ศึกบนเตียงยามเช้าตรู่ผ่านไปร่วมสองชั่วโมงในที่สุดผลแพ้ชนะก็ออกมาจนได้ คนที่หมดแรงและทิ้งตัวนอนแน่นิ่งหมดสภาพ คือผู้ชายร่างใหญ่กำยำที่ออกแรงกระแทกกระทั้นใส่ฉันไม่ยั้งนั่นเอง
ขณะฉันนอนคว่ำหน้ายกมือเท้าคางทอดสายตามองเขาด้วยสายตาขบขันอยู่ข้างๆมือข้างที่ว่างก็เกลี่ยไล้แก้มใสอย่างเย้าหยอก
ไม่คิดเลยจริงๆว่าจะต้องรู้สึกอึดอัดเพราะหัวใจเต็มไปด้วยความสุขจนแน่นขนาดนี้ อิ่มเอมใจสุดๆราวกับสาวแรกรุ่นที่ประสบความสำเร็จในการแอบรักผู้ชายคนแรก
“หมดแรงแล้วเหรอ? พ่อคนปากเก่ง”
หมับ!
อยู่ดีๆคนที่นอนนิ่งไม่ไหวติงไปแล้ว กลับยกมือขึ้นมาคว้ามือฉันไว้แน่นดวงตาคมปรือมองกันอีกครั้งและหลับไป ก่อนจะอ้อมแอ้มพูดอะไรที่ฉันฟังไม่ถนัดจนต้องเอียงหูเข้าไปใกล้ๆ เพื่อฟังให้ดีอีกที
“ขอโทษนะ... ขอโทษที่ปล่อยให้ไอ้ไมลล์ทำร้ายเธอ”
“...”
“ฉันรู้สึกผิดกับเธอจริงๆ นะนับเก้า”
“...!”
“ฉัน... สงสารเธอจัง”
“...!!”
เหมือนจะเป็ประโยคขอโทษปกติถ้าไม่มีประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากปากเขา
ขอโทษก็ส่วนขอโทษสิรู้สึกผิดอันนี้ก็เข้าใจได้ แต่ทำไมต้อง...สงสาร?
คำหวานการเอาใจใส่ และทุกอย่างที่ทำให้ทั้งหมด มันแค่ความสงสารเท่านั้นเหรอ?
นี่ฉันคิดไปเองฝ่ายเดียวอีกแล้วใช่ไหม?ฉันนี่มันน่าสมเพชจริงๆ ที่คิดว่าเขาเองก็มีใจอีกครั้ง
ถึงว่าทำไมผู้ชายหล่อรวย แถมสมบูรณ์แบบไปซะทุกด้านอย่างเขามาขอโอกาสฉัน ที่แท้ก็แค่...สงสาร!!
“เก็บไว้สงสารตัวเองเถอะ ฉันไม่้า ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!!”
ฉันกระชากมือกลับและลุกลงจากเตียงก้าวดุ่มๆออกจากห้องนอน ก่อนเดินไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำซึ่งกองอยู่บนพื้นในห้องโถงมาใส่ลวกๆไม่คิดจะหันกลับไปสนใจคนที่ยังนอนคล้ายหลับสนิทเื้ัดิ่งกลับห้องตัวเองด้วยความรู้สึกที่พึ่งแตกสลายเป็เสี่ยงๆ
ได้โปรดเถอะพระเ้า...ถ้าจะให้ฉันเจ็บ ขอเจ็บแค่วันนี้เป็วันสุดท้าย เพราะฉันทนรับมันต่อไม่ไหวอีกแล้ว
231
