2 อาทิตย์ผ่านไป
แสงแดดแยงตาของคนตัวเล็กที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่ม เป็สัญญาณว่าเช้าวันใหม่กำลังเริ่มขึ้นอีกครั้ง ทำให้คนตัวเล็กไม่สามารถนอนต่อได้ เธอขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะยืดแขนไปมาเพื่อคลายเส้น ผมของเธอยุ่งเหยิงนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอดูหน้าเกลียดแต่อย่างใด ในทางกลับกันหากชายใดมาพบเจอเธอใน่เวลานี้ จะต้องทำให้เขาหลงเสน่ห์ความน่ารักของเธอจนแทบอดใจไม่ไหว เมื่อสร่างจากการง่วงนอนเธอจึงลุกขึ้นไปยังห้องน้ำ เมื่อเธอทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินลงมา แต่กลับไม่พบเจอใครเลยสักคน
" คุณหนู ดิฉันทำข้าวต้มปลาไว้ คุณหนูจะรับประทานตอนนี้หรือเปล่าคะ " เรเน่สาวแม่บ้านเมื่อเห็นอลิซเดินลงมาจากบรรไดก็เดินเข้ามา คนตรงหน้าพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร
"คุณพ่อกับคุณแม่ไปไหนแต่เช้าหรอคะ " เธอถามเรเน่ขณะที่ยกข้าวต้มมาให้เธอ
" คุณผู้ชายและคุณผู้หญิงไปบริษัทั้แ่เช้าแลวค่ะ " เธอวางข้าวต้มไว้ตรงหน้าของคุณหนูของเธอและตอบคำถามของอลิซเสร็จสรรพก็ก้มหน้าและถอยหลังออกไปยังห้องครัว
อลิซเองก็สงสัยว่าทำไมพ่อและแม่ของเธอจึงไปทำงานแต่เช้า แต่เธอไม่ได้สนใจมากนักเพราะรู้สถานการณ์ของบริษัทพ่อของเธอดีว่าเป็อย่างไร เธอจึงก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มจนอิ่ม ่นี้เธอคงไม่ได้เจอไรอันนานเลยเพราะเขาต้องเดินทางไปเจรจากับลูกค้าที่ประเทศออสเตรเลียและมีโปรเจคสร้างโรงแรมที่นั่นราวๆ 2 อาทิตย์
ทางด้านครูซ
เมื่อเขารู้ว่าอลิซตกลงแต่งงานกับเขา เขาก็เร่งเคลียร์งานอย่างหัวหมุน ทำให้พนักงานงานทุกคนต่างสงสัยแต่กลับไม่มีใครกล้าถามออกไปแม้แต่คนเดียว นั่นก็ทำให้พนักงานทุกคนต่างเร่งทำงานหามรุ่งหามค่ำ จนงานทุกอย่างเสร็จสิ้นก่อนกำหนดเป็เดือน
" เอ่อ... นายใหญ่ " โจอี้เป็ลูกน้องคนสนิทก็จริงแต่ก็ยังเกรงกลัวเขา เพราะถ้านายใหญ่ของเขาไม่พอใจ เขาคงต้องหมดอนาคตแน่ๆ
" จองตั๋วเครื่องบินให้ฉัน ฉันจะกลับพรุ่งนี้ " เขารู้ดีว่าโจอี้จะพูดอะไร จึงตัดบทไป และหลับตาพิงเก้าอี้เพื่อพักผ่อน
" ครับ " โจอี้ตอบรับแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป จริงๆแล้วเขากลัวครูซจะไม่ไหวเพราะเค้าทำงานหามรุ่งหามค่ำทุกวัน แถมยังไม่ได้พักผ่อนเพียงพอ เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะเหตุใดเ้านายของเขาจึงเร่งทำงานให้เสร็จก่อนกำหนดเช่นนี้
หลังจากโจอี้อกกไปแล้ว เขาก็หลับตาลงพิงเก้าอี้ เป็เวลา 2 อาทิตย์ เขาไม่เคยได้หลับเต็มตาเลยสักวัน ได้งีบบ้างบางครั้งอย่างมากก็เพียงแค่ครึ่งชั่วโมง เวลากินข้าวแทบไม่มี เขาหลับตาพริ้มพรางคิดว่าเหตุใดพอเธอตอบตกลงว่าจะแต่งงานกับเขา เขาจึงเร่งงานให้เสร็จโดยเร็ว อาจเป็เพราะเขาอยากให้เธอรู้ว่าเธอควรเกรงกลัวเขาบ้าง และทุกอย่างของครอบครัวเธอเขาเป็คนกำหนด เขาจึงนับว่าเธอเป็ของเล่นชิ้นใหม่ที่เขากำลังเห่อ และเมื่อเขาเบื่อเธอเมื่อไหร่เธอก็คงจะไม่ต่างกับผู้หญิงที่เขาเขี่ยทิ้งนั่นแหละ...
