ตอนที่สิบเก้าA chance
[ยาเพิ่มทักษะไม่มีผลข้างเคียงค่ะ ขอให้ท่านผู้โดยสาร NX000001 สบายใจได้]
ผมพยักหน้ายอมรับอย่างสบายใจสักครู่
ท่าทางผมจะกังวลใจมากเกินไปจากหลักการของโลกปราณยุทธที่อ้างว่าทานยามากไปจะเกิดสารพิษตกค้างในร่างกายส่งผลต่อพลังการฝึกปรือได้
แต่ท่าทางจะไม่มีเื่เช่นนั้นในโลกนี้
แต่เพื่อความสบายใจ
“เคยมีรายงานทางการแพทย์มาก่อนไหมว่าคนที่ทานยานี้ไม่มีผลข้างเคียง”
ผมกล่าวต่อสมองกลผู้ดูแลของรถไฟสายกาแลคซี่
คำถามของผมทำเอาแม้แต่สมองกลก็อึ้งไปพักหนึ่งเพราะท่าทางจะรวบรวมชข้อมูลทางการแพทย์อยู่
หากสังเกตจากเวลาที่ยาวนานคือไม่ถึงหนึ่งนาที
คงเป็การรวบรวมข้อมูลทางการแพทย์จากทั่วจักรวาลแน่นอน
[ไม่เคยมีใครได้รับผลเสียจากการทานยา เว้นแต่คุณมีพันธุกรรมที่แปลกพิเศษที่มีความเป้นไปได้เพียงแค่0.000000000023% เท่านั้นจากประชากรทั้งจักรวาลค่ะ]
ผมพยักหน้ารับ
“คุณหมายความวว่ามันยังมีโอกาสอยู่ใช่ไหม?”
Areyou telling me there are a chance?
ท่าทางสมองกลผู้ดูแลจะประทับใจกับคำตอบของผมมากถึงกับเงียบไปนานกว่าหนึ่งนาที
[มะ-มันไม่สามารถเป็ไปได้ทางปฏิบัติค่ะ โอกาสความเป็ไปได้เรียกว่าแทบจะเป็ปาฏิหาริย์]
หากเธอมีอารมณ์ในการตอบกลับใส่ผมได้ก็คงจะประมาณนี้ล่ะนะ
“ผมก็นึกว่าไม่มีอะไรที่เป็ไปไม่ได้ คือคำขวัญของรถไฟสายกาแลคซี่นี้เสียอีก?”
[นั่นมันหมายความว่าผู้โดยสารสามารถเลือกทางของตนเองและสามารถเป็ตัวของตนเองที่อยากเป็ได้ค่ะไม่ได้หมายความว่าจะเกิดเื่ร้ายแรงระดับปาฏิหาริย์ทางการแพทย์เช่นนั้น]
ผมพยักหน้ารับคำกล่าว
“ผมแค่เป็ห่วงว่าผมอาจจะทานน้ำยามากเกินไปจนเกิดผลข้างเคียงน่ะครับหากผมเป็อะไรฝากผู้ดูแลรักษาผมด้วยละกันครับ”
[การดูแลผู้โดยสารคือนห้าที่ของเราอยู่แล้วค่ะ]
“ขอบคุณครับคุณผู้ดูแลOverseer”
คำตอบที่ชายหนุ่มตอบไม่ได้คิดอะไรแต่กลับสร้างความใอย่างมหาศาลให้กับผู้ดูแลแม้ว่าจะดูจากสายตาของคนธรรมดาจะไม่แตกต่างกันก็ตาม
ก็เพราะว่าชายหนุ่มเรียกสมองกลที่คุยโต้ตอบว่า
ผู้ดูแล
Overseer
มันแสดงว่าชายหนุ่มรู้เื่ราวของรถไฟสายกาแลคซี่มากกว่าผู้โดยสารธรรมดาคนอื่นๆที่ไม่ได้รุ้เื่อะไรเท่าไรที่มักจะคิดว่าระบบตอบอัติโนมัติคือระบบช่วยเหลือธรรมดา
ไม่ใช่หนึ่งในเทคโนโลยีที่สาบสูญLost Technology ที่ก้าวหน้าที่สุดในอวกาศ
1K
