อนาคตของเธอวางอยู่ตรงนั้นเองเพียงเอื้อมมือไปคว้าไว้ อุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงญี่ปุ่น หลังตรากตรำร่ำเรียนจนจบ ไหนจะคอร์สเรียนภาษาจนสอบได้ระดับท็อปของรุ่น แต่ดูคล้ายว่าความพยายามทั้งหมดทั้งมวลนั้นกำลังจะสูญเปล่าด้วยสิ่งที่ติดตัวเธอมาด้วยโดยไม่คาดไม่ฝัน
“เราประทับใจความสามารถทางทักษะวิศวกรรมกับผลคะแนนทดสอบภาษาของคุณมากนะ” ว่าที่นายชาวญี่ปุ่นเอ่ยด้วยความเสียดายอย่างจริงใจ
หญิงสาวยืดแผ่นหลังตรง ยอมรับทุกความผิดพลาดที่เกิดขึ้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงและไม่ปฏิเสธ
“คุณคิดจะทำอะไรต่อหลังจากไม่ได้งานนี้ จะกลับเมืองไทยหรือเปล่า”
นรารินตอบอย่างหนักแน่น “ไม่ค่ะ” เธอจะสู้ จะไม่หวนกลับไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
“เป็ผู้หญิงตัวคนเดียวมันไม่ใช่เื่ง่ายนะที่จะเอาตัวรอดดูแลอีกตั้งชีวิตต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้” คนที่เกือบเป็เ้านายเอ่ยอย่างห่วงใยระคนเสียดายคนมีความสามารถ
เธอยังคิดไม่ออกแต่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่กลับเมืองไทย มาแล้วก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด
“คงจะพอมีบางงานที่รับชาวต่างชาติอยู่บ้าง ฉันจะทำค่ะ”
ความเป็นักสู้ทำให้ชายวัยกลางคนนึกยอมรับความตั้งใจและความไม่ท้อถอยซึ่งเขาเคยเห็นครั้งหนึ่งแล้วตอนสัมภาษณ์ทางออนไลน์ก่อนยืนยันรับเธอเข้าร่วมงานเป็หนึ่งในทีมวิศวกรออกแบบ
“เอาอย่างนี้ดีมั้ย เมื่อไหร่ที่คุณพร้อมค่อยกลับมาสมัครงานในบริษัทของเราอีกครั้ง แล้วผมกับทีมจะพิจารณาเผื่อว่าเราจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันจริงๆ ในอนาคต”
ั์ตาของหญิงสาวมีประกายด้วยความหวังอีกครั้ง
“ยินดีอย่างยิ่งเลยค่ะ ฉันจะพยายามนะคะ”
“ผมเชื่อมั่นอยู่แล้วล่ะครับว่าคุณมีความพยายาม” เขาให้ความเชื่อมั่น สร้างกำลังใจมหาศาลให้คนกำลังมีจิตใจไขว้เขวบอบบางเป็ที่สุด
หญิงสาวเดินออกจากบริษัทฯ กระชับเสื้อโค้ต ยังปรับตัวให้เข้ากับสภาพอากาศได้ไม่ดีนัก เพียงแค่สัปดาห์เดียวนับั้แ่เดินทางมาถึงญี่ปุ่นแล้วย้ายมาเมืองทางตอนเหนือทันที
ตอนแรกเธอเข้าใจผิดไปเองว่าอาการวิงเวียน คล้ายจะวูบบ่อยครั้งเกิดจากสาเหตุที่ทานน้อยลงเพราะตรอมใจด้วยความกังวลก่อนเดินทาง ไหนจะยังปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมไม่ได้ร่างกายจึงรวน กระทั่งเพิ่งสำเหนียกตัวเองได้ว่ามีบางอย่างสำคัญกว่านั้นที่เธอลืมไปเสียสนิท
ประเดือนขาดไปเกือบ 2 เดือนแล้ว!
