วันเสาร์ ไซม่อนขับรถเข้ามาจอดในลานจอดรถของโรงแรมหรูของเขาเอง เขาลงจากรถอย่างสง่างามพร้อมกับชำเลืองดูนาฬิกาที่ข้อมือ แสงไฟจากหน้าปัดบอกเวลา 20.20 เขามองไปรอบ ๆ ลานจอดรถเพื่อหาเงาของรถสปอร์ตสีขาวคันที่เขากำลังคาดว่าจะได้เจอ แต่ว่า…เงียบ ไม่มีวี่แววของฮันเตอร์
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด เสียงฝีเท้ายามที่เดินเข้ามาใกล้ทำให้เขาหันไปมอง
“ท่านประธาน มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ ท่านกำลังมองหาใครอยู่หรือครับ” ยามถามอย่างสุภาพ
ไซม่อนหันมาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความจริงจัง “วันนี้นายเห็นรถสปอร์ตคันสีขาว ป้ายทะเบียน กม 9896 ไหม”
ยามขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเปิดสมุดจดทะเบียนรถที่ถือไว้ พลิกหาอย่างระมัดระวัง “ป้ายทะเบียน กม 9896 หรือครับ สักครู่นะครับ”
เขาไล่สายตาไปตามรายการทะเบียนรถแต่ละคันที่บันทึกไว้ในสมุด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่มีนะครับ วันนี้ผมยังไม่เห็นรถป้ายทะเบียน กม 9896 นี้เข้ามาจอดเลยนะครับ”
"คิดจะเล่นตลกกับฉันหรือไง! นัดไว้ สองทุ่มตรง นี้ก็ จะสองทุ่มครึ่ง แล้วยังไม่เห็นจะโผล่มาเลย เด็กบ้าเอ่ย" ขณะที่เขาคิดสายตาก็มองไปบริเวณโดยรอบอย่างหงุดหงิด
"ไม่เป็ไร นายไปทำงานเถอะ" ไซม่อนกล่าวก่อนที่จะเดินเข้าไปในโรงแรม เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ของโรงแรม
"ขอกุญแจห้องให้ฉันหน่อย"
"มีคนเอาไปเมื่อครู่นี้แล้วค่ะท่านประธาน"
"ว่าไงนะ! ใครกัน! อ้อไม่เป็ไร ฉันจะขึ้นไปละ คืนนี้ไม่รับสายทุกสาย ไม่ต้องโอนไปที่ห้องของฉันและที่สำคัญ ไม่ต้องบอกว่าฉันอยู่ที่นี่"
"ค่ะท่านประธาน" พนักงานต้อนรับ ตอบรับทราบทันที ก่อนที่ไซม่อนจะเดินไปกดลิฟต์
"หมอนั้นไม่ได้เอารถมางั้นรึ หรือจะมาแท็กซี่ คงกลัวจะมีคนที่บ้านเห็นอย่างนั้นสินะ รู้จักอายแก่ใจแล้วงั้นรึ หึ" ไซม่อนคิดกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเขาเดินไปยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องพัก และเปิดประตูเข้าไป
แกร็ก!
