สองห้องน้ำ แล้วแบ่งคนส่วนหนึ่งไปขยายห้องที่บ้านหลังเก่าเพิ่มอีก 2 ห้อง เพราะตอนนี้ข้ามีญาติมาอยู่เพิ่มหลายคน เพิ่มอีก 2 ห้องนอนกับอีก 1 ห้องน้ำก็แล้วกัน เพราะว่าบ้านหลังนั้นมี 1 ห้องนอน 1 ห้องน้ำอยู่แล้ว ข้าอยากได้ท่อส่งน้ำจากน้ำตกด้านหลังด้วย เดี๋ยวข้าจะร่างแบบให้ดู อันนี้ยังไม่รีบทำ เอาไว้ทำหลังจากทำห้องเสร็จแล้วค่อยมาทำก็ได้ แต่พวกนั้นต้องใช้ไม้ไผ่ทำเท่านั้น ข้าจะจ่ายค่าแรงเอง ไม่รบกวนคุณชายโจว ขอบคุณพวกท่านมากที่อุตส่าห์มาช่วยเหลือ"
กุ้ยเหมยไม่แปลกใจที่เขาแสดงท่าทางให้เกียรตินาง นางเองก็ไม่อยากทำตัวเหมือนกับสนิทสนมกับเขาเช่นเดียวกัน เพราะเ้าของร่างตามตื้อบุรุษตรงหน้ามานานเกือบปี เพราะฉะนั้นนางจึงไม่อยากให้มีคนครหาเกี่ยวกับการวางตัวของนางเพราะสิ่งที่เ้าของร่างเคยทำ ซึ่งพฤติกรรมนั้นนางเองก็รับไม่ได้เช่นเดียวกัน
"ไม่ต้องเกรงใจขอรับ ที่ผ่านมาเพราะฮูหยินให้โอกาส ข้ากับชงหยวนถึงลืมตาอ้าปากได้ ไม่ต้องขึ้นเขาไปเสี่ยงอันตราย ได้ทำงานในเมือง ข้าเองต้องขอบคุณฮูหยินน้อยที่ช่วยแนะนำ ให้คุณชายโจวรับพวกข้าเข้าทำงาน หากมีอะไรให้พวกเราช่วย พวกเรายินดีช่วยเหลือขอรับ ข้าขอตัวทำงานก่อนนะขอรับ เดี๋ยวจะเสร็จไม่ทันเย็นนี้"
กุ้ยเหมยพยักหน้า แล้วหันไปมองสตรีที่ยืนก้มหน้าประสานมืออย่างอ่อนน้อมถ่อมตน และมีบุรุษอายุประมาณ 50 ปี ยืนอยู่ข้างๆคนหนึ่ง ก้าวขึ้นมาประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อมพร้อมกับแนะนำตัวเอง
"ฮูหยินน้อยขอรับ ข้าน้อยชื่อจงเจิ้ง เป็พ่อบ้านตระกูลโจว ฮูหยินน้อยเรียกว่าพ่อบ้านจงก็ได้ ขอรับ ข้าน้อยนำสาวใช้มาส่งให้ตามคำสั่งของคุณชายใหญ่ขอรับ ส่วนนี้เป็สัญญาขายตัวของพวกนาง ต่อไปพวกนางจะขึ้นตรงกับท่าน ฮูหยินน้อยขอรับ"
กุ้ยเหมยรับเอาสัญญาซื้อขายตัวเองของพวกนาง ไม่คิดว่าจะได้เจอคนที่มาขายตัวเป็คนรับใช้กับตาตัวเอง นางคงต้องปรับตัวอีกหลายเื่ทีเดียวเมื่อมาอยู่ในยุคนี้
"พวกเ้าชื่ออะไรกันบ้าง อายุเท่าไหร่ ทำอะไรบ้างก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ และมีใครในนี้แต่งงานมีครอบครัวบ้าง หรือมีคนในครอบครัวกี่คน บอกมาให้หมด"
