บทที่ 16 นายชอบโชว์เหรอ?
หลิวถวนหยวนเห็นเว่ยหนานหลินก็แอบใจหายวาบ
‘โอ้ย! ตายแล้ว สามวันมานี้ฉันยังคิดหาวิธีหาเงินไม่ได้เลย แล้วผู้ชายคนนี้กลับมาตอนนี้ได้ยังไงเนี่ย?’
"นายกลับมาได้ยังไง?" หลิวถวนหยวนอุทานออกไป
เว่ยหนานหลินมองหลิวถวนหยวน "นี่เธอไม่ต้อนรับฉันเหรอ?"
"ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่... เอ่อ ไม่ใช่ว่านายจะออกไปอาทิตย์นึงเหรอ? แหะๆ" หลิวถวนหยวนหัวเราะแห้ง ๆ
"ฉันไม่สบายใจเื่เธอกับลูก เลยกลับมาดูหน่อย" เว่ยหนานหลินหันไปมองหลูหรงหรงแวบหนึ่งแล้วถามว่า
"เพื่อน?"
หลูหรงหรงมองเว่ยหนานหลินตาค้าง เพราะเว่ยหนานหลินเป็รองผู้บัญชาการที่อายุน้อยที่สุดในกองทัพ และก็ยังเป็คนที่หน้าตาดีที่สุดด้วย ตอนนั้นเขาเป็คนพานักศึกษาจากมหาวิทยาลัยไปเยี่ยมชมกองทัพ และหลูหรงหรงก็แอบปลื้มเว่ยหนานหลิน แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้แสดงออก หลิวถวนหยวนก็ลงมือก่อนแล้ว
หลูหรงหรงยิ้มให้เว่ยหนานหลินแล้วพูดว่า "ฉันชื่อหลูหรงหรงนะคะ เป็เพื่อนของหลิวถวนหยวน พวกเราเคยเจอกันแล้วค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะรองผู้บัญชาการเว่ย!" หลูหรงหรงพูดพลางเอาผมทัดหู เธอหันไปมองเว่ยหนานหลินแล้วยื่นมือออกไปเพื่อจะจับมือกับเว่ยหนานหลิน
แต่เว่ยหนานหลินกลับเมินเฉย เขาเหลือบไปมองหลิวถวนหยวนเพียงแวบเดียว ก่อนที่จะวางกระเป๋าสะพายข้างลงกับพื้นแล้วอุ้มหลิวถวนหยวนขึ้น เมื่อเป็เช่นนั้น หลิวถวนหยวนก็นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เธอรีบโอบคอเว่ยหนานหลิน
“เกิดอะไรขึ้นหรือ”
เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว “ฉันไม่ได้บอกเธอเหรอว่าถ้าอยู่ไฟห้ามลุกจากเตียง ทำไมถึงได้ออกมาเดินเพ่นพ่านไปทั่วแบบนี้”
“ฉันไม่ได้เดินเพ่นพ่านไปทั่วนะ ฉันแค่…” หลิวถวนหยวนยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ถูกเว่ยหนานหลินอุ้มเดินเข้าไปในบ้านแล้ว
ในณะนั้นเอง หลูหรงหรงก็ยืนอึ้ง ‘ไม่ได้บอกว่าจะหย่ากันเหรอ ไหนบอกว่าเว่ยหนานหลินไม่ชอบหลิวถวนหยวนถึงขั้นไม่ยอมกลับบ้านล่ะ? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?’
“หลิวถวนหยวน ของของเธอ…” หลูหรงหรงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองถือถุงผ้าอยู่ เลยกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ แต่จู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มในชุดทหารเดินเข้ามาหาซะก่อน
“ผมเป็ผู้ช่วยของรองผู้บังคับบัญชาเว่ยครับ ผมชื่อเสี่ยวหลี่ เดี๋ยวผมช่วยถือเองครับ” พูดจบเสี่ยวหลี่ก็หยิบกระเป๋าสะพายของเว่ยหนานหลินด้วยมือข้างหนึ่ง และถือถุงผ้าของหลูหรงหรงด้วยมืออีกข้างหนึ่ง จากนั้นก็เดินเข้าไปในเขตทหาร
หลูหรงหรงมองทหารยามสองคนที่ยืนถือปืนยาวอยู่ที่ประตู จากนั้นก็ยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะรีบเดินตามเสี่ยวหลี่เธอต้องยอมรับเลยว่าผู้ชายที่เป็ทหารนี่มันเท่จริงๆ!
เว่ยหนานหลินอุ้มหลิวถวนหยวนเดินตรงเข้าไปในบ้าน โดยที่ตลอดทาง พวกเขาได้รับสายตาอิจฉาริษยาไม่น้อย
"ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลย!" หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้ขี้อวดความรักหรือไง?