อาการหลายอย่างที่กำลังประสบมันเข้าเค้าอาการของคนตั้งท้อง เมื่อวานนี้เองที่ตัดสินใจตรวจเบื้องต้นด้วยแท่งตรวจ 2 อันพร้อมๆ กัน และผลของมันต่างออกมาเป็บวกอย่างพร้อมเพรียง
ร่างของเธอทรุดลงนั่งกับพื้น หมดเรี่ยวแรงเสียดื้อๆ สมองตื้นตันมืดแปดด้าน
เธอตั้งท้องจริงๆ ผลการตรวจเบื้องต้นไม่ได้ผิดพลาดคลาดเคลื่อนการยืนยันจากแพทย์ที่คลินิก
หญิงสาวเดินไหล่ตกกลับบ้านพัก เก็บตัวใช้ความคิดหาทางออกแต่จนแล้วจนรอดก็หาไม่พบจนต้องโทรขอคำปรึกษาจากพี่สาว
น้ำรินทั้งใทั้งช็อกในคราวเดียวกัน เธอสนิทสนมกับน้องสาวแท้ๆ แต่ไม่เคยรู้เลยว่านรารินคบหากับใครอยู่ก่อนหน้านั้นเพราะเธอไม่ค่อยเล่าเื่ส่วนตัวโดยเฉพาะเื่รักๆ ใคร่ๆ จึงไม่แปลกหากจะปิดบังเื่เซ็กส์เฟรนด์มิดชิดจนเื่แดงเพราะตั้งท้อง
สองพี่น้องช่วยกันหาทางออกหลายทาง
[จะบอกผู้ชายคนนั้นมั้ย]
‘ไม่’ เธอตอบอย่างไม่ลังเล เธอกับปริณธวัฒน์ไม่มีทางได้ลงเอยกันเพราะหากทั้งคู่ถูกสร้างมาเพื่อกันและกันความสัมพันธ์คงไม่ย่ำอยู่ที่เดิมแบบนี้ตลอดเวลาหลายปี อีกอย่างเขากำลังไปได้ดีกับหญิงสาวที่คู่ควรทั้งทางการศึกษา ฐานะ และหน้าที่การงาน เขาควรได้ลงเอยกับผู้หญิงสักคนด้วยความรัก ไม่ใช่ลงเอยใช้ชีวิตด้วยความจำเป็ เธอจึงตั้งใจจะเก็บเื่ลูกไว้เป็ความลับ
[หรือว่าตั้งใจจะไม่เก็บไว้]
‘สงสารเขาเจ้ ทำร้ายไม่ลงหรอก’
ส่วนหนึ่งคือความสงสาร แต่อีกส่วนหนึ่งเกิดจากความรักที่เธอให้นรารินตัดสินใจอย่างไม่ลังเลว่าจะอุ้มท้องเด็กคนนี้ คลอด แล้วเลี้ยงดูด้วยตัวเอง
[กลับมาเมืองไทยมั้ย มาช่วยงานเจ้]
ครอบครัวของสามีน้ำรินมีธุรกิจโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้ากีฬาแบรนด์ดังส่งออก ฐานะทางการเงินมั่นคง แต่ด้วยครอบครัวที่พึ่งพาระบบกงสีอย่างเคร่งครัดคงไม่เหมาะหากจะรับเธอซึ่งเป็คนนอกเข้าไปเป็ส่วนหนึ่งของธุรกิจ ด้วยทุกตำแหน่งสำคัญมีคนในตระกูลรับผิดชอบอยู่แล้ว อีกอย่างนรารินไม่อยากรู้สึกว่าตัวเองสิ้นไร้ไม้ตอก ไม่อยากคอตกกลับไปคล้ายคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อเพราะความผิดพลาดอย่างน่าอับอาย
‘อิงอยู่ได้ เจ้ไม่ต้องห่วงนะ’
[ลำพังตัวอิงคนเดียวเจ้ไม่ห่วงหรอก ห่วงก็แต่หลานนั่นแหละ เกิดต่างบ้านต่างเมืองจะดูแลเลี้ยงดูยังไง ลำบากนะอิง]
พี่สาวให้สติด้วยความห่วงใยอย่างจริงใจ ไม่เคยรู้สึกเลยว่าน้องสาวเพียงคนเดียวเป็ภาระให้ดูแลนับั้แ่สูญเสียพ่อ
‘อิงอยู่ได้ คิดออกแล้วว่าจะทำอะไรระหว่างรอคลอด แล้วก็เลี้ยงเ้าตัวเล็กก่อนกลับไปสมัครงาน สอบเข้าทำงานที่บริษัทเดิม’
เธอตั้งใจจะไปเป็ครูสอนภาษาไทยให้กับชาวญี่ปุ่นที่โรงเรียนสอนภาษาไทย มันไม่ใช่งานยากเพราะเธอเคยทำงานลักษณะนี้ั้แ่เรียนชั้นปี 2 สร้างรายได้เป็กอบเป็กำโดยเฉพาะ่ปิดเทอม เพราะพี่น้ำอิงเป็มีวิธีการสอนลัดขั้นตอนที่ไม่เหมือนใคร จึงเกิดการบอกต่อเป็ปากต่อปากทำให้คิวสอนหนังสือของเธอแน่นเอี๊ยดทุกวัน ไม่เว้นแม้กระทั่งวันหยุด
[สอนหนังสือก็ดีเหมือนกัน ไม่หนักเกินไป ่ตั้งท้องเนี่ยเหนื่อยมากนะ แถมการเลี้ยงเด็กตัวเล็กก็ไม่ใช่เื่ง่ายอีกต่างหาก] เธอเอ่ยอย่างคนเคยมีประสบการณ์ เพิ่งคลอดลูกสาวคนแรกหมาดๆ เมื่อต้นปี รับรู้อย่างแจ่มชัดทีเดียวว่าการจะให้กำเนิดและเลี้ยงดูเด็กเล็กสักคนหนึ่งนั้นไม่ใช่เื่ง่าย
เธอกับปริณธวัฒน์เลือกเดินคนละทางแล้ว เธอจะไม่ย้อนกลับไปในชีวิตของเขา แต่จะเลี้ยงดูลูกที่มีเขาเป็พ่อดุจดวงใจเปรียบเสมือนแก้วตา ด้วยความรักและด้วยกำลังทั้งหมดที่มีอย่างดีที่สุด
“แม่สัญญา” มือเรียววางเหนือหน้าท้อง ถ่ายทอดความตั้งใจทั้งหมดสู่อีกชีวิต พร้อมก้าวเดินไปข้างหน้าแม้รู้เต็มอกว่าไม่อาจลืมคนข้างหลังในความทรงจำได้หมดจดก็ตามที
…
3K
![[จบ] ย่างก้าวสู่วิถีเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705487675_48932925.webp)