บทสัมภาษณ์คร่าวๆ แค่เคยผ่านงานที่ไหนมาบ้างเป็เื่ที่นางเคยถามพนักงานสมัยก่อน นางจึงเอามาใช้ที่นี่ เพราะนางไม่รู้ว่าพื้นฐานของแต่ละคนทำอะไรได้บ้าง จะได้เลือกงานให้ทำอย่างเหมาะสมกับพวกนางทุกคน สาวน้อยหน้าตาคมขำ แววตากระจ่างใสเอ่ยขึ้นมาก่อนคนแรก
"ข้าน้อยแซ่ฉีชื่อเหอ เรียกข้าน้อยว่าเสี่ยวเหอก็ได้เ้าค่ะ ข้าน้อยอายุ 19 เคยอยู่ช่วยงานในครัวเ้าค่ะ ยังไม่ออกเรือนเ้าค่ะ ข้าน้อยเป็กำพร้าไม่มีบิดามารดาเ้าค่ะ"
"ข้าน้อยฮุ่ยเจียง อายุ 20 เคยเป็สาวใช้ขั้นสอง ดูแลเรือนของฮูหยินโจวเ้าค่ะ ข้าน้อยเป็น้องสาวของพี่ฮุ่ยจิว พวกเราเป็กำพร้าบิดามารดาตายจากไปเมื่อ 8 ปีก่อนเ้าค่ะ"
"ข้าน้อยฮุ่ยจิว อายุ 26 เคยเป็สาวใช้ขั้นหนึ่งดูแลเรือนฮูหยินโจวเ้าค่ะ ข้าน้อยเป็พี่สาวของเสี่ยวเจียง ยังไม่มีใครเ้าค่ะ"
"ข้าน้อยหงฟาง อายุ 18 เป็สาวใช้ขั้นหนึ่ง เคยช่วยแม่นมเลี้ยงคุณชายหก คุณชายใหญ่จึงให้มาช่วยดูแลคุณหนูใหญ่ที่นี่เ้าค่ะ ข้าน้อยมีเพียงป้าที่ทำงานที่จวนเพิ่งเสียไปเมื่อ 2 ปีก่อนเ้าค่ะ ส่วนพ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้วเ้าค่ะ ตอนนี้ข้าน้อยไม่มีใคร"
ทั้ง 4 คน ที่โจวซิ่นเฉิงแนะนำมา ล้วนแต่วางตัวดี ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป บ่งบอกถึงความใส่ใจไม่น้อย ถึงขนาดดึงตัวสาวใช้ขั้นหนึ่งขั้นสองมาทำงานให้นางได้ และที่สำคัญพวกนางต่างไม่มีห่วงอะไร เรียกได้ว่าหากมาอยู่กับนางที่นี่ก็เป็คนของนางจริงๆ แต่ไม่รู้ว่าพวกนางเต็มใจมาทำงานที่นี่หรือเปล่า นางไม่อยากได้คนที่ไม่เต็มใจมา เพราะคนที่ไม่เต็มใจมา มันจะทำให้เสียบรรยากาศเปล่าๆ
"ก่อนที่ข้าจะรับพวกเ้า ข้าอยากรู้ว่าพวกเ้าเต็มใจมาอยู่ที่นี่หรือเปล่า บ้านของข้าไม่ได้ใหญ่โตเหมือนกับตระกูลโจว ที่พวกเ้าเคยอยู่ ข้าให้โอกาสพวกเ้าได้เลือก หากใครไม่อยากทำงานที่นี่ ข้าก็ไม่บังคับและข้าจะเป็คนอธิบายให้คุณชายโจวเข้าใจเอง พวกเ้าจะได้กลับไปทำงานที่เดิม"
ทั้งหมดมองหน้ากัน พวกนางไม่คิดว่าเ้านายคนใหม่จะพูดแบบนี้ แต่พวกนางก็เริ่มลังเลไม่น้อย เพราะยังไงพวกนางก็ใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลโจวมานาน มีสหายที่นั่นไม่น้อย แต่คุณชายไว้ใจให้พวกนางมาดูแล รับใช้เ้านายที่นี่ พวกนางจึงตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่ อย่างน้อยเ้านายคนใหม่ก็ดูใจดี บางทีอยู่ที่นี่อาจจะดีกว่าก็ได้