"อีกไม่กี่ก้าวเอง" เว่ยหนานหลินพูด แล้วก็วางหลิวถวนหยวนลงบนเตียง เมื่อเด็กน้อยทั้งสามเห็น เว่ยหนานหลินก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที พวกเขากระตือรือร้นที่จะเตะแขนขาเล็ก ๆ ของตัวเอง โดยเฉพาะลูกคนเล็ก ปากยังส่งเสียงอืออาออกมา ราวกับกำลังพูดคุยกับเว่ยหนานหลินอยู่
เว่ยหนานหลิน วางหลิวถวนหยวนลง จากนั้นก็โน้มตัวไปเล่นกับเด็กทั้งสามคน แต่เนื่องจากเด็กทั้งสามอยู่บนเตียง ครึ่งตัวของเขาจึงพิงอยู่บนตัวของหลิวถวนหยวน
หลิวถวนหยวนได้กลิ่นแสงแดดและดินจากตัวของผู้ชายคนนั้น มันคือกลิ่นดินชัดๆ! หลูหรงหรงตามหลังเสี่ยวหลี่เข้ามาและเห็นภาพแบบนี้ หลูหรงหรงเธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี เลยได้แต่กระแอมเบา ๆ เว่ยหนานหลินหันมามองหลูหรงหรงแวบหนึ่งแล้วมองถุงผ้าในมือเธอพลางพูดว่า
"เธอยังไม่ไปอีก มีธุระอะไรเหรอ?" หลูหรงหรงชะงัก
"พอดีฉันได้รับคำสั่งจากเฉินก่างเฉิง ให้มาส่งนมมอลต์และนมผงให้หลิวถวนหยวนน่ะค่ะ" เว่ยหนานหลินพูดว่า
“ขอบคุณนะ แต่รบกวนคุณช่วยเอาของพวกนี้กลับไปที บอกไปเลยว่าของพวกนี้ที่บ้านเรามี ไม่ขาด!” เว่ยหนานหลินเหลือบมองเสี่ยวหลี่ เสี่ยวหลี่เลยรีบเปิดกระเป๋าเป้ทหารที่ถืออยู่ ข้างในนี้มีแต่นมผงมอลต์กับนมผง
“นี่…” หลูหรงหรงร้องไห้ฟูมฟาย “มันหนักขนาดนี้ จะให้ฉันจะแบกกลับไปยังไงล่ะคะ?”
“ก็เอากลับไปแบบที่เอามานั่นแหละ เสี่ยวหลี่ช่วยส่งแขกที!” เว่ยหนานหลินพูดอย่างเ็าและไร้ความรู้สึก
เสี่ยวหลี่รีบขานรับครั้งนี้เพียงแค่ทำท่าทางเชิญแขกออกไป แต่ไม่ได้ช่วยหลูหรงหรงถือถุง หลูหรงหรงในตอนนี้แทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ‘มันหนักขนาดนี้ แค่เดินออกไปจากค่ายทหาร ฉันก็จะตายอยู่แล้ว นี่ยังต้องเดินอีกหนึ่งลี้เชียวนะ ถึงจะมีรถโดยสารไปที่โรงพยาบาล!’
