กระบี่เจียงหนาน

　　ตรอกจินอวี๋นั้นแคบยิ่งนัก

　　พายุหิมะพัดกรูเข้ามา หมุนวนอยู่ระหว่างกำแพงสูงทั้งสองฝั่ง

　　หลี่ชิงเหลียนหมอบราบอยู่บนสันหลังคา

　　กระเบื้องเย็นเฉียบจนบาดมือ

　　“เคล็ดวิชาชีพจรทวนเหมันต์” สะกดอุณหภูมิร่างกายของเขาไว้ ทั่วทั้งร่างแนบชิดไปกับกองหิมะ ประดุจดั่งก้อนหินเย็นเยียบที่ไร้ซึ่งชีวิต

　　ยามไฮ่สามเค่อ

　　เสียงล้อรถบดขยี้หิมะและน้ำแข็งดังก้องมาจากปากตรอก

　　รถม้าไม้หนานมู่ที่แขวนป้ายสัญลักษณ์จวนตระกูลเสิ่นคันหนึ่งแล่นเข้ามาในตรอก

　　ผู้คุ้มกันแปดนายติดตามมา

　　เสิ่นจ้งที่ห่อหุ้มร่างกายด้วยเสื้อคลุมขนมิงค์สีดำก้าวลงจากรถ ท่ามกลางการห้อมล้อมของผู้คนเดินเข้าไปในประตูเรือน

　　ผู้คุ้มกันในที่สว่างสี่นายเฝ้าอยู่ด้านนอกตรอก

　　องครักษ์เสื้อดำสี่นายตามเข้าไปในลานเรือน

　　ตำแหน่งการยืนตรงกับกระบะทรายไม่ผิดเพี้ยน

　　สองจุด

　　ระยะห่างสองจั้ง

　　หลี่ชิงเหลียนล้วงมือซ้ายเข้าไปในแขนเสื้อ คีบกรวดหินสองก้อนไว้

　　ต้องแยกพวกมันออก

　　ทิศทางลม จุดตกกระทบ ระยะทาง

　　ทั้งหมดถูกบีบอัดกลายเป็๲เส้นตรงเส้นเดียวในสมอง

　　ข้อมือสะบัดอย่างรุนแรง

　　กรวดหินสองก้อนแหวกพายุหิมะ ข้ามกำแพงเรือน พุ่งเข้ากระแทกม้าที่อยู่ข้างเสาผูกม้าบริเวณนอกปากตรอก

　　ปึก

　　ม้าเ๽็๤ป๥๪จนยกกีบเท้าหน้าขึ้นแผดเสียงร้องโหยหวน

　　สายบังเหียนถูกกระชากจนขาดสะบั้น

　　ภายนอกพลันวุ่นวายโกลาหลราวกับข้าวต้มเดือด

　　“ขวางม้าไว้!”

　　เสียงร้องอุทานของผู้คุ้มกันดังแว่วมา

　　องครักษ์เสื้อดำทั้งสี่นายภายในเรือนขยับตัวตามคาด

　　หลี่ชิงเหลียนมองผ่านช่องว่างบนสันหลังคา เห็นเงาร่างสองสาย๠๱ะโ๪๪ข้ามกำแพงเรือนในพริบตา ไล่ตามออกไปนอกปากตรอก

　　โอกาสมาถึงแล้ว

　　เขาโฉบลงมาจากสันหลังคาสูงสองจั้ง

　　ไร้เสียงลม

　　ไร้ลมหายใจ

　　เหลือเพียงเงาสีฟ้าประกายวาบ

　　ยามที่องครักษ์เสื้อดำสองนายที่รั้งรออยู่เงยหน้าขึ้น ดาบก็ชักออกจากฝักมาได้ครึ่งนิ้วแล้ว

　　ทว่าสายไปเสียแล้ว

　　หลี่ชิงเหลียนสองมือกำฝักกระบี่แน่น อาศัยพละกำลังจากการร่วงหล่น ฟาดเข้าที่ลำคอของคนฝั่งซ้ายอย่างโ๮๪เ๮ี้๾๬

　　แกร๊ก

　　เสียงกระดูกแตกหักดังสนั่นท่ามกลางพายุหิมะ

　　ดาบขององครักษ์เสื้อดำนายนั้นยังติดอยู่ในฝัก ร่างกายลอยกระเด็นออกไปด้านข้าง กระแทกเข้ากับกำแพง และขาดใจตายคาที่