เวลาล่วงเลยมาถึง 2 สัปดาห์ ครอบครัวของอลิซก็ยิ่งแย่ลงไปตามกาลเวลาตอนนี้ก็เหลือแค่การแต่งงานระหว่างเธอและครูซที่จะช่วยพยุงครอบครัวของเธอไว้ได้
ไม่นานเสียงรถของพ่อและแม่ของเธอก็กลับมาจากบริษัทอลิซจึงวิ่งลงบรรได้ไปหาท่านทั้งสอง
" คุณพ่อ คุณแม่ ตอนนี้สถานการณ์เป็ยังไงบ้างคะ " เธอถามออกไปอย่างเป็ห่วงกลัวท่านจะเครียดจนเกินไป
" พรุ่งนี้ครูซจะกลับมาแล้วจ๊ะ " รีน่ายิ้มเพื่อให้ลูกสาวไม่เป็ห่วงตนและสามีมากเกินไป อีกแค่ไม่กี่วันลูกสาวของเธอก็เป็ฝั่งเป็ฝาเธอก็จะได้หายห่วงเสียที เพราะลูกสาวของเธอเป็คนดื้อมาก และเธอก็มั่นใจว่าครูซจะกำราบลูกสาวของเธอให้หายดื้อได้เสียที
" อีก 2 วันให้ลูกไปลองชุด " ลีโอพูดเสริม เพราะดูทางครอบครัวของตระกูลบัคส์เทิลจะดีใจเป็อย่างมากเพราะทั้งสองคนจะได้แต่งงานกันจริงๆ ตามที่หวังไว้เมื่อ 20 ปีก่อน ซึ่งตอนนี้ลูกสาวของเขาก็ย่างเข้า 25 ปี ครูซก็คงอายุ30 ปี สินะ
อลิซเองก็สงสัยว่าบอดี้การ์ดของครูซบอกว่าอีก 2 เดือนเขาจะกลับมา แต่นี่พึ่งผ่านมาเพียง 2 สัปดาห์เท่านั้น เหตุใดเขาถึงกลับมาก่อนกำหนดเป็เดือน แต่เธอก็เก็บความสงสัยเอาไว้เพราะเธอเห็นสีหน้าของพ่อและแม่ของเธอดูเหนื่อยล้า จึงไม่ได้ถามเซ้าซี้มาก ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วให้ท่านไปพักผ่อนเสียดีกว่า
" คุณพ่อกับคุณแม่ไปพักผ่อนเถอะค่ะ " เธอยิ้มอ่อนให้ท่านทั้งสอง ท่านทั้งสองได้แต่พยักหน้าและเดินขึ้นบันไดไป
จากเเดดจ้าท้องฟ้าก็มืดลง ดาวระยิบระยับกำลังปรากฏบนท้องฟ้า ตอนนี้เธอก็คงเป็ดวงดาวที่กำลังจะดับลง ชีวิตของเธอต่อไปนี้ก็คงต้องรับมือกับศึกหนัก อย่างผู้หญิงของครูซเธอรู้มาว่าแต่ละคนไม่ธรรมดาทั้งนั้น ไหนจะความเ็าของเขาอีก เธอถอนหายใจออกยาวนาน เธอเคยชอบเขาก็จริงแต่เขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาทั้งๆที่เธอเป็คู่หมั้นก็ยังขยันสร้างข่าวควงสาวไม่ซ้ำหน้า เขาคงเห็นเธอเป็เพียงของเล่นที่เขากำลังอยากได้ก็เท่านั้น เธอได้แต่เตือนตัวเองในใจว่าหากได้ใกล้ชิดกับเขาก็อย่ารักเขาเด็ดขาด และวันนี้กำลังจะสิ้นสุดลง...