ไซม่อนหันไปมอง เห็นฮันเตอร์นั่ง ขัดตะหมาด อยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อย ยิ้มแฉ่งขึ้นทันทีเมื่อเห็นไซม่อน
"เฮ้! พี่ ครับ มาแล้วเหรอ" ฮันเตอร์ยกมือทั้ง 5 แบร์ออกแกว่งไปมาระรัวเร็วๆ เป็การทักทายสีหน้ายิ้มแป้นอย่างมีความสุข
"นะนั่งตามสบายเลยนะครับ แฮ่ะ! ผมไม่ได้มาสายเลยนะ มาก่อนพี่ตั้งชั่วโมงแนะ" ฮันเตอร์กล่าวยิ้มหวานเมื่อมองคนตรงหน้าและพลางผายมือเชิญให้ไซม่อนนั่ง
ขณะที่เขาขยับเนกไทออก เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฮันเตอร์ที่เงยหน้าขึ้นมอง เอามือทั้งสองข้างซุกไว้ที่ระหว่างขา
"งั้นรึ? ถ้าเช่นนั้น ฉันก็จะทำตัวตามสบายล่ะนะ" เขาดึงเนกไทออกและเสื้อสูทถอดออกอย่างรวดเร็ว
"อะอ้อครับ ก็มันเป็โรงแรมของพี่นี่น่า ตะแต่พี่จะอาบน้ำหรือเปล่าครับ"ฮันเตอร์กลอกตาไปมาถามขึ้น
"แล้วนายล่ะ อาบน้ำแล้วหรือยัง" เขาแกะกระดุมเสื้อออกพลาง ขณะถามฮันเตอร์ มองไปด้วยแววตาที่คมกริบ ฮันเตอร์ใส่กางเกงยีนขาสั้นเสื้อยืดตัวใหญ่ ดูแล้วช่างเซ็กซี่น่ารักยิ่งนัก ด้วยผิวที่ขาวอมชมพูของฮันเตอร์ จึงทำให้ดูมีออราขึ้น
"อืมม ผมอาบแล้ว" ฮันเตอร์ตอบ พยักหน้าหงิกๆ อย่างคนไร้เดียงสา
"แล้วอาบสะอาดทุกซอกทุกมุมหรือเปล่า ถ้างั้นฉันจะต้องลองพิสูจน์ดูว่าสะอาดจริงไหม" เขาขยับตัวโน้มตัวลงเข้าหาไปยังฮันเตอร์อย่างรวดเร็ว ในขณะที่ฮันเตอร์นั่งขัดตะหมาดอยู่บนเตียง สะดุ้งใ ล้มหงายหน้าลงไปยังเตียงนอนในทันที
วะ เหวอ พี่!
ตึง!
ไซม่อนดันไหล่ฮันเตอร์ลงไปนอนทันที และดึงมือของฮันเตอร์ออกจากการซุกไว้ที่ตักของเขา จนถุงยางที่ฮันเตอร์แอบซุกไว้ในมือกระเด็นกระจายออกตกไปบนเตียงนอนอย่างรวดเร็ว ไซม่อนชะงักหันไปมองกล่องถุงยาง 4-5 กล่อง ขนาดของไซซ์ที่ไม่เท่ากัน
"นี่ อะไรของนาย! แบบปุ่ม แบบบาง ไซซ์ ขนาด 49 , 52 , 57 มิลลิเมตร นายกำลังดูถูกมาตรฐานไอ้นั่นของฉันเล็กขนาดนั้นเลยรึ" เขาหันไปหยิบขึ้นมาดูในขณะที่ฮันเตอร์ก็หันหน้าไปทางอื่นอย่างเขินอายกลอกลูกตาไปมา
"ก็ ก็ ผมไม่รู้ ว่าพี่ชอบแบบไหนนี่ครับ ผมก็เลยเอามาหลายๆแบบนะ แฮ่ะ!"
พรึบ!
เขาโยนกล่องถุงยางทิ้งไปที่พื้นทันที ฮันเตอร์สะดุ้งโหยงเบิกตาโพลงด้วยความใ เมื่อเขาโยนมันทิ้ง
"ฟังนะ! อัลฟ่าอย่างฉัน! ชอบแบบเสียบเข้าไปแบบสดๆมากกว่า ที่จะใส่ไอ้นี่!"
