หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
เื่ราวของคุณหนูพิมฐาที่ได้แอบมีอะไรกับแฟนหนุ่มในลานจอดรถเงียบสนิท คุณพ่อของเธอยังไม่มีการพูดถึงอะไรทั้งสิ้นนอกเสียจากการฝึกงานและการแต่งงานระหว่างตระกูล นั่นจึงทำให้หญิงสาวอุ่นใจที่ไอ้ยามชั้นต่ำคนนั้นเจียมตัวและรู้หัวนอนปลายเท้า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่นิ่งนอนใจ...พิมฐาจะใช้เงินฟาดหัวไอ้คมออกจากบริษัทคืนนี้ เพราะตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา หญิงสาวช่วยตัวเองโดยนึกถึงลำเอ็นสัตว์ประหลาดของมันทุกครั้ง!
“พิม”
“….”
“พิมครับ...”
“….”
“น้องพิม...”
“อ๊ะ…อะไรนะคะพี่ภีม”
“เป็อะไรหรือเปล่าพี่เรียกตั้งนาน”
“เปล่าค่ะ...่นี้แค่ฝึกงานหนักนิดหน่อย”
พิมฐาส่งยิ้มไปใช้ชายตรงหน้า เขาเป็ชายหนุ่มรูปหล่อลูกนักการเมืองที่คุณพ่อ้าที่จะให้หมั้นหมายด้วย ทั้งคู่ออกมาทานข้าวที่โรงแรมหรูตามฐานันดรของตัวเอง บรรยากาศยามเย็นรายล้อมไปด้วยลูกผู้ลากมากดีราวกับละครในโทรศัพท์
“คุณพ่อใช้งานน้องพิมหนักเลยหรอครับ”
“ค่ะ…คุณพ่ออยากให้พิมรู้งานทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับบริษัท พิมเลยต้องเรียนรู้มากเป็พิเศษ”
“คนเก่งอย่างพิมทำได้อยู่แล้ว”
“ขอบคุณค่ะ”
ใบหน้าหวานสวยแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางพองามทำเอาหัวใจชายหนุ่มสั่นไหว ภีมเองชื่นชอบหญิงสาวคนนี้ั้แ่แรกเห็น เธอเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง ั้แ่ชนชั้น การศึกษา รวมถึงรูปร่างหน้าตา แต่อาจจะแถมมาด้วยขนาดหน้าอกและบั้นท้ายกลมงอนที่เย้ายวนมากเป็พิเศษ
ทุกครั้งที่ได้เจอ...คุณหนูพิมฐาก็มักจะอยู่ในชุดรัดรูปเว้าโค้ง เธอชอบแต่งตัวโชว์ผิวขาวและเนินหน้าอกอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งเห็นคุณภีมก็ยิ่งอยากขอร้องให้คุณพ่อนักการเมืองของเขาจัดงานแต่งให้เร็วๆ เพราะถ้าถึงวันเข้าห้องหอเมื่อไหร่ เขาจะจับนางฟ้าคนนี้กระแทกคาเตียงจนเธอร้องไม่เป็ภาษา!
“ขอบคุณที่พาพิมไปทานอาหารเย็นนะคะ”
“ไม่เป็ไรครับ ให้พี่ไปส่งที่บ้านเลยมั้ย”
“ส่งพิมที่บริษัทดีกว่าค่ะ พิมพ์จอดรถไว้ที่นั่น”
“ได้เลยครับ”
เมื่อหนุ่มสาวสองคนรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ทั้งคู่จึงขับรถออกมาใน่หัวค่ำ บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยมากมาย แต่พิมฐาเบื่อหน่ายเหลือเกินที่จะคุยกับชายคนนี้ ถ้าหากคุณพ่อไม่บังคับให้มา อย่าหวังว่าเธอจะมานั่งเสียเวลาไปกับผู้ชายหน้าจืดลูกนักการเมือง
เวลาต่อมา...
“ไว้เจอกันนะครับ”
“ไว้เจอกันค่ะ”
“หวังว่าคราวนี้หน้าน้องพิมจะมาทานข้าวกับพี่โดยที่ไม่มีผู้ใหญ่บังคับนะ”
“…อ้อ…ค่ะ”
รถหรูขับผ่านออกไปจากหน้าตึก เมื่อหญิงสาวในชุดรัดรูปได้เห็นเช่นนั้นเธอก็ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย วันนี้พิมฐาเหนื่อยเหลือเกิน ทั้งงานในบริษัทที่ล้นมือและไหนจะเื่งานหมั้นที่คุณพ่อพยายามยัดเยียด เธอไม่มีทางแต่งงานกับไอ้หนุ่มคนนั้นแน่ ผู้ชายคนเดียวที่เธอรักมีเพียงมาร์ชชายหนุ่มรูปหล่อเท่านั้น และเื่ปวดหัวมากมายที่กำลังถาโถมเข้ามา...คุณหนูพิมฐาจึงอยากจะตัดเื่ปวดสมองออกซักเื่ ดังนั้นคืนนี้เธอจะต้องเอาเงินฟาดหัวไล่ไอ้ยามคราวลุงออกไปจากความคิด ไม่เช่นนั้นสมองของเธอคงะเิไม่เป็ชิ้นเป็อัน...