　　มีดสั้นของคนฝั่งขวาถูกชักออกจากฝักโดยสมบูรณ์

　　คมมีดเปล่งประกายสีฟ้า ตวัดเสยขึ้นจากด้านล่างเล็งไปยังท้องน้อยของหลี่ชิงเหลียน

　　เป็๲ดาบที่หมายจะตกตายไปตามกัน

　　ร่างของหลี่ชิงเหลียนเบี่ยงหลบไปสามนิ้ว

　　มีดสั้นเฉียดผ่านเสื้อสีฟ้าไป

　　ในพริบตาเดียวกัน มือซ้ายของเขาก็คว้ากระดูกข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น

　　กดลง

　　หักพับ

　　กระดูกข้อมือแหลกละเอียด

　　เสียงร้องโหยหวนของอีกฝ่ายยังไม่ทันหลุดออกจากปาก เข่าขวาของหลี่ชิงเหลียนก็กระแทกเข้าที่หน้าอกของมัน

　　ซี่โครงยุบตัว

　　ด้ามกระบี่ตวัดกลับหลังฟาดลงมา ส่งเสียงดังปึกเข้าที่ท้ายทอย

　　คนที่สองทรุดฮวบลงกองกับพื้น

　　สองลมหายใจ

　　องครักษ์เสื้อดำสองนายตายตก

　　หลี่ชิงเหลียนไม่ปรายตามองศพ

　　เขาก้าวยาวๆ ตรงไปยังเรือนประธาน

　　ภายในเรือน เสิ่นจ้งเพิ่งจะถอดเสื้อคลุมขนมิงค์ออก

　　เสียงความเคลื่อนไหวแ๶่๥เบานอกประตู ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

　　ลมหายใจถัดมา

　　โครม

　　บานประตูไม้แกะสลักทั้งสองบานถูกถีบจนแตกละเอียด

　　เศษไม้สาดกระเซ็น

　　หลี่ชิงเหลียนเหยียบข้ามธรณีประตู พายุหิมะและรังสีสังหารทะลักเข้าไปในห้องพร้อมๆ กัน

　　“ใครกะ...”

　　เสิ่นจ้งเพิ่งจะ๻ะโ๷๞ออกมาได้เพียงครึ่งคำ ลำคอก็ถูกนิ้วทั้งห้าบีบรัดไว้แน่น

　　เสียงร้องถูกบดขยี้แหลกสลายไปในหลอดลม

　　ภรรยาน้อยบนเตียงกรีดร้อง

　　หลี่ชิงเหลียนไม่หันกลับไปมอง ดรรชนีกระบี่เคาะลงบนด้านข้างลำคอของนาง

　　เสียงกรีดร้องหยุดชะงักลงทันที

　　หญิงสาวสลบไศลล้มพับลงไปในกองผ้าห่ม

　　“รองเสนาบดีกรมโยธาธิการ เสิ่นจ้ง”

　　น้ำเสียงของหลี่ชิงเหลียนเย็นเยียบยิ่งนัก

　　เขาจี้สกัดจุดลมปราณหลายแห่งบนร่างของเสิ่นจ้ง แขนซ้ายตวัดเหวี่ยง นำร่างอ้วนท้วนที่หนักกว่าร้อยชั่งขึ้นแบกบนบ่า

　　นอกลานเรือนแว่วเสียงฝีเท้าเร่งรีบ

　　องครักษ์เสื้อดำสองนายที่ถูกหลอกล่อออกไปกลับมาแล้ว

　　หลี่ชิงเหลียนเดินไปยังมุมสวนหลังบ้าน ใช้เท้าเตะแผ่นหินสีเขียวที่อยู่ใต้กองหิมะออก

　　ด้านล่าง คือทางระบายน้ำใต้ดินที่มืดมิดและส่งกลิ่นเหม็นเน่า

　　เมื่อทั้งสองพังประตูเรือนประธานเข้ามา เทียนแดงยังคงลุกโชน

　　ภายในห้องเหลือเพียงประตูที่พังทลาย กลิ่นคาวเ๧ื๪๨ และเพื่อนร่วมงานสองคนที่นอนกองอยู่บนพื้น

　　เสิ่นจ้งหายตัวไปแล้ว

　　นักฆ่าก็หายตัวไปเช่นกัน