ไกรศรเป็ชายร่างสูงกำยำที่ค่อนข้างมีฐานะ...
เขาแต่งงานกับแม่ั้แ่ที่เธอเรียนอยู่มัธยมปลาย และเป็ชายที่ส่งเสียค่าเทอมและเลี้ยงดูปูเสื่อให้เธอทุกอย่าง แม้กระทั่งชีวิตในมหาลัย ค่าคอนโด ค่าอยู่ ค่ากิน และค่าเทอมของมหาลัยเอกชน....ก็เกิดขึ้นได้เพราะพ่อเลี้ยงทั้งหมด...แม้กระทั่งกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงที่ถืออยู่ตอนนี้...ก็มาจากเม็ดเงินของไกรศรทั้งนั้น
ถ้าเกิดร่างสูงไม่บงการเื่เกรด เื่การใช้ชีวิต ยี่หวาก็คงจะอ้าปากเรียกหนุ่มใหญ่หน้าหนวดคนนั้นว่าพ่อสักครั้ง แต่พอนึกถึงน้ำเสียงเข้มและสีหน้าที่จ้องมองมายังร่างกายการแต่งตัวของเธอทีไร หญิงสาวก็หงุดหงิดขึ้นมาทันตา
“ฉันมีเรียนตอนบ่าย ไปก่อนนะ”
“เอ้า แต่เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงเลยนะ”
“พอดีฉันชอบวิชานี้น่ะ”
ยี่หวาสะพายกระเป๋าหรูขึ้นไหล่ ก่อนจะเดินส่ายสะโพกผ่านสายตาฝูงตัวผู้ เธอเป็อดีตดาวมหาลัยั้แ่ปีหนึ่ง ชื่อเสียงเื่ความสวยกระฉ่อนไปทั่ว แต่ก็ไม่เคยมีชายใดได้คบหากับเธอนานๆเลยสักคน สาเหตุก็คงเป็เพราะชายที่ส่งเสียกำชับเอาไว้...
และที่นักศึกษาสาวต้องรีบไปเรียนวิชาของอาจารย์ป้าคนนั้น...ก็เป็เพราะว่านางรู้จักกับพ่อเลี้ยงของเธอเป็อย่างดี....ถ้าเกิดยัยแก่นั่นปากดีไปบอกว่าลูกเลี้ยงของคุณไกรศรโดดเรียนไปดูหนังอีก มีหวังคงถูกยึดกระเป๋าแบรนด์เนมใบนี้แน่ๆ
่ปิดเทอมหน้าร้อน...เครื่องบินลัดฟ้าจากกรุงเทพลงมายังภาคใต้ติดทะเล ยี่หวาในชุดผ้าปลิวไสวเดินนวยนาดออกมารอรถแท็กซี่ ก่อนจะสั่งให้เดินทางไปยังรีสอร์ทขนาดใหญ่ของพ่อเลี้ยง หนึ่งปีแล้วที่ใบหน้าไม่ได้กระทบกับลมทะเล บรรยากาศยังดีเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนและคงจะดีกว่านี้ถ้าเธอได้มาที่นี่กับเพื่อนๆ
“ยี่หวา มาได้สักทีนะ”
เสียงผู้เป็แม่เดินจับหมวกสานพร้อมกับแว่นกันแดดมาแต่ไกล พรพรรณกลายเป็คุณนายไปแล้ว ั้แ่ที่แต่งงานกับชายวัยกลางคนเ้าของรีสอร์ท เธอแทบจะไม่ต้องออกแรงทำมาหากินอะไรเลย วันๆเอาแต่ดูเครื่องประดับและข้าวของเครื่องใช้มากมาย...สาเหตุที่กำชับลูกสาวให้เดินทางมาที่นี่ก็เพื่อเป็เพื่อนในการซื้อของเท่านั้น
“สวัสดีค่ะแม่”
“ตายแล้ว ทำไมแกทำเสียงอย่างนั้น เหมือนไม่อยากเจอฉันอย่างนั้นแหละ”
“หนูอยากเจอแม่สิคะ ทำไมถึงไม่อยากเจอ”
“พอๆ เลิกทำหน้าบูด วางกระเป๋าไว้ตรงนี้เดี๋ยวแม่สั่งพนักงานมายกไปไว้ที่ห้อง”
“ค่ะ”
ร่างระหงเดินสำรวจตรวจตรารีสอร์ทภายในอย่างถี่ถ้วน ไม่ใช่เพราะเธอสนใจสถาปัตยกรรมสวยงามพวกนี้ แต่หญิงสาวกำลังมองหาว่ามีพ่อเลี้ยงร่างโตอยู่บริเวณรอบๆตัวหรือไม่ เธอเหน็ดเหนื่อยกับการตอบคำถามเื่การเรียนและเกรดเฉลี่ยเต็มทนเห็นหน้ากันทีไร...คำพูดบงการทั้งหลายก็โถมเข้ามาจนเธอแทบจะไม่ได้ใช้ชีวิตเป็ของตัวเองอยู่แล้ว
“หนูจะได้นอนที่รีสอร์ทหรอคะ”
“แค่สองวันเท่านั้นแหละ กว่าช่างจะซ่อมหลังคาบ้านเสร็จ พายุ่ต้นฤดูร้อนมันแรงจริงๆ”
“ทำไมอ่ะแม่ หนูนอนที่นี่ตลอดทั้งเดือนไม่ได้หรอ”
“แกเป็คนในครอบครัวนะ ไม่ใช่แขกซักหน่อย มาบ้านก็ต้องนอนบ้านสิ”
ร่างระหงทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม เธอถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่มารดากล่าว ทุกครั้งที่ปิดเทอมฤดูร้อนยี่หวาต้องไปนอนที่บ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ลึกลงไปในรีสอร์ท ซึ่งแน่นอนว่าพ่อเลี้ยงและแม่ของเธอก็อาศัยอยู่ที่นั่น...
เธอต้องนั่งทานข้าวกับตาลุงหน้าหนวดทุกวันจนอาหารไม่อร่อย...ไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งปี...ป่านนี้หนวดเคราคงดกเต็มหน้าเป็ลิงไปแล้ว...
3K