"ตะแต่เดี๋ยวซิพี่ ถ้าผมเกิดฮีทขึ้นมาละ! ผมอาจจะท้องได้นะ พี่จะปล่อยนอกไม่ทันและน๊อคใส่ผมได้ พี่เป็คนบอกไม่ใช่หรือว่าไม่นอนกับโอเมก้า แต่ผมเป็โอเมก้านะครับ"
"ก็ได้! ฉันจะเคารพ การตัดสินใจของนาย งั้นก็เอาแบบบางละกัน"
"มันไม่คับหรือ ผมหาอันใหญ่สุดได้เท่านั้น พี่จะอึดอัดไหมครับ"
"นี่! ตกลงจะให้ฉันใส่หรือไม่ใส่ นายชักจะเื่มากไปแล้วนะ แบบบางมันยืดหยุ่นได้ ต่อให้ของฉันใหญ่แค่ไหนก็ไม่ถึงกับอึดอัดหรอก แค่น้ำของนายออกมาให้เยอะๆและรับกับการเสียดสีเข้าออกจากฉันได้ก็พอ" ไซม่อน กล่าวน้ำเสียงกระเส่า ทำให้ฮันเตอร์ขนลุกจนร้อนรุ่มไปทั้งตัว และรู้สึกเสียวไอ้ตรงนั้นยิ่ง
"ครั้งที่แล้วนายเล่นจับของฉันยัดไปตรงๆ มันจึงทำให้นายและฉันเจ็บ เมื่อไม่มีอารมณ์ก็ไม่ได้ช่วยให้ฉันและนายเสร็จ แต่ครั้งนี้ฉันจะสอนวิธี ทำให้นายเจ็บน้อยลง ช่วยดูและปฏิบัติตามด้วย คราวหน้าจะได้รู้ว่าฉันชอบอะไรและทำให้ฉันพอใจยังไง"
"สายตาหมอนี้มองเราน่ากลัวชะมัด" ขณะที่ฮันเตอร์คิดมีสีหน้าตื่นเต้นพยักหน้าหยิกๆ รับทราบทันที
เขารูดซิปดึงกางเกงฮันเตอร์ออกโยนไปที่ปลายเตียงอย่างรวดเร็วและดึงกางเกงในบ๊อกเซอร์ออกโยนไปเช่นกัน ในขณะที่ฮันเตอร์รีบเอามือปิดแก่นกายของตัวเองเอาไว้อย่างรวดเร็ว ด้วยความเขินอายจนหน้าแดง
"นี้ จะมาอายอะไรอีก ก่อนหน้านี้นายก็ถอดออกจนหมดไม่รู้กี่ครั้งแล้วเอามือออก"
"ตะแต่ ผม"
เขาดึงมือของฮันเตอร์ขึ้น รวบไว้เหนือศีรษะทั้งสองข้างก่อนที่จะจับฮันเตอร์ยกสะโพกขึ้น อาขาออกเล็กน้อย หันไปหยิบเจลใส่ในมือ
แต่ฮันเตอร์ยกมือลงพยายามจะปิดแกนกายตัวเอง
"ฮันเตอร์! เอามือไปไว้เหนือศีรษะเดี๋ยวนี้" ไซม่อนตวาดขึ้น ฮันเตอร์ชะงักมือ รีบยกมือออกกลับไปไว้ที่เดิมทันที
ในขณะที่เขาก็สอดนิ้วเข้าไปยังช่องทางรักนั้น
"อะอ๊าา จะเจ็บ"
ฮันเตอร์สะดุ้งโหยงด้วยความเจ็บ จนตัวสั่นไหวไปทั้งตัว
"กัดเสื้อเอาไว้นายจะได้ไม่เจ็บ อีกเดี๋ยวเดียวนายก็จะดีขึ้น อย่าเกร็งผ่อนคลายหน่อยซิ" เขาดึงเสื้อของฮันเตอร์ขึ้นให้ฮันเตอร์กัดเอาไว้ ในขณะนิ้วโป้งของเขา ก็กดนวดไปยังหัวนมสีชมพูของฮันเตอร์ คลึงวนไปมาเบาๆ เพื่อทำให้คนน้องผ่อนคลาย ก่อนที่จะใช้ปลายลิ้นร้อนดังไฟ จ้วงตวัดเลียดูดเม้นจนคนน้อง ขยับหน้าอกยกขึ้น ร้องครางออกมาเบาๆ ด้วยความเสียวสะท้านยิ่ง
อื้ออ!
แฮ่ก!
"พะพี่ครับทำไมเราไม่เริ่มจากตรงอื่นก่อนครับ"
ไซม่อนชะงักมือขณะสอดเข้าไปที่ช่องทางรัก เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่สีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ
"ทำไม เริ่มจากตรงไหนก็ไม่ต่างกันหรอกนายมีปัญหารึ"
"ปะเปล่า แค่คิดว่า คือ พวกเรายังไม่ได้เล้าโลมกันเลยนะ ที่จริงมันน่าจะเริ่มจากอย่างอื่นก่อน มะไม่ใช่หรือครับ"ฮันเตอร์ตอบกลอกลูกตาไปมา
"อย่างอื่นอะไรของนาย?"