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น เธอได้ยินเสียงของคนที่อยู่ห้องรับแขกคุยกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเธอลงไปดูก็เป็ครอบครัวของตระกูลบัคส์เทิล รวมถึงคนที่เธอต้องแต่งงานด้วย เขาลงเครื่องมาั้แ่เมื่อไหร่กัน ถึงได้มาโผล่หน้าที่คฤหาสน์ของเธอได้
" อ้าวอลิซมานี่เร็วลูก " เมื่อรีน่าเห็นลูกสาวของเธอก็เรียกเธอมานั่งข้างๆ เพื่อคุยเกี่ยวกับกำหนดการพิธีแต่งงานของอลิซและครูซ
" เอาหล่ะจ๊ะ หนูอลิซก็มาแล้วเรามาเริ่มคุยกันดีกว่า " คุณหญิงคาลเลียไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอตื่นเต้นเเทนลูกชายของเธอและอลิซเป็อย่างมาก
ทางครอบครัวของทั้งสองตกลงกันเื่ค่าสินสอด เเหวนแต่งงานของทั้งคู่ และกำหนดการต่างๆภายในงานที่จะมีขึ้นอีก 3 วันข้างหน้า อาจจะกระทันหันไปหน่อยแต่ก็ไม่เกินความ้าของตระกูลใหญ่ เพียงแค่ครูซเอ่ยปากทุกอย่างก็ต้องเสร็จสิ้นให้ทันเวลา งานแต่งในครั้งนี้จัดอย่างยิ่งใหญ่ให้สมกับเศรษฐีหมื่นล้านอย่างครอบครัวบัคส์เทิล และได้เชิญนัก่าวทุกำนักมาทำข่าวในวันงานเพื่อประกาศให้โลกรู้ว่าครูซ บัคส์เทิล และอลิซ คอนเดนเซอร์ได้แต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายและเป็สามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์
" หนูอลิซพรุ่งนี้เดี๋ยวพี่ครูซจะมารับไปลองชุดแต่งงานนะลูก " เมื่อคุยกำหนดการคร่าวๆเสร็จเรียบร้อยแล้วคุณหญิงคาลเลียก็หันมาบอก
อลิซด้วยความเอ็นดู
อลิซยิ้มบางตอบคุณนายคาลเลียสื่อว่ารับทราบแล้ว " เอ่อหนูขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ " เธอก็หันไปบอกทุกคนแล้วลุกออกไปจากตรงนั้นให้ผู้ใหญ่คุยกันไป
" ผมขอตัวก่อนนะครับ " ครูซขอตัวออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล เมื่อเห็นอลิซลุกขึ้นไป เขาจึงขอตัวเพื่อตามอลิซไปยังสวนสระว่ายน้ำขนาดใญ่ที่อยู่หลังบ้าน
" พรุ่งนี้เธอช่วยแต่งตัวเร็วๆหน่อยนะ ฉันไม่ชอบรอใคร " เขายืนล้วงกระเป๋าแล้ว และมองไปยังคนที่กำลังนั่งหันหลังให้เขา
" นี่นายถ้าเกิดว่านายไม่อยากรอฉัน นายก็ไป ลองชุดก่อนเลยจะได้ไม่เสียเวลา " เธอกรอกตามองบนเมื่อได้ยินเสียงเขา และเหลียวหลังไปมองเขาเพียง แวบเดียวก็หันกลับมาดังเดิม เธออุตส่าห์ปลีกตัวออกมาเพราะเบื่อขี้หน้าที่เเสนจะเ็าของเขา เขายังจะตามเธอมาอีก
" เธออย่าเล่นตัวไปเลย เพราะผู้หญิงทุกคนก็อยากจะแต่งงานกับฉันทั้งนั้น " เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย และตอบเธอได้อย่างเรียบเฉย เขาเห็นว่าไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลยเพราะเื่ทีาเขาพูดเมื่อครู่เป็เื่จริง