เสียงรองเท้าส้นสูงดังไปตามทาง ในมือของคุณหนูพิมฐามีถุงกระดาษใบใหญ่ที่ใส่เงินสดเอาไว้ เธอมุ่งหน้าเข้าไปที่ป้อมยามของไอ้คม โดยที่หัวใจก็สั่นไหวมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะคราวที่แล้วที่มาหามัน...หญิงสาวได้เจอภาพบาดตาบาดใจที่ทำให้ลืมไม่ลงจนถึงทุกวันนี้!
“นี่…”
“….สวัสดีครับ...คุณหนู”
“…อึก”
เมื่อร่างระหงเดินตรงเข้ามาที่ป้อม เสียงแหลมก็เอ่ยถามห้วนๆพร้อมกับส่งสายตาเหยียดหยาม แต่พอได้จ้องมองไปยังใบหน้าหยาบกร้านดิบเถื่อนและได้ยินน้ำเสียงเข้มขรึมตอบกลับ มันก็ทำให้เรียวขาไม่กล้าที่จะก้าวเข้าไปด้านใน
“ออกมาคุยกับฉันข้างนอก”
“อะไรนะครับ”
“ฉันบอกให้ออกมาคุยกับฉันข้างนอก”
เมื่อไอ้คมได้ยินดังนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดยามก็เดินออกมาจากป้อม ทันทีที่ได้ประจันหน้ากันคุณหนูพิมฐาก็รับรู้ว่าตัวเองนั้นตัวเล็กเพียงใด เธอสูงไม่ถึงหน้าอกของไอ้ลุงยามเสียด้วยซ้ำ ร่างสูงใหญ่ของมันเกินมาตรฐานชายไทยไปมาก...และลำเอ็นที่เคยเห็น...ก็เกินไปมากโขเช่นเดียวกัน
“…คือ…คือ…”
“มีอะไรหรอครับ”
พิมฐาพยายามลบเลือนภาพลำเนื้อแท่งดำเมี่ยมที่มีตุ่มกลมๆมากมายออกจากหัว ก่อนจะเริ่มสนทนาด้วยน้ำเสียงเหยีดหยามและสายตาดูถูกดูแคลน
“เอาไป”
“อะไรครับ”
ไอ้คมจ้องมองไปที่ถุงกระดาษปริศนาที่พิมฐายื่นมาให้ มันรับมาด้วยความไม่เข้าใจ แต่สายตาหื่นกระหายก็ไม่วายที่จะจ้องมองไปยังเรือนร่างเว้าโค้งของเธอ เต้านมลูกใหญ่เด้งออกมาจากเสื้อผืนบาง แถมกระโปรงเดรสสั้นก็รับกับเรียวขาเข้ากันกับส้นสูงปลายแหลมเป็อย่างดี ไอ้คมเดาได้ทันทีว่าผู้หญิงตรงหน้าพึ่งจะกลับมาจากชายที่ฝ่ายพ่อเลือกให้ ส่วนไอ้หนุ่มหน้ามนวันก่อนหน้านั้น...ก็หายหน้าหายตาไปั้แ่ที่ไอ้คมเข้าไปขัดขวางการเขมือบหอย
“มอง…มองอะไรของแก”
“ผมแค่สงสัยว่าในถุงคืออะไรน่ะครับ”
“ก็เงินน่ะสิ”
“เงิน?”
“ใช่ เงินที่ฉันจะจ้างแกให้ลาออกจากบริษัทของพ่อฉัน”
คิ้วไอ้คมขมวดเข้าเป็ปมด้วยความสงสัย แต่ด้วยความเ้าเล่ห์ของมันที่อ่านเกมทันก็รับรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น อีหนูรุ่นลูกคนนี้รู้จักมันน้อยไปเสียแล้ว ลูกไม้ตื้นๆของผู้หญิงชนชั้นสูงมันช่างไม่ประดามือสากกร้านที่แบกปูนแบกหินมาเป็สิบปี หนวดหนาเฟิมยกยิ้มให้สาวสวยตรงหน้า...ก่อนจะรับถุงเงินนั้นมาไว้ด้านหลัง
1K