"จะจูบไง บะแบบนี้นะ"ฮันเตอร์ทำปากจูบขึ้นและหลับตาลง
นี่! นาย! น้ำเสียงเข้มทำให้ฮันเตอร์สะดุ้ง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความใทันทีเมื่อเหลือบสายตามองเล็กน้อย
"พะพี่จะจ้องแบบนั้นทะทำไมผมกลัวนะ"
"ครั้งแรกของนายจริงๆรึ ที่นายบอกฉัน นอกจากฉันนายไม่เคยมีเซ็กส์กับคนอื่นเลยใช่มั๊ย?" ไซม่อนกล่าวน้ำเสียงเข้มขึ้น
"จะจะโกหกพี่ทำไมละ ผมไม่เคย"
"แล้วทำไมต้องปิดบังเื่ที่นายเป็โอเมก้า"
"ไม่ใช่นะ! ผมไม่ได้โกหก ผมเป็เบต้าจริงๆ แต่ฮอร์โมนมันเปลี่ยนเป็โอเมก้าได้อย่างไรไม่รู้พี่ผมที่เป็หมอก็บอกว่าสาเหตุมาจากอัลฟ่า มันเลยทำให้ฮอร์โมนผมเปลี่ยนไป"
พึ่บ!
เขาขยับตัวลุกขึ้นทันที ฮันเตอร์สะดุ้งรีบขยับตัวลุกตามคว้าแขนของไซม่อนไว้ด้วยสีหน้าใ
"พะพี่ ผมทำอะไรผิด ทะทำไม พี่อย่าไปนะ ไหนบอกว่าจะช่วยอยู่ข้างๆผมไง จะช่วยให้ฮอร์โมนผมกลับมาคงที่เหมือนเดิมไง ผมขอร้องอย่าทิ้งผมอีกเลยนะ"ฮันเตอร์มองคนตรงหน้าน้ำตาคลอขึ้นทันที
"เอ๊ยย ฮันเตอร์!" เขาขยับตัวลงนั่งกับเตียง
"ฉันนะไม่ไปไหนหรอก ถ้างั้นเราก็มาค่อยๆเริ่มเรียนรู้แล้วกัน แล้วนาย้าอยากจะให้ฉันทำอย่างไร ถึงจะช่วยนายได้?" ไซม่อนใช้มือััไหล่ฮันเตอร์เบาๆ
"ถ้างั้นวันนี้พอแค่นี้ นายค่อยๆคิดแล้วกันว่าจะทำอย่างไร"
"อืมม์" ฮันเตอร์พยักหน้าหงิกๆเหมือนจะเข้าใจที่ไซม่อนกล่าวแต่..
พรึบ!
ฮันเตอร์ดึงมือของไซม่อนไว้อย่างรวดเร็ว
"ถ้างั้น วันนี้เรามานอนกันเถอะนะครับ"
"อะไรนะ นายเหมือนจะเข้าใจที่ฉันพูด แต่ทำไมสมองถึงทึบแบบนี้นะ ฮันเตอร์"
"ผมไม่ใช่ หมายความว่าแบบนั้น ผมหมายถึงพี่ต่างหาก ชอบทิ้งผมเอาไว้คนเดียวทุกทีเลยนี่น่าตื่นมาพี่ก็หายไป เพราะฉะนั้นวันนี้พี่ค้างกับผมนะพรุ่งนี้พี่ค่อยกลับ" ฮันเตอร์ที่นั่งคุกเข่าเรียบขยับคลานเข่าเข้าไปใกล้ไซม่อนทันทีแสดงสีหน้าอ้อนวอน
แต่ว่า....
พรึบ!