" เหอะ " เขาหลงตัวเองชะมัดเลย " นายฟังดีๆนะ แต่หนึ่งในนั้น ไม่ ใช่ ฉัน! " อลิซลุกขึ้นหันไปมองเขา เธอเน้นคำพูดอย่างชัดเจนว่าเธอไม่คิดอยากจะแต่งงานกับเขา
คนอย่างครูซผู้ชายที่เดินจะเพอร์เฟคและเป็ชายในฝันของสาวๆ เขาเป็ศูนย์รวมของความเพอร์เฟคไร้ที่ติ เขาก้าวขาเข้าไปหาอลิซอย่างช้าๆ เห็นทีเขาต้องสั่งสอนเธอเสียแล้ว
อลิซใเป็อย่างมากเมื่ออยู่ดีๆเขาก็ก้าวขาเข้ามาหาเธอ เธอรีบถอยหลังไปทีละนิด แต่ทว่าข้างหลังของเธอเป็สระน้ำถ้าถอยหลังไปอีกเพียงหนึ่งก้าวเธอคงตกน้ำแน่ๆ แต่คนอย่างอลิซจะไม่มีทางยอมเขาง่ายๆแน่ เธอหยุดและจ้องหน้าเขา ั์ตาของเขาแฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์ และดุดันดั่งเสือจ้องจะตะครุบเหยื่อในเวลาเดียวกัน แต่เธอก็ยังคงสู้เขาด้วยสายตาเช่นกัน ถ้าเป็เช่นนี้ต่อไปเธอคงถูกเสือตัวนี้ตะครุบแน่ๆ คิดได้ดังนั้นเธอจึงผลักเขาให้ออกห่างจากเธอ ก็เป็ผลเพราะเขาออกห่างจากเธอมากพอที่จะทำให้เธอดึงสติกลับมาและประชันกับเขาด้วยคำพูดได้
" คุณครูซคะ เมื่อ 2 สัปดาห์ที่ผ่านมาเนี่ยฉันไปที่บ้านของคุณ แต่ลูกน้องของคุณบอกกับฉันว่าคุณจะกลับมาในอีก 2 เดือน " ด้วยความที่เธอฉลาดและมีไหวพริบดีเยี่ยม เธอจึงเบี่ยงประเด็นไปเื่ของเขา " แต่คุณกลับมาก่อนกำหนดเป็เดือนเสียอีก " ตอนนี้เธอถือไพ่เหนือกว่าเขา และเข้าก็ดูชะงักไปนิดนึง จนเธอเองเริ่มสงสัยเขาต้องมีอะไรแน่ๆ หรือเื่ที่เธอได้ยินมาเป็เื่จริง
" งานของฉันเสร็จก่อนกำหนด " เขาตอบเธอไปและยังคงความเ็าดังเดิม
" หรือว่านายรีบกลับมาแต่งงานกับฉันงั้นหรอ? " ที่จริงเธอไม่ได้รู้เื่อะไรมากนักเธอรู้มาแค่ว่าเขากำหนดการของเขาคือ 2 เดือน แต่เพราะเขาทำงานหามรุ่งหามค่ำทำให้งานของเขาเสร็จก่อนกำหนดและบินกลับฝรั่งเศสในวันรุ่งขึ้น เธอเองก็ไม่ทราบสาเหตุแต่อาจจะเป็เพราะบริษัทที่นี่เกิดปัญหาก็ได้เขาจึงรีบกลับมาเพื่อเคลียร์ปัญหา แต่ที่เธอถามเขาไปแบบนั้นเพราะ้าจะปั่นประสาทเขาเท่านั้นเอง
" หลงตัวเอง " เขายักไหล่ขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็มองเธอด้วยสีหน้าขรึม ไม่รอให้เธอด่าเขากลับก็เดินออกไปจากเธออย่างหน้าตาเฉย
อลิซได้แต่เก็บอารมณ์และมองตามแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปจนลับสายตา เขาว่าเธอหลงตัวเอง ส่วนเขาไม่เหนื่อยบ้างหรือไงที่ต้องคอยทำหน้าขรึม เ็า ไร้อารมณ์แบบนั้น เธอต้องแต่งงานกับเขาจริงหรือแค่คิดว่าต้องไปอยู่ชายคาเดียวกันกับเขาเธอก็มองเห็นทางมืดไปหมด....
913