"ข้าจะอยู่รับใช้ฮูหยินน้อยที่นี่เ้าค่ะ"
ฮุ่ยจิวที่เป็พี่ใหญ่สุดเอ่ยขึ้นมาก่อน จากนั้นก็ตามด้วยฮุ่ยเจียง พี่สาวอยู่ที่ไหนนางก็จะอยู่ที่นั่นด้วย ทั้งสองคนก็เห็นว่าเพื่อนที่มาด้วยกันตัดสินใจอยู่ พวกนางก็ยืนยันจะอยู่ต่อด้วยความเต็มใจ
"เอาหล่ะ ในเมื่อทุกคนเลือกที่จะอยู่ต่อ ข้าก็จะแบ่งหน้าที่ให้ทำ บ้านหลังนี้มีข้ากับสามี และลูกสาว กับฮูหยินใหญ่ เราเป็ครอบครัวเล็กๆ แต่ตอนนี้มีญาติของสามีข้ามาอยู่ที่นี่ชั่วคราว ข้าจะให้ฮุ่ยจิวเป็หัวหน้าทุกคน เพราะนางอายุมากที่สุด เื่แบ่งงานทำข้ามอบหมายให้เ้า แต่งานบ้านมันไม่มีอะไรมาก เพราะบ้านของข้าไม่ได้หลังใหญ่เหมือนจวนตระกูลโจว เพราะฉะนั้นหน้าที่หลักของแต่ละคนต้องทำหลังจากทำงานบ้านเสร็จก็คือ ฮุ่ยจิวอยู่ดูแลฮูหยินใหญ่ เสี่ยวเจียงกับเสี่ยวเหอ คอยช่วยงานในครัว ข้าจะเป็คนปรุงอาหารเอง พวกเ้าแค่เตรียมวัตถุดิบก็พอ ส่วนเสี่ยวฟางดูแลลูกสาวข้า หลินหลัน เพราะเ้าเคยดูแลเด็กมาก่อน คงรู้ว่าต้องทำอย่างไร ส่วนค่าแรงในเมื่อพวกเ้าเป็คนของข้า ข้าจะรับผิดชอบจ่ายค่าแรงให้เอง ข้าจะให้คนละ 4 ตำลึงเงิน พวกเ้ายังไม่แต่งงานจะได้มีเงินเก็บเอาไว้เป็สินเดิมตอนแต่งงาน"
"ขอบคุณฮูหยินน้อย เ้าค่ะ"
สาวใช้ทั้งหมดคุกเข่า ก้มหน้าโขกศีรษะขอบคุณนางไม่หยุด พวกนางไม่นึกว่าการตัดสินใจอยู่ที่นี่ พวกนางจะได้ค่าตอบแทนสูงขนาดนี้ ตอนอยู่ตระกูลโจว พวกนางได้รับเงินรายเดือนเพียงแค่ 1 ตำลึงเงินเท่านั้น
มีเพียงสาวใช้ขั้นหนึ่งอย่างฮุ่ยจิว ที่ได้เงินเดือน 2 ตำลึงเงิน ซึ่งนั่นก็มากมายจนคนอิจฉาได้แล้ว เ้านายคนใหม่ของพวกนางใจดียิ่งนัก
"พวกเ้าลุกขึ้นเถอะ หากอยากจะขอบคุณเปลี่ยนเป็ตั้งใจทำหน้าที่ตัวเองให้ดีก็พอ ไม่ต้องทำแบบนี้ ลุกขึ้นเร็วเข้า" ทั้งสี่คนหน้าแดงด้วยความดีใจ ต่างยิ้มกว้างเต็มหน้าทุกคน
"เออ...เงินเดือนของพวกนางตอนอยู่ตระกูลโจวเพียง 1 หรือ 2 ตำลึงเท่านั้นนะขอรับฮูหยินน้อย ให้พวกนางเท่าเดิมก็ได้นะขอรับ"