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าของส่งไม่สำเร็จ ค่าตอบแทนที่เฉินก่างเฉิงสัญญาไว้ก็…
“หลิวถวนหยวน นี่มันของดีนะ แล้วก็หายากมากเลยด้วย ถึงเธอจะไม่ได้ใช้ แต่ขายต่อก็กำไรดีนะ เธอดูสิ เธอรับไว้เถอะ ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้จะไปรายงานเฉินก่างเฉิงยังไง” หลูหรงหรงรีบหันไปพูดกับหลิวถวนหยวน และโน้มน้าวเธอทันที
“รับไว้แล้วกัน!” หลิวถวนหยวนรีบพูด เพราะตอนนี้เธอขัดสน พวกนมมอลบ์อย่างไมโลกับนมผงพวกนี้เป็ของขายดี ถ้าเธอขายเพิ่มราคาอีกหน่อย คงช่วยอุดรอยรั่วในบ้านได้บ้าง เผื่อเว่ยหนานหลินจะรู้ว่าบ้านเธอถังแตก
เว่ยหนานหลินขมวดคิ้วอย่างเ็าพลางจ้องมองหลิวถวนหยวน
หลิวถวนหยวนรู้สึกขนลุกกับสายตาของเว่ยหนานหลิน จึงได้แต่หัวเราะแหะ ๆ กลบเกลื่อน
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ของที่คุณเอามาน่ะ ฉันกับลูก ๆ กินกันเอง ส่วนพวกนี้เอาไว้ให้พี่สาวกับน้องสะใภ้ในค่ายทหารก็แล้วกัน ของหนักขนาดนี้ หลูหรงหรงแบกกลับไม่ไหวหรอก"
เว่ยหนานหลินหันไปมองหน้าหลิวถวนหยวนแล้วถามว่า "คุณรู้ไหมว่า เฉินก่างเฉิงหาของพวกนี้มาได้ยังไง?"พอได้ยินแบบนั้น หลิวถวนหยวนก็ชะงักไปเล็กน้อย
"นมผงมอลต์ราคาสามหยวนห้าเฟินต่อกระป๋อง นั่นคือราคาที่มีคูปอง ถ้าขายกันในตลาดมืดก็แปดหยวนกว่าต่อกระป๋อง นมผงนี่เป็ของหายาก และต้องได้รับการอนุมัติเป็พิเศษ ฉันไปหาท่านผู้บัญชาการถึงได้มาสองกระป๋อง แต่เฉินก่างเฉิงกลับซื้อมาได้มากมายขนาดนี้ ฉันเชื่อว่าเขาคงหมดเงินไปไม่น้อยเลยล่ะ เธอแน่ใจเหรอว่าอยากเป็หนี้บุญคุณเฉินก่างเฉิงมากมายขนาดนี้ แล้วเธอจะเอาอะไรไปใช้หนี้เขา" เว่ยหนานหลินเหลือบมองหลิวถวนหยวน
"แล้วยิ่งเธอซื้อให้คนในค่ายทหารยกใหญ่แบบนี้ ครั้งต่อไปก็ต้องมีอีก เธอคิดดีแล้วเหรอ" เว่ยหนานหลินพูดต่อ หลิวถวนหยวนได้แต่ขมวดคิ้ว ดูท่าฐานะทางบ้านของเฉินก่างเฉิงคงจะไม่ธรรมดาจริง ๆ ถึงได้ของหายากมามากมายขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้น สมมุติว่าถ้าเธอไปเซี่ยงไฮ้กับเขา...
แต่พอคิดว่าต้องจากไป ต้องจากเ้าสามแสบนี้ไป หัวใจของหลิวถวนหยวนก็รู้สึกหวิว ๆ ขึ้นมาทันที
ทรัพย์สมบัติพวกนั้น เธอเองก็เคยมีมาก่อนแล้ว แม้ตอนนี้จะต้องเลี้ยงลูกสามคน แต่เธอก็ยังหาเงินเลี้ยงตัวเองได้ ดังนั้นตอนนี้ สิ่งแรกที่เธอต้องทำคือต้องยืนหยัดด้วยตัวเองและแย่งสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูก ๆ มาให้ได้!
เมื่อเห็นหลิวถวนหยวนเงียบไม่พูด เอาแต่คิดอะไรอยู่คนเดียว แถมยังมองลูก ๆ ไม่วางตา เว่ยหนานหลินยิ่งนึกถึงวันที่เขาได้ยินเฉินก่างเฉิงพูดว่าจะพาหลิวถวนหยวนไปเซี่ยงไฮ้ นั้นเลยทำให้สีหน้าของเขายิ่งดูแย่ มุมปากเม้มแน่น
"หลูหรงหรง รบกวนเอาของพวกนี้ไปคืนรุ่นพี่เฉินทีนะ บอกเขาว่าตอนนี้ฉันยังไม่้า ขอบคุณในความหวังดีของเขาด้วย" หลิวถวนหยวนพูดขึ้นมา เธอยื่นมือออกไปคว้าแขนของเว่ยหนานหลินแล้วพูดว่า
"ฉันจะฟังสามีของฉัน!" หลูหรงหรงได้แต่ทำหน้าเศร้าสร้อย เธออยากจะพูดอะไรอีก แต่ก็ได้ยินเว่ยหนานหลินสั่งเสี่ยวหลี่ว่า
"ช่วยพาเธอออกไปด้วย!"
เสี่ยวหลี่พยักหน้า ก่อนจะแบกถุงนั่นเดินออกไป
ส่วนหลูหรงหรง ก็ได้แต่วิ่งตามหลังไป
เว่ยหนานหลินลุกขึ้น เขาหยิบนมข้นและนมผงออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วพูดว่า "เราเก็บไว้สองกระป๋องเผื่อยามจำเป็ ที่เหลือก็แบ่งให้เพื่อนบ้านก็แล้วกัน ยังไงก็สัญญากับคนอื่นไว้แล้ว ก็ต้องทำให้ได้"
255