"ไม่เอา! พี่จะทิ้งผมอีกแล้วหรือ นอนที่นี่กับผมนะ" ฮันเตอร์เข้าสวมกอดไซม่อนเอาหน้าซบไปที่อกของไซม่อนทันที และไม่ยอมปล่อย จนเขาสะดุ้งโหยงเมื่อคนน้องกอดแน่นขึ้น
"ผมอยากเริ่มต้นแบบนี้กับพี่ก่อน ผมอยากให้พี่นอนใกล้ๆ แค่นอนข้างๆ ให้ผมได้กอดพี่ได้ไหมครับพี่อย่าปฏิเสธผมเลยนะครับพี่สัญญาจะช่วยผมแล้ว"
"เอ้อ! ก็ได้ ก็ได้ งั้นก็ทำตามที่นาย้าเถอะ"
"งั้นพี่ไปอาบน้ำเถอะครับผมเตรียมน้ำให้แล้ว มันคงไม่อุ่นแล้ว ผมไปเตรียมให้ใหม่ดีกว่า"
"ไม่ต้อง ไม่ต้องนายไปนอนรอฉันที่เตียงเถอะ ฉันจะไปอาบเอง"
"ครับ!" ฮันเตอร์พยักหน้าหงิกๆ ขยับตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่ไซม่อนอาบน้ำใส่ชุดผ้าคลุมอาบน้ำเสร็จ เขาก็เดินมาที่เตียงยังคงเห็นฮันเตอร์นั่งอยู่ที่เตียงพิงหัวเตียงอยู่
"พี่เข้ามานี่ซิครับ"
ปัก ปัก ปัก
ฮันเตอร์ใช่มือตีไปยังเตียงนอน
"นี่นายกล้าออกคำสั่งฉันรึ"
"ผมเปล่านะ ผมแค่บอกว่าพี่เข้ามานอนซิครับต่างหาก เร็วๆ ซิครับผมอยากนอนกอดพี่"
เขาขยับตัวไปนั่งที่เตียงหยิบผ้าห่มออกก่อนที่จะแทรกกายลงไปยังเตียงนอน ฮันเตอร์ รีบทิ้งตัวลงไปที่อกของไซม่อนอย่างรวดเร็ว จนไซม่อนต้องยกมือไปรองรับศีรษะของฮันเตอร์ไว้ ฮันเตอร์เองก็รีบเข้าสวมกอดเขาทันทีเช่นกัน ขณะเอาหน้าซุกไปยัง อกของไซม่อน
"นี่นายจะนอนกอดฉันแบบนี้ทั้งคืนเลยหรือ"
"อะอื้อ ผมอยากกอดพี่ทั้งคืน"
"พี่ครับ"
"อะไร"
"ปล่อยกลิ่นฟีโรโมน ออกมาหน่อยซิ ครับ"
"นายมองฉันเป็ตัวน้ำหอมฉีดพรมบนตัวนายหรือไงกัน จะให้ฉันปล่อยได้อย่างไร เมื่อฉันไม่ได้รู้สึกมีอารมณ์แบบนั้นน่ะ"
"แฮ่ะ! ก็ผมชอบกลิ่นฟิโรโมนของพี่นี่ครับ มันหอมมากเลยรู้ไหม" ฮันเตอร์เอาหน้ามุดไปยังอกของไซม่อน
"นายชอบหรือ?"
"ชอบครับ ชอบสุดๆ เลย พี่ครับ ง่วงหรือยังครับ"
"ยัง" เขาลูบเส้นผมฮันเตอร์ไปมาเบาๆ อย่างเอ็นดู นี้เป็ครั้งแรกที่เขารู้สึกเอ็นดูกับคนที่นอนข้างกายของเขาปกติ หากเขามาที่โรงแรมและหลังจากเสร็จกิจ เขาก็จะกลับทันที ไม่เคยนอนค้างกับคู่นอนสักครั้ง
"พี่อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวอีกนะครับ ห้ามหนีผมกลับไปก่อนนะครับ จนกว่าจะถึงตอนเช้า"
"อืมม์ ฉันไม่หนีนายกลับไปก่อนหรอกไม่ต้องกลัว" ไซม่อนกล่าวเมื่อก้มลงมองคนที่นอนเอาหน้าซุกไปยัง อกของเขาเหมือนเด็ก เพราะปกติฮันเตอร์ก็ดูตัวเล็กอยู่แล้วเขาจึงนอนตัวคุดคู้เหมือนเด็กเข้าไปอีก และผล็อยหลับทันที
648