พ่อบ้านจงเอ่ยเตือนกุ้ยเหมย เพราะคิดว่านางคงไม่ทราบค่าแรงของพวกนาง จึงเสนอให้พวกนางมากขนาดนั้น ให้ตายซิ มากกว่าเงินเดือนพ่อบ้าน อย่างเขาเสียอีก เขาได้เพียงเดือนละ 3 ตำลึงเงินเท่านั้น ตอนนี้เขาอิจฉาจนอยากขอคุณชายย้ายมาทำงานที่นี่แล้ว
"เื่ค่าแรงข้าจะให้เท่าไหร่มันเป็เื่ที่ข้าตัดสินใจเอง เ้าไม่ต้องกังวลแทนข้าหรอกนะ หากมาอยู่กับข้า มาเป็คนของข้า ข้าไม่ให้คนของข้าลำบากแน่นอน ขอบคุณพ่อบ้านจงที่เป็ห่วง"
กุ้ยเหมยพูดยิ้มๆ นางรู้ว่าเงิน 4 ตำลึงมันมาก เพราะแต่ก่อนร่างเดิมได้เงินเดือนละ 1 ตำลึง ที่เป็ค่าแรงของหานหรงเหลียนที่ส่งมาให้ นางก็ใช้ชีวิตได้อย่างสบายๆ แต่นางไม่มีปัญหาเื่เงิน และนางอยากตอบแทนที่พวกนางรู้ว่าการที่พวกนางตัดสินใจเลือกที่จะอยู่กับนางทั้งที่สภาพของบ้านของนาง ไม่ต่างกับบ้านชาวบ้านธรรมดา นั่นหมายความว่าพวกนางมีใจทำงานที่นี่ ไม่เลือกปฏิบัติ ก็สมควรได้รางวัล
"ขอรับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าน้อยต้องขอตัวกลับก่อนนะขอรับ"
"ฝากขอบคุณ คุณชายโจวด้วยนะ"
"คุณชายแจ้งว่าจะกลับมาที่นี่อยู่ขอรับ คุณชายบอกว่าจะมากินอาหารเย็นที่นี่เลย ฮูหยินค่อยบอกคุณชายเองดีกว่าขอรับ ส่วนของในรถม้า เป็ของที่คุณชายฝากมาขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยให้คนงานช่วยยกไปไว้ในครัว เพราะเป็ของเอาไว้ทำอาหารขอรับ"
"อืม ขอบใจนะ"
ดูท่าทางโจวซิ่นเฉิง ไม่ได้พูดเล่น เขาคงตั้งใจมากินอาหารที่บ้านของนางจริงๆ นางคงต้องคิดเมนูอาหารสำหรับคนจำนวนมากแล้ว ว่าจะทำอะไรดี โชคดีที่วันนี้มีผู้ช่วยหลายคน ไม่เช่นนั้น วันนี้นางคงต้องเหนื่อยคนเดียวแน่นอน
"ตอนนี้พวกเ้าไปช่วยข้าเตรียมของทำอาหารเย็นนี้ก่อน ระหว่างรอห้องพักพวกเ้าเสร็จ เราต้องเตรียมอาหารสำหรับคนงานด้วย" กุ้ยเหมยเดินนำทุกคนเข้าไปในครัว โดยมีพ่อบ้านจงเดินตามมาเรียกคนงานมาช่วยขนของ แต่เพราะทหารที่ติดตามหรงอวี่กับหรงชาง ไม่มีอะไรทำ ก็เลยมาช่วยยกของ ได้ยินว่าฮูหยินจะทำอาหารเย็นให้พวกเขาอีกก็ดีใจ ขอบคุณรองแม่ทัพที่เลือกพวกเขาติดตามมา ฝีมือการทำอาหารของฮูหยินไม่ธรรมดาจริงๆ อาหารพวกนั้นพวกเขาไม่เคยกินที่ไหนมาก่อน นับเป็โชคดีจริงๆ ที่ได้มาที่นี่
พ่อบ้านจงเดินทางกลับจวนตระกูลโจวด้วยความเสียดาย มีเ้านายใจดีมือเติบแบบนี้ช่างน่าอิจฉาสาวใช้พวกนั้นจริงๆ